BAHAGI 2: ANG BOSES SA RECORDING
—Tulog na tulog na siya. Dalhin mo na rito. Pero siguraduhin mong wala ka nang iiwan na pasa sa katawan niya.
Nang marinig ko ang mga salitang iyon mula sa maliit na voice recorder na itinago ko sa aking handbag, para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Kilala ko ang boses.
Boses iyon ng asawa ko.
Ang lalaking pitong taon kong minahal at pinagkatiwalaan.
Ang lalaking gabi-gabing yumayakap sa akin at nagsasabing ako ang pinakamahalagang tao sa buhay niya.
Ako si Isabella Reyes, tatlumpu’t apat na taong gulang, at nagtatrabaho bilang senior accountant sa isang malaking kompanya sa Makati.
Ang asawa kong si Daniel Villanueva ay isang finance manager sa isang real estate company.
Nakatira kami sa isang magandang condominium sa Bonifacio Global City, Taguig.
Sa paningin ng ibang tao, perpekto ang aming pagsasama.
May maganda kaming trabaho, komportableng buhay, at plano nang magkaroon ng anak.
Pero hindi nila alam ang mga nangyayari sa akin tuwing gabi.
Nagsimula ang lahat nang maging abala si Daniel sa trabaho.
—Love, may dinner meeting ako kasama ang mga investor. Susunduin ka na lang ni Kuya Adrian —sabi niya isang gabi.
Si Adrian ang nakatatandang kapatid ni Daniel.
Tatlumpu’t walong taong gulang siya at madalas bumisita sa aming bahay.
Palagi siyang mabait sa akin, pero may mga pagkakataong hindi ako komportable sa paraan ng pagtitig niya.
Noong unang gabi na sinundo niya ako sa opisina, may iniabot siyang nakabukas nang bote ng tubig.
—O, Isabella. Uminom ka muna. Mukhang pagod na pagod ka.
Uminom ako.
Ilang minuto lamang ang lumipas, bigla akong nakaramdam ng matinding antok.
Pagkatapos noon, wala na akong maalala.
Nagising ako sa passenger seat ng kaniyang SUV, nakaparada sa basement ng aming condominium.
Halos dalawang oras na ang lumipas.
Masakit ang aking leeg at likod.
—Grabe, Bella! Ang sarap ng tulog mo —natatawang sabi ni Adrian.
Inakala kong talagang napagod lamang ako.
Pero nangyari ulit iyon.
At muli.
Sa ikatlong pagkakataon, nagising akong may pasa sa bandang balikat at may punit ang aking stockings.
Nang ikuwento ko kay Daniel, natawa lamang siya.
—Love, puro ka trabaho. Wala ka nang exercise. Kaya siguro kung saan-saan sumasakit ang katawan mo.
Sinubukan kong paniwalaan siya.
Pero hindi mawala sa isip ko ang isang tanong.
Bakit tuwing si Adrian ang naghahatid sa akin, nawawala ang aking alaala?
Kaya bumili ako ng maliit na digital voice recorder.
Itinago ko iyon sa loob ng aking handbag.
Noong ikaapat na gabing sinundo ako ni Adrian, tahimik kong pinindot ang record button bago sumakay.
Muli niya akong inalok ng tubig.
—Inom ka muna, Bella.
Uminom ako nang kaunti.
Makalipas ang ilang minuto, nanlabo ang aking paningin.
Ang huling narinig ko ay ang kaniyang boses.
—Matulog ka na. Ako na ang bahala.
Nang magising ako, nasa basement na naman kami.
Pagdating sa aming unit, dumiretso ako sa banyo at pinakinggan ang recording.
Una kong narinig si Adrian.
—Pare, tulog na tulog na siya.
Pagkatapos ay may sumagot.
—Mabuti. Dalhin mo na rito. Naghihintay na si Patricia.
Si Daniel iyon.
Nanlamig ang buong katawan ko.
—Paano kung magising? —tanong ni Adrian.
—Hindi ‘yan magigising. Basta huwag ka nang mag-iiwan ng pasa. Masyado nang maraming tanong ang asawa ko.
Tumawa si Adrian.
—Hanggang kailan ba natin ito gagawin?
Sumagot si Daniel.
—Hanggang makuha natin ang kailangan natin. Pagkatapos, wala na tayong poproblemahin kay Isabella.
Napahawak ako sa bibig ko.
Hindi ko alam kung iiyak ako o sisigaw.
Pagkatapos, may narinig akong boses ng babae.
—Daniel, hindi na tama ito. Kapag nalaman niya, pare-pareho tayong makukulong.
Sumagot ang asawa ko.
—Kapag nalaman niya, huli na ang lahat.
Pinatay ko ang recorder.
Humugot ako ng malalim na hininga at tumingin sa salamin.
May malaking pasa sa ilalim ng aking collarbone.
Bigla kong naalala ang lahat ng pagkakataong pinagdudahan ko ang sarili kong alaala.
Pero ngayon, malinaw na ang isang bagay.
Hindi aksidente ang pagkawala ko ng malay.
At ang sarili kong asawa ang may alam sa lahat.
