BAHAGI 2
“Papa?”
Nabitawan ko ang maleta ko sa gitna ng foyer.
Hindi ko agad nakilala ang babaeng nakaluhod sa marmol na sahig. Suot niya ang kulay abong uniporme ng kasambahay. Basa ang dulo ng manggas niya. May timba sa tabi niya, may basahan sa kamay, at nanginginig siya na para bang nahuli siyang gumawa ng kasalanan.
Pero nang tumingala siya, tumigil ang hininga ko.
“Maya?”
Tumayo siya nang mabilis. Masyadong mabilis. Parang sanay siyang pagalitan kapag mabagal kumilos.
Pinunasan niya ang kamay niya sa apron.
“Papa,” ulit niya, mahina. “Umuwi ka.”
Lumapit ako. Hawak ko sana ang mukha niya, pero napatingin ako sa mga kamay niya.
Magaspang.
Mapula.
May maliliit na sugat sa gilid ng mga daliri.
“Bakit ka nakaganyan?” tanong ko.
Hindi siya sumagot.
Tumingin siya sa hagdan.
Doon ko narinig ang takong.
Bumaba ang kapatid kong si Aling Corazon na suot ang mamahaling bestida at perlas na hindi ko kailanman binili para sa kanya. Nakangiti siya, pero hindi umabot sa mata.
“Rafael,” sabi niya. “Dapat nagsabi ka. Nakapaghanda sana kami.”
Tinitigan ko ang anak ko.
“Nakapaghanda ng ano?”
Napatingin siya sa timba, sa basahan, sa uniporme ni Maya. Pagkatapos, tumawa siya nang mahina.
“Naku, huwag mong seryosohin. Si Maya mismo ang gustong tumulong. Alam mo naman ang bata. Kailangan ng disiplina.”
“Hindi na siya bata,” sabi ko.
Yumuko si Maya.
Nakita ko iyon.
Ang pagliit ng katawan niya. Ang biglang pananahimik. Ang takot na magsalita kahit nasa harap na niya ako.
“Hubarin mo ang uniporme,” sabi ko.
“Papa, huwag na,” bulong ni Maya.
Bumaling ako sa kanya.
“Bakit?”
Kumapit siya sa apron. “Please. Huwag na tayong gumawa ng gulo.”
Gulo.
Hindi niya sinabing ayos siya.
Hindi niya sinabing nagkataon lang.
Ang sinabi niya, huwag gumawa ng gulo.
May kumirot sa loob ko. Labinlimang taon akong nagtrabaho sa Singapore. Labinlimang taon akong nagpadala ng pera, pumirma ng papeles, tumawag sa gabi, at naniwalang ligtas ang anak ko sa sariling bahay niya.
Pero ngayon, parang bisita ako sa lugar na dapat kanya.
“Nasaan ang kwarto niya?” tanong ko kay Corazon.
Napawi ang ngiti niya.
“Ano?”
“Kwarto ni Maya. Ipakita mo.”
“Kuya, bagong dating ka lang. Magpahinga ka muna.”
“Ngayon.”
“Papa,” sabi ni Maya, halos pabulong. “Umalis na lang tayo.”
Hindi ako gumalaw.
Kung ang sariling anak ko ay mas gustong umalis kaysa ipakita ang kwarto niya, ibig sabihin may itinago sa akin ang bahay na ito.
Umakyat ako.
Sinubukan akong hawakan ni Corazon sa braso.
“Rafael, huwag kang padalos-dalos.”
Tinanggal ko ang kamay niya.
Binuksan ko ang dating kwarto ni Maya. Lavender ang pader nito noong umalis ako. Ako mismo ang pumili ng kulay dahil iyon ang gusto niya noong pitong taong gulang siya.
Ngayon, guest room na iyon.
Bagong kama.
Bagong kurtina.
Walang laruan.
Walang libro.
Walang litrato niya.
Sa dingding, may framed photo ng anak ni Corazon na si Tricia, nakasuot ng toga.
Tumingin ako kay Corazon.
“Nasaan natutulog ang anak ko?”
Hindi siya sumagot.
Bumaba ako. Dumaan ako sa sala, kusina, laundry area, at maliit na pasilyo malapit sa pantry.
Doon ko nakita ang pinto.
Makitid.
Luma.
May kandado sa labas.
Nanigas ang katawan ko.
Hawak ni Maya ang hagdanan sa likod ko.
“Papa, please.”
Lumapit ako sa pinto.
“Dito ka natutulog?”
Walang sumagot.
Pero sapat na ang mukha niya.
Kinuha ko ang kandado. Mabigat. Bagong-bago. Hindi ito dekorasyon. Ginagamit ito.
“Nasaan ang susi?” tanong ko.
“Rafael,” sabi ni Corazon, mas mababa na ang boses. “Hindi mo naiintindihan.”
“Nasaan ang susi?”
“Para sa seguridad niya iyon.”
Huminga ako nang mabigat.
“Seguridad ng sino?”
Biglang lumabas si Tricia mula sa sala. Anak ni Corazon. Suot ang damit na halatang mamahalin, hawak ang telepono, at nakakunot ang noo na parang ako ang istorbo.
“Ma, bakit ang ingay?”
Tumingin siya sa akin.
“Tito Raffy?”
Pagkatapos, tumingin siya kay Maya.
“Bakit hindi pa tapos ang sahig?”
Natahimik ang lahat.
Tumingin ako kay Maya.
Yumuko siya agad.
Doon ko naintindihan.
Hindi ito isang araw.
Hindi ito tulong.
Hindi ito disiplina.
Labinlimang taon akong nagpadala ng pera para sa prinsesa ko.
At labinlimang taon pala siyang ginawang utusan sa bahay na dapat kanya.
Kinuha ni Tricia ang basahan sa sahig at inabot kay Maya.
“Bilisan mo. May bisita kami mamaya.”
Hindi na ako nakapagsalita agad.
Dahil bago ko pa maagaw ang basahan, may nahulog mula sa bulsa ng apron ni Maya.
Isang maliit na lumang susi.
At nakakabit doon ang keychain na ibinigay ko sa kanya noong araw na umalis ako.
May nakasulat:
“Kwarto ni Maya.”
Ngunit nang subukan kong ipasok ang susi sa kandado, hindi ito bumukas.
Pinalitan nila ang kandado.
At doon ko narinig si Maya, halos hindi na makahinga sa takot.
“Papa… hindi lang po kwarto ang kinuha nila.”
Pagkatapos noon…
