GABI-GABI, INILALABAS NG ASAWA KO ANG ANAK NAMIN PARA RAW MAKAPAGPAHINGA AKO—HANGGANG SUNDAN KO SIYA AT MARINIG ANG PLANO NILA PARA SA AKIN MISMO
BAHAGI 2
—Inumin mo na, Mara. Lumalamig na.
Inilapag ni Paolo ang baso ng gatas sa side table sa tabi ng kama.
Alas-otso na naman ng gabi.
Eksaktong oras.
Sa kabilang dulo ng kuwarto, inaayos niya ang kumot ni Nico sa stroller. Isang taon pa lang ang anak namin, at nitong mga nakaraang buwan, halos gabi-gabi siyang inilalabas ni Paolo.
—Ako na kay Nico. Ikot lang kami sa labas. Matulog ka na.
Tiningnan ko ang baso.
—Hindi pa ako inaantok.
Huminto siya.
Saglit lang.
Pagkatapos ay ngumiti siya.
—Kailangan mong magpahinga. Sabi nga ng doktor, kulang ka sa tulog.
Wala namang doktor na nagsabi noon.
Pero hindi na ako nakipagtalo.
Sa loob ng tatlong buwan, paulit-ulit na nangyayari ang pareho.
Gatas.
Pagkatapos, sobrang antok.
Kinabukasan, hilo.
Minsan hindi ko maalala kung paano ako nakarating mula kusina papuntang kuwarto.
May araw na hinanap ko ang cellphone ko nang halos isang oras bago ko makita sa loob ng laundry basket.
May isang umaga naman na sinabi ni Paolo na nagwala raw ako sa sala noong gabi.
Wala akong maalala.
—Sinisigawan mo ako, Mara.
—Hindi ko maalala.
—Iyon nga ang nakakatakot.
Mula noon, paulit-ulit niyang binabanggit ang isang bagay.
—Baka kailangan nating magpatingin sa espesyalista.
Pagkatapos naging—
—Baka kailangan mo munang manatili sa isang clinic.
At ilang gabi bago iyon, narinig ko siyang may kausap sa telepono sa kusina.
—Oo. Lumalala na.
Tumahimik siya nang makita akong papalapit.
—Sino iyon?
—Office.
Hindi ko na tinanong.
Pero mula noon, may maliit na takot na hindi na umalis sa isip ko.
Paano kung tama siya?
Paano kung may problema talaga sa akin?
Kaya noong gabing iyon, kinuha ko ang baso at ngumiti.
—Sige. Inumin ko.
Hinalikan niya ako sa noo.
—Good girl.
Paglabas niya ng kuwarto, dinala ko ang baso sa banyo.
Hindi ko ininom.
Ibinuhos ko sa lababo.
Pagbalik ko sa kama, humiga ako at ipinikit ang mga mata.
Makalipas ang halos sampung minuto, narinig ko ang mga gulong ng stroller.
Pagkatapos ang mahinang tunog ng pintuan.
Tumayo ako.
Walang hilo.
Walang antok.
Malinaw ang isip ko.
Mabilis akong nagsuot ng jacket at kumuha ng maliit na bag.
Pagbukas ko ng pinto, nakita ko si Paolo sa dulo ng street.
Hindi siya papunta sa maliit na park ng subdivision.
Naglalakad siya papunta sa main road.
Huminto siya sa tabi ng isang itim na SUV.
May bumukas na pinto.
Inangat niya ang stroller ni Nico.
Sumakay siya.
Nanlamig ang mga kamay ko.
May dumaan na taxi ilang segundo pagkatapos.
Pinara ko iyon.
—Kuya, sundan n’yo po iyong black SUV. Huwag lang kayong masyadong lumapit.
Tumingin sa akin ang driver sa rearview mirror.
—Okay lang po kayo, ma’am?
—Opo. Pakiusap lang.
Halos dalawampung minuto kaming sumunod.
Mula sa bahay namin sa Parañaque, dumiretso ang sasakyan patungong Ayala Alabang.
