PART 2: ANG LIHIM NG TATLONG BATA
“Isabella… kaninong mga anak sina Liam, Lucas, at Lily?”
Nanginginig ang boses ni Lance habang nakatayo sa tabi ng kama.
Hindi ko siya agad sinagot.
Hinila ko ang kumot upang takpan ang aking sarili at pinigilang umiyak.
“Bakit mo gustong malaman?” mahina kong tanong.
“Dahil buong panahon, inakala kong mga anak mo sila.”
“Anak ko sila, Lance.”
“Pero—”
“Hindi ko sila ipinanganak. Pero ako ang nagpalaki sa kanila.”
Natigilan siya.
“Ano?”
Dahan-dahan akong bumangon at kinuha ang lumang litrato mula sa aking handbag.
Nasa larawan ang isang magandang babaeng may mahabang buhok, nakangiti habang yakap ang tatlong maliliit na bata.
“Siya si Sofia,” sabi ko. “Ang nakatatanda kong kapatid.”
Tinitigan ni Lance ang larawan.
“Nasaan siya ngayon?”
Napayuko ako.
“Patay na.”
Tumahimik ang buong silid.
“Tatlong taon na ang nakalipas, namatay ang ate ko matapos ang isang malubhang aksidente.”
“Paano ang ama ng mga bata?”
Napatawa ako nang mapait.
“Kung may isang taong dapat mong itanong kung bakit naging miserable ang buhay namin, siya iyon.”
Umupo si Lance sa malapit na upuan.
“Isabella, gusto kong marinig ang lahat.”
Tiningnan ko siya.
Sa unang pagkakataon mula nang ikasal kami, wala akong nakitang paghamak sa kanyang mga mata.
Ngunit hindi ko alam kung kaya kong magtiwala.
“Bakit ngayon ka interesado?” tanong ko. “Kanina lang, tinawag mo akong babaeng sanay na sa kung sinu-sino.”
Napayuko siya.
“Patawad.”
Hindi ako sumagot.
Makalipas ang ilang sandali, nagsimula akong magkuwento.
Labinsiyam na taong gulang ako nang magsimulang gumuho ang mundo namin.
Si Ate Sofia ang pinakamabait na taong nakilala ko.
Nagtatrabaho siya bilang accountant sa isang malaking real estate company sa Makati.
Maaga siyang nag-asawa ng isang negosyanteng nagngangalang Rafael.
Sa simula, masaya sila.
Ngunit pagkatapos nilang magkaroon ng mga anak, nagbago si Rafael.
Madalas siyang umuwi nang lasing.
May mga babae siyang kinikita.
At kapag nagtatanong si Ate Sofia tungkol sa nawawalang pera sa kanilang account, nagagalit siya.
Isang gabi, tumawag sa akin si Ate.
“Bella, puwede mo bang kunin muna ang mga bata?”
“Ate, bakit?”
“Nag-away na naman kami ni Rafael.”
Narinig ko ang pag-iyak niya.
“Ate, pupunta ako diyan.”
Pagdating ko sa bahay nila, nakita kong may pasa siya sa braso.
Ngunit sinabi niyang nadulas lamang siya.
Hindi ako naniwala.
Kinabukasan, umalis siya kasama ang mga bata at pansamantalang tumira sa aming maliit na apartment.
Akala namin ligtas na siya.
Pero makalipas ang dalawang linggo, nakatanggap siya ng tawag mula sa opisina.
May mga dokumentong kailangan daw niyang kunin.
“Sandali lang ako, Bella,” sabi niya.
Iyon ang huling pagkakataong nakita ko siyang buhay.
Kinagabihan, may tumawag mula sa ospital.
Naaksidente raw ang sasakyan niya sa isang madilim na kalsada sa Laguna.
Hindi siya nakaligtas.
At mula sa araw na iyon, ako na ang nag-alaga kina Liam, Lucas, at Lily.
“Pero bakit hinayaan mong isipin ng lahat na mga anak mo sila?” tanong ni Lance.
Tumulo ang luha ko.
“Dahil may taong gustong kunin sila.”
“Sino?”
Tumingin ako sa kanya.
“Ang biyenan ng ate ko.”
“Ang ina ni Rafael?”
Tumango ako.
“Si Doña Victoria Salcedo.”
Biglang nagbago ang mukha ni Lance.
“Victoria Salcedo?”
Napakunot ang noo ko.
“Kilala mo siya?”
Hindi siya agad sumagot.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
“Isabella… isa siya sa pinakamalaking business partners ng pamilya namin.”
At doon ko nakita ang unang bakas ng takot sa kanyang mukha.
