ISANG GABI BAGO ANG KASAL, NARINIG KONG PINAGPAPLANUHAN AKO NG FIANCÉ KO AT NG SARILI KONG INA—KINABUKASAN, MAY REGALO AKO SA KANILA SA HARAP NG LAHAT
Alas-onse na ng gabi sa marangyang resthouse ng pamilya namin sa Tagaytay. Malamig ang simoy ng hangin, amoy pine trees at mamahaling bulaklak mula sa hardin kung saan nakatirik ang engrandeng glass pavilion para sa kasal ko kinabukasan.
Lahat ay perpekto—o iyon ang buong akala ko.
Ako si Denise. Sa loob ng tatlong taon, itinuring ko ang sarili kong pinakamaswerteng babae sa Pilipinas. Bukas, ikakasal na ako kay Troy—ang lalaking minahal ko nang buong puso, guwapo, edukado, at tila hulog ng langit. Bukod doon, buo ang suporta ng aking ina, si Mama Eleanor, isang kilalang pilantropo at huwarang biyuda sa alta-sosyedad ng Forbes Park.
Bumaba ako sa kusina para uminom ng maligamgam na tubig pampakalma ng kabagabagan. Ngunit bago pa man ako makarating sa bungad ng dirty kitchen, may narinig akong mahihinang boses mula sa private study room ni Mama. Nakabukas ito nang bahagya, at may manipis na sinag ng dilaw na ilaw na tumatagos sa sahig.
“Hinaan mo nga ang boses mo, Troy. Baka magising ang mga maid,” boses iyon ni Mama. Malambing, ngunit may diin.
“Wala na sila, tita—I mean, Eleanor. Tulog na silang lahat,” sagot ng pamilyar na boses. Si Troy.
Napakunot ang noo ko. Eleanor? Bakit sa pangalan lang tinawag ni Troy ang mama ko?
“Siguraduhin mo lang na pipirmahan niya ang joint asset declaration bukas pagkatapos ng seremonya,” sabi ni Mama habang maririnig ang laguklok ng alak sa baso. “Limang taon kong hinintay na makuha ang trust fund na iniwan ng ama niya. Kapag hindi siya pumirma, mapupunta ang buong hacienda sa Batangas at ang shares sa shipping company sa charity board kapag nag-twenty-eight na siya sa susunod na linggo.”
“Huwag kang mag-alala, sweetheart,” sagot ni Troy na sinundan ng tunog ng pagdampi ng mga labi.
Nanigas ang buong katawan ko sa narinig ko. Parang binuhusan ako ng kumukulong asupre sa batok. Dahan-dahan kong isinilip ang aking mata sa siwang ng pinto.
Doon, sa ilalim ng malamlam na chandelier, nakaupo si Mama sa leather armchair habang si Troy ay nakaluhod sa harapan nito, hawak ang mga kamay ng aking ina at hinahalikan ang pulso nito nang may pagnanasa.
“Utong-uto sa akin ang anak mo,” bulong ni Troy na may mapait na tawa. “Isang ngiti ko lang, gagawin niya ang lahat. Kapag legal na kaming kasal at nailipat na ang property sa joint account natin, gaano katagal bago natin siya… ‘alisin sa eksena’?”
“Give it six months,” malamig na tugon ng sarili kong ina, walang bahid ng pag-aalinlangan. “Isang vehicular accident sa may bends ng Alfonso o accidental overdose ng antidepressants niya. Walang maghihinala. At sa wakas, Troy, hindi na natin kailangang magtago.”
Nalaglag ang basong hawak ko sa carpeted floor—mabuti na lamang at makapal ang alpombra kaya walang lumikha ng tunog. Nanginig ang bawat kalamnan ko, at naramdaman ko ang pagtulo ng luhang hindi dala ng lungkot, kundi ng nag-aapoy na poot.
Ang lalaking ihaharap ko sa altar, at ang inang nagluwal sa akin sa mundong ito, ay matagal na palang magkasabwat sa kama at sa panlilinlang.
Hindi ako sumigaw. Hindi ako pumasok para magwala.
Dahan-dahan akong umatras pabalik sa aking kwarto sa ikalawang palapag. Isinara ko ang pinto at ikinandado ito. Naupo ako sa harap ng salamin kung saan nakasabit ang mamahaling Francis Libiran wedding gown ko.
Tumingin ako sa sarili kong repleksyon. Pinunasan ko ang bawat bakas ng luha.
“Gusto ninyo ng kasal?” bulong ko sa hangin. “Bibigyan ko kayo ng kasal na hinding-hindi ninyo malilimutan.”
Kinuha ko ang aking telepono at tinawagan si Atty. Ramos, ang matapat na private lawyer ng yumaong tatay ko, kasama ang event director ng kasal na may hawak sa projector at sound system para sa reception bukas.
May labindalawang oras pa ako bago tumunog ang mga kampana ng simbahan. At nakahanda na ang pinakamagandang regalo ko para sa kanila sa harap ng limang daang panauhin mula sa pinakamaimpluwensyang pamilya sa bansa.
