MILYONARYA ANG BUMALIK PARA SA KUYA NIYANG NAGPAARAL SA KANIYA, PERO GULAT SIYA SA KANIYANG NADISKUBRE!
Matingkad ang sikat ng araw ngunit malamig ang simoy ng hangin sa loob ng luxury SUV na bumabagtas sa maalikabok na kalsada ng San Isidro. Sa loob nito ay nakaupo si Clara, tatlumpu’t limang taong gulang, sopistikada, puno ng alahas, at may bitbit na aura ng tagumpay. Siya ang may-ari ng isang malaking cosmetics company sa California. Matapos ang isang dekada, sa wakas ay nakauwi na siya sa Pilipinas. Ang kanyang puso ay punong-puno ng sabik at saya. Ang pakay niya: sorpresahin ang kaisa-isa niyang kapatid at bayani ng buhay niya, si Kuya Ramon.
Ulila na sila sa magulang. Si Kuya Ramon, na mas matanda ng sampung taon sa kanya, ang tumayong ama at ina. Hindi nag-asawa si Ramon. Ibinigay nito ang buong kabataan sa pagtatrabaho sa bukid, pagiging kargador, at kung anu-ano pang raket para lang mapag-aral si Clara at maipadala ito sa Amerika. Nang maging matagumpay si Clara, nangako siyang susuklian ang lahat. Buwan-buwan, nagpapadala siya ng halos dalawang daang libong piso sa kanilang Tita Ising at pinsang si Belinda, na siyang pinagkatiwalaan niyang mag-alaga kay Ramon nang ma-stroke ito at lumabo ang paningin limang taon na ang nakararaan.
Ayon kay Tita Ising, naipagawa na raw ang dream house nila. “Naku, Clara, ang ganda ng kwarto ng Kuya mo! Naka-aircon, may malambot na kama, at may private nurse pa! Huwag kang mag-alala, prinsipe ang buhay niya dito,” iyon ang laging sabi ng Tita niya sa video call. Tuwing gusto namang makausap ni Clara si Ramon, laging sinasabi ni Belinda na “Tulog si Kuya” o kaya ay “Nasa therapy,” kaya madalas ay sa chat na lang sila nagbabalitaan gamit ang cellphone na ipinadala ni Clara. Kampante si Clara dahil kadugo niya ang mga ito.
Huminto ang sasakyan sa tapat ng isang napakalaki at magarang bahay na may mataas na gate. Kulay puti at ginto ang pintura, may mga estatwa ng leon sa harap, at halatang ginastusan. “Ito na ’yun,” bulong ni Clara. “Ang katas ng paghihirap namin.” Bumaba siya ng sasakyan, inayos ang kanyang designer shades, at pinindot ang doorbell.
Lumabas ang isang kasambahay. “Sino po sila?” tanong nito. “Ako si Clara. Pamangkin ni Ising. Nandiyan ba sila?” sagot niya. Pinapasok siya. Pagpasok sa sala, namangha si Clara sa garbo ng mga gamit. Nandoon ang mga appliances na ipinadala niya, ang mga furniture na binayaran niya. Maya-maya, bumaba sa grand staircase si Tita Ising at Belinda, parehong naka-pambahay na mamahalin at puno ng alahas.
“Clara?!” gulat na sigaw ni Tita Ising. Namutla ito na parang nakakita ng multo. “B-Bakit nandito ka? Akala ko next month pa ang uwi mo?!” Nataranta rin si Belinda, na mabilis na itinago ang bagong iPhone na hawak niya. “Surprise, Tita!” nakangiting sabi ni Clara sabay beso. “Gusto ko lang makita si Kuya Ramon. Nasaan siya? Nasa kwarto ba niya sa taas?”
Nagkatinginan ang mag-ina. Bakas ang kaba at takot sa kanilang mga mata. “Ah… eh… Clara,” utal na sabi ni Belinda. “Wala si Kuya Ramon dito. Nasa… nasa ano… nasa therapy center sa kabilang bayan! Oo, doon muna siya nag-stay para matutukan ng doktor.” Sumingit si Tita Ising, “Tama! Tama! Next week pa ang balik niya. Kaya magpahinga ka muna, Clara. Pagod ka sa biyahe.”
Nagtaka si Clara. “Therapy center? Wala kayong nabanggit sa akin na ganoon. At saka, bakit parang takot kayo?” Nagsimulang kabahan si Clara. May kakaibang pintig sa kanyang dibdib. Ang “lukso ng dugo.” Hindi siya naniwala. “Pupuntahan ko siya. Saang center ’yan?” tanong niya. “Naku, bawal ang bisita doon! Strikto!” palusot ni Tita Ising.
Dahil sa pagdududa, nagpaalam muna si Clara na mag-CR. Pero sa halip na pumunta sa banyo, dahan-dahan siyang lumabas sa likod na pinto papunta sa dirty kitchen at bakuran. Gusto niyang tingnan ang buong bahay. Habang naglalakad siya sa malawak na bakuran, may narinig siyang mahinang ubo mula sa bandang dulo, malapit sa kulungan ng mga baboy at manok…
