Dalawampu’t tatlong taong gulang pa lamang ako, si Mateo. Ang buhay ko noon ay isang sunud-sunod na paghihirap. Dahil sa sunud-sunod na pagkalugi ng maliit naming negosyo at sa tambak-tambak na utang ng aking pamilya, itinaboy ako ng sarili kong mga magulang at mga kapatid. Para sa kanila, isa lamang akong pabigat—isang hamak na walang kuwentang anak na hindi nakatulong kailanman.

Isang araw, nagbago ang lahat nang makilala ko si Donya Rosalinda. Siya ay isang kilalang negosyante at bilyonaryo sa aming lalawigan. Sa edad na animnapung taon, mayaman siya, maimpluwensya, ngunit nag-iisa. Ewan ko kung bakit, ngunit sa gitna ng kanyang kapangyarihan, pinili niya akong alukin ng kasal. Ang tanging kondisyon niya: aalagaan ko siya habang-buhay kapalit ng pagbayad sa lahat ng utang ng pamilya ko at pagbibigay sa akin ng magandang buhay.

Nang malaman ito ng pamilya ko, halos isumpa nila ako.

“Wala kang hiya, Mateo!” sigaw ng aking ama sa mukha ko habang pinipirmahan ko ang kontrata. “Ipinagpalit mo ang dangal ng pamilya natin sa isang matandang uugod-ugod na gurang para lang sa pera! Huwag na huwag kang magpapakita sa amin kailanman!”

Itinaboy nila ako nang may kasamang dura at panlalait. Ang mga kapatid ko ay tinawag akong sugar baby at palamunin. Walang dumalo sa aming simpleng kasal maliban sa mga abugado ni Donya Rosalinda.

Sumapit ang gabi ng aming kasalan.

Nasa loob kami ng isang marangyang silid sa mansyon. Si Donya Rosalinda ay nakaupo sa gilid ng malaking kama, nakasuot ng makapal na pulang belo na tumatakip sa kanyang mukha, at nakasuot ng tradisyonal na pormal na kasuotan.

Nanginginig ang mga kamay ko habang lumalapit sa kanya. Pakiramdam ko ay ibinenta ko ang aking kaluluwa sa demonyo para lamang sa kaligtasan ng pamilya ko na nagtapon din naman sa akin.

“Donya Rosalinda…” pabulong at nanginginig kong tawag. “Tapos na ang kasal… ano na ang gusto mong unahin kong gawin?”

Hindi siya sumagot agad. Dahan-dahang iniangat ni Donya Rosalinda ang kanyang nanginginig na kamay, hinawakan ang laylayan ng belo, at isinabit ito patalikod.

Nang tuluyang matanggal ang belo at tumama sa mukha niya ang liwanag ng lampara, nanigas ang buong katawan ko. Parang binuhusan ng yelo ang ulo ko, at ang hininga ko ay nawala sa aking dibdib.

Ang babaeng kaharap ko… ang sinasabi nilang 60-taong-gulang na mayaman… ay hindi si Donya Rosalinda!

Ang babaeng nakatitig sa akin ay hindi ang animnapung taong gulang na Donya Rosalinda na laging laman ng mga balita. Siya ay isang napakagandang dalaga na sa tansya ko ay halos kaedad ko lamang—marahil dalawampu’t dalawa o dalawampu’t tatlong taong gulang. Makinis ang kanyang balat, maningning ang mga mata na may bahid ng matinding lungkot, at bakas sa kanyang tindig ang pinaghalong takot at dangal.