PART 2: ANG LALAKING BUMALIK MULA SA LIBING
Hindi ako makahinga.
Nakatayo ako sa likod ng isang malaking display cabinet sa loob ng jewelry store, ilang metro lamang ang layo sa lalaking pitong buwan kong iniyakan.
Si Jericho.
Ang asawa kong inilibing namin sa isang sementeryo sa Maynila.
Ang lalaking ipinagdasal kong makita kahit minsan sa panaginip.
Buhay na buhay siya.
At ngayon, nakangiti habang sinusukatan ng mamahaling diamond necklace ang babaeng kasama niya.
“Bagay sa iyo, sweetheart,” sabi niya.
Parang may kutsilyong tumusok sa puso ko.
Sweetheart.
Iyon ang tawag niya sa akin noong bagong kasal kami.
“Jericho, sigurado ka bang hindi tayo magkakaproblema?” tanong ng babae.
Napatingin siya sa paligid.
“Relax, Vanessa. Pitong buwan na akong patay sa mga papeles. Wala nang maghahanap sa akin.”
Nanlamig ang aking buong katawan.
Hindi ako nagkamali.
Siya mismo ang nagsabi.
Patay siya sa mga papeles.
Ngunit buhay siya sa katotohanan.
“Paano kung makita ka ng asawa mo?” tanong ni Vanessa.
Tumawa si Jericho.
“Si Bianca? Malabo iyon.”
Napahawak ako sa gilid ng cabinet.
“Baka nasa department store pa rin iyon, nagtatrabaho para sa kakarampot na sahod.”
Tumawa rin ang babae.
“Kawawa naman.”
“Huwag mo siyang kaawaan,” sagot ni Jericho. “Ginusto niyang maging simpleng asawa. Ngayon, matuto siyang mabuhay nang wala ako.”
Halos hindi ko mapigilan ang aking luha.
Pitong buwan akong nagtrabaho nang dalawang shift.
Pitong buwan akong halos hindi kumain nang maayos.
Pitong buwan akong umiiyak sa harap ng litrato niya.
At sa buong panahong iyon, masaya pala siyang namumuhay kasama ang ibang babae.
Ngunit ang sumunod kong narinig ay mas nakakatakot.
“Naayos na ba ng mama mo ang natitirang insurance money?” tanong ni Vanessa.
Napakunot ang noo ko.
Insurance?
“Oo,” sagot ni Jericho. “Nakuha na namin ang unang malaking bayad. Ang problema na lang ay iyong trust account.”
“Magkano pa iyon?”
“Mahigit walumpung milyong piso.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Walumpung milyon?
“At kapag nailipat na ni Mama ang pera, puwede na tayong umalis papuntang Switzerland.”
Natahimik si Vanessa.
Pagkatapos ay nagtanong siya:
“Paano ang babaeng asawa mo?”
Tumawa si Jericho.
“Wala na siyang silbi sa plano natin.”
Sa sandaling iyon, may isang bagay na namatay sa loob ko.
Hindi ang pagmamahal ko.
Kundi ang huling pag-asang baka may mabuting paliwanag ang lahat.
Hindi aksidente ang pagkamatay ni Jericho. Isa itong planong ginawa upang lokohin ako at makakuha ng napakalaking pera.
Ngunit hindi pa nila alam na ilang metro lamang ang layo ko.
At narinig ko ang lahat.
Dahan-dahan kong inilabas ang cellphone ko.
Kumuha ako ng ilang larawan mula sa lugar na pinagtataguan ko.
Kitang-kita ang mukha ni Jericho.
Ang relo niya.
At ang babaeng kaakbay niya.
Pagkatapos ay lumabas ako ng tindahan bago pa nila ako makita.
Nanginginig ang mga tuhod ko habang naglalakad.
Pumasok ako sa pinakamalapit na restroom.
Isinara ang pinto ng isang cubicle.
At doon ako tuluyang napaiyak.
“Bakit, Jericho?”
Paulit-ulit kong tanong.
“Bakit mo ginawa sa akin ito?”
Ngunit matapos ang ilang minuto, pinunasan ko ang aking mga luha.
Hindi na ako maaaring manatiling umiiyak.
Dahil kung totoo ang narinig ko, may malaking pandarayang nangyari.
At maaaring may ibang taong nadamay.
Kinuha ko ang cellphone ko.
Tinawagan ko ang isang taong matagal ko nang hindi nakakausap.
Si Attorney Samuel Reyes.
Ang dating abogado ng aking ama.
“Hello, Attorney?”
“Bianca? Anak, kumusta ka?”
Nanginginig ang boses ko.
“Attorney, kailangan ko po ng tulong.”
“Anong nangyari?”
Huminga ako nang malalim.
“Nakita ko po ang asawa kong patay na.”
Natahimik siya.
“Bianca… ano’ng ibig mong sabihin?”
“Buhay po si Jericho.”
At pagkatapos ay sinabi ko ang mga salitang magpapabago sa lahat.
“At mukhang pinagplanuhan nila ang sarili niyang pagkamatay.”
