Part 2: HAHATULAN NA SANA AKO NG HABAMBUHAY NA KULUNGAN—NGUNIT 2 MINUTO BAGO BUMAGSAK ANG MARTILYO NG HUKOM, ISANG KAKILAKILABOT NA SIKRETO ANG IBINUNYAG KO!

PART 2

Apat na taon akong naglinis ng mga inodoro at naglaba ng mga uniporme para lang mapag-aral sa Law School ang asawa kong si David. Ngunit nang makapasa siya at maging Top Corporate Lawyer ng Zenith Empire, bigla niya akong iniwan. Ipinagpalit niya ako kay Stella—ang bilyonaryang Vice President ng kumpanya.

Pero hindi sila nakuntento sa pag-iwan sa akin. Gusto nilang burahin ako sa mundo.

Isang gabi, natagpuang patay ang nagmamay-ari ng kumpanya na si Don Alberto sa loob ng kanyang opisina. Nilason siya. At ang itinurong salarin? Ako. Nakita sa loob ng aking janitor’s cart ang bote ng lason, at may mga pekeng dokumentong nagpapakita na ninakaw ko ang 500-Milyong pisong pondo ng kumpanya.

Lahat ng ito ay gawa-gawa nina David at Stella para mapasakanila ang buong kumpanya, at para maikulong ako habambuhay upang hindi na ako makapanggulo sa kanila.

Araw ng huling paghatol. Puno ang loob ng Supreme Court. Mahigit 200 na sikat na negosyante, board of directors, at mga media reporters ang nakatutok habang naka-live broadcast ang paglilitis sa buong bansa.

Nakaposas ang aking mga kamay at paa habang nakaupo sa defendant’s chair, suot ang kulay-kahel na damit ng preso. Sa kabilang mesa, nakaupo sina David at Stella. Nakasuot sila ng itim, nagpapanggap na umiiyak at nagluluksa para kay Don Alberto.

“Your Honor, ang babaeng ito ay isang halimaw!” madramang iyak ni Stella habang nakaharap sa mga camera. “Hindi lang siya nagnakaw, pinatay pa niya ang mahal naming Presidente! Dapat siyang mabulok sa kulungan!”

“Bilang dating asawa niya, ikinahihiya ko siya,” malamig na dagdag ni David habang nandidiring nakatingin sa akin. “Isa siyang sakim na janitress na pumatay para sa pera.”

Nagbulungan ang 200 na tao sa loob ng korte. Lahat sila ay isinusumpa ako. Tiningnan ako nang masama ng Hukom at itinaas ang kanyang kahoy na martilyo (gavel).

“Maria,” malakas at nakakakilabot na boses ng Hukom. “Dahil sa bigat ng mga ebidensya, ikaw ay napatunayang nagkasala. Hinahatulan kita ng habambuhay na pagkakakulong nang walang pyansa…”

Dalawang minuto na lang bago bumagsak ang martilyo. Dalawang minuto bago matapos ang buhay ko.

Ngunit imbes na umiyak at magmakaawa tulad ng inaasahan nila… bigla akong tumawa. Isang mahina, malamig, at nakakakilabot na tawa na nagpatahimik sa buong korte.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *