PART 2
Ako si Clara, dalawampu’t walong taong gulang. Lumaki akong ulila. Ayon sa kwento, n.amatay ang aking mga magulang sa isang malagim na sunog noong sanggol pa lamang ako, kaya’t sa ampunan na ako lumaki. Inakala kong habambuhay na akong mag-iisa, hanggang sa makilala ko si Anton.
Si Anton ay ang guwapo at bilyonaryong CEO ng Vanguard Enterprises. Minahal niya ako at binigyan ng marangyang buhay. Ikinasal kami at tumira sa kanyang napakalaking mansyon. Ngunit may isang kakaibang patakaran sa loob ng bahay na iyon.
Sa pinakadulong kwarto ng mansyon, nakatira ang ama ni Anton na si Don Hilario. Siya ay paralisado, hindi makapagsalita, at ang kanyang mukha ay puno ng makakapal na benda at peklat dahil daw sa isang aksidente.
Mula nang tumira ako roon, naging labis na istrikto at mapagbantay si Anton.
“Clara, huwag na huwag kang papasok sa kwarto ni Papa,” seryoso at malamig na babala ni Anton noong unang gabi ko sa mansyon. “May dalawang male nurses na nag-aalaga sa kanya 24/7. Ayokong nakikita mo ang mga paso niya sa katawan dahil nakakadiri at baka bangungutin ka. Naiintindihan mo ba? Huwag mo siyang lalapitan.”
Dahil mahal ko ang asawa ko, sumunod ako. Sa loob ng dalawang taon, ni minsan ay hindi ko nakita ang buong mukha o katawan ng aking biyenan.
Hanggang sa dumating ang linggong ito. Umalis si Anton patungong Dubai para sa isang mahalagang business trip. Kinagabihan, biglang nagkasakit ng matindi ang dalawang male nurses kaya napilitan silang umuwi. Naiwan akong mag-isa sa mansyon kasama ang matanda.
Dahil ayokong pabayaan ang aking biyenan, nagpasya akong ako na muna ang mag-aalaga sa kanya. Pumasok ako sa kanyang madilim na kwarto. Amoy gamot at amoy kulob ang paligid. Nakahiga ang matanda, nakadilat ang mga mata, at tila balisang-balisa nang makita ako.
“Wag po kayong mag-alala, Don Hilario. Lilinisin ko lang po kayo dahil pawis na pawis na po kayo,” malambing kong sabi habang naghahanda ng maligamgam na tubig at tuwalya.
Nanginginig ang matanda. Ang kanyang mga mata ay pilit na nagsusumamo.
Dahan-dahan, sinimulan kong tanggalin ang butones ng kanyang damit. Nang tuluyan kong mahubad ang kanyang polo, natigilan ako. Walang mga nakakadiring paso sa kanyang dibdib tulad ng sinabi ni Anton!
Ngunit hindi iyon ang nagpatigil sa pagtibok ng aking puso.
Sa kanang balikat ng matanda, may isang napakalinaw at kakaibang balat (birthmark)—isang hugis-kalahating buwan na may kulay pulang marka sa gitna.
Nabitawan ko ang basang tuwalya. Plak! Nanlaki ang mga mata ko. Nagsimulang mangatog ang aking mga tuhod at nanlamig ang buong katawan ko.
Agad kong ibinaba ang manggas ng aking sariling damit upang tingnan ang aking kanang balikat. Ang birthmark sa balikat ng paralisadong matanda… ay kopyang-kopya ng birthmark ko! Isang pambihirang marka na ayon sa mga madre sa ampunan ay namana ko sa aking nawawalang ama!
Tumingin ako sa matanda. Umiiyak siya nang walang-tunog. Pilit niyang iniangat ang kanyang nanginginig at paralisadong kamay, at dahan-dahan niyang itinuro ang kanyang sarili, bago itinuro ako.
Bumuka ang kanyang mga labi, at kahit walang boses, malinaw kong nabasa ang hugis ng salitang pilit niyang binibigkas: “A-Anak…”
Parang pinagsakluban ako ng langit at lupa. Ang lalaking dalawang taon kong inakalang biyenan… ang lalaking pilit na itinatago sa akin ng asawa ko… ay ang sarili kong ama na inakala kong p.atay na!