BAHAGI 2 — BUONG PAGPAPATULOY SA WEBSITE
Hindi agad nakapagsalita si Adrian.
Mahigpit niyang hinawakan ang telepono.
“Ano pong ibig ninyong sabihin, Sir?”
Huminga nang malalim ang regional operations commander na si Colonel Roberto Salcedo.
“Naalala mo ang operasyon sa Quezon City tatlong taon na ang nakalipas? Iyong nahuli ninyo ang isang miyembro ng malaking criminal syndicate?”
“Oo, Sir.”
“May dalawang opisyal na tumulong sa iyo nang maipit ka sa lumang bodega