Hindi ko maintindihan.
Real estate broker si Paolo.
Marami siyang kliyente sa lugar.
Pero bakit gabi?
At bakit kasama ang anak namin?
Huminto ang SUV sa harap ng isang malaking bahay.
Kilala ko agad ang address.
Minsan na akong isinama ni Paolo roon para sa isang Christmas dinner ng opisina.
Pag-aari iyon ni Celeste Villareal.
Isa sa pinakamalaking kliyente ng kompanya nila.
Mayamang negosyante.
Palaging lumalabas sa business pages.
Nagbayad ako sa taxi at bumaba sa kabilang kanto.
Nanatili akong nasa labas ng gate.
Mula sa pagitan ng mga halaman, nakita kong bumukas ang pinto ng bahay.
Lumabas si Celeste.
Naka-silk robe siya at may hawak na baso ng tubig.
Lumapit siya agad kay Paolo.
Hindi sila nagkamayan.
Yumakap siya rito.
Hindi maikli.
Hindi pormal.
Pagkatapos ay yumuko siya sa stroller.
—Hello, baby.
Binuhat niya si Nico.
Parang pamilyar na pamilyar na sa kanya ang anak ko.
Hindi umiyak si Nico.
Inilapit pa niya ang mukha niya kay Celeste.
Ibig sabihin, hindi iyon ang unang beses.
May kinurot sa dibdib ko.
Hindi dahil sa selos.
Dahil bigla kong naisip kung ilang gabi nang dinadala roon ang anak ko habang nakahiga ako sa bahay at halos hindi makatayo nang maayos.
Lumapit ako nang kaunti sa gate.
Narinig ko si Paolo.
—Hindi na niya ako kinukuwestiyon. Iniisip niyang siya talaga ang may problema.
Mahina ang boses ni Celeste.
—At iyong doktor?
—Next week. Kapag nakita niya ang notes ko at records, madali nang ipakitang hindi stable si Mara.
Napahawak ako sa bakal ng gate.
Notes?
Records?
Anong records?
Binalik ni Celeste si Nico sa stroller.
—At iyong papers?
—Ready na.
—Sigurado kang pipirma siya?
Tumawa nang mahina si Paolo.
—Kapag dinala ko siya sa clinic, halo-halo na ang documents. Admission papers, authorization, property papers. Hindi niya nga maalala ang kalahati ng nangyayari sa gabi.
Hindi ako makahinga nang maayos.
Property papers?
Anong property?
Biglang tumingin si Celeste sa stroller.
—Hindi pwedeng magkamali, Paolo. Matagal na nating hinihintay iyong lupa sa Silang.
Napapikit ako.
Silang.
May maliit na lupang iniwan sa akin ng lola ko sa Cavite.
Ilang beses nang sinabi ni Paolo na ibenta ko iyon.
Lagi akong tumatanggi.
Sabi ko, hindi ako handang bitawan ang huling ari-ariang iniwan ng pamilya ko.
Narinig ko ulit ang boses niya.
—Kapag nakapirma na siya, tapos na.
Sumagot si Celeste—
—At pagkatapos, hindi na natin kailangan pang magkunwari.
Parang nawalan ako ng lakas sa tuhod.
Pero hindi iyon ang pinakamasakit.
Lumapit si Paolo sa kanya.
Hinawakan niya ang kamay nito.
At sinabi niya—
—Hindi siya kailanman dapat makaalam kung bakit ko talaga siya nilapitan noon.
Doon ako natigilan.
Hindi niya sinabing kung bakit niya ako niloko nitong mga nakaraang buwan.
Sinabi niya—
Kung bakit niya ako nilapitan noon.
Bago pa kami nagpakasal.
Bago pa ipinanganak si Nico.
Bago pa naging asawa ko si Paolo.
At doon ko unang naisip na baka mas matagal na ang kasinungalingan kaysa sa buong pagsasama namin.
At doon nagsimula ang tunay kong paghahanap.