NAGISING AKO SA LOOB NG SARILI KONG KABAONG HABANG PINAGHAHATI-HATIAN NG AKING ASAWA AT MGA KAPATID ANG MGA YAMAN KO—HINDI NILA ALAM NA NARINIG KO ANG LAHAT NG KANILANG MAKAKALAT NA PLANO!
Dalawampu’t tatlong taong gulang pa lamang ako, si Carla. Bilang nag-iisang tagapagmana ng kilalang kumpanya ng real estate na iniwan ng aking mga magulang, marami ang inggit sa akin. Ngunit ang pinakamasakit sa lahat, ang mga taong nagtaksil sa akin ay ang mga taong pinakamalapit sa puso ko: ang asawa kong si Richard, at ang aking dalawang nakababatang kapatid na sina Mark at Sofia.
Nagsimula ang lahat nang bigla akong makaramdam ng matinding panghihina at pananakit ng tiyan makalipas lamang ang aming anibersaryo. Ilang oras ang lumipas, idineklara akong patay ng paboritong doktor ni Richard dahil daw sa isang bihirang atake sa puso. Walang autopsy na isinagawa dahil nagmamadali silang ipalibing ako.
Ngunit ang hindi nila alam, ang ininom kong gamot ay isang uri ng herb mula sa ibang bansa na nagpapatigil lamang sa tibok ng puso ko sa loob ng dalawampu’t apat na oras habang gising ang aking isipan—isang lumang medisina na ipinamana sa akin ng aking lola upang protektahan ang sarili ko laban sa mga traydor.
Madilim, masikip, at amoy bulaklak ng patay ang paligid. Nakahiga ako sa loob ng mamahaling kahoy na kabaong. Narinig ko ang mahihinang boses sa labas—sa gitna ng tahimik na silid-pagsamba sa sementeryo kung saan nag-iwan lamang sila ng bantay bago tuluyang isara ang puntod kinabukasan.
“Sa wakas! Patay na ang hangal na ‘yon!” narinig ko ang boses ni Sofia, ang kapatid ko, na tumatawa nang mahina habang binubuksan ang mga dokumento sa ibabaw ng lamesa malapit sa kabaong. “Sa akin na mapupunta ang shares niya sa BGC branch!”
“At sa akin naman ang mansyon at ang mga kotse!” masayang sagot ni Mark. “Hindi ko akalain na magiging ganoon kadali ang pagpatay sa kanya gamit ang lason na ibinigay mo, Richard.”
Isang malamig na halakhak mula kay Richard ang sumunod. “Syempre naman. Matagal ko nang pinlano ito. Ngayon na nasa atin na ang lahat ng pirma niya sa mga dokumento bago pa siya tuluyang ‘mamatay’, wala na tayong iisipin pa. Bukas na bukas din, ililibing na natin siya nang direkta sa sementeryo para hindi na makalabas kailanman.”
Habang nakikinig ako sa loob ng kabaong, naramdaman ko ang pag-init ng aking dugo. Ang mga taong pinakain ko, pinag-aral, at pinagkatiwalaan ng buong buhay ko ay ang mga demonyong pumatay sa akin!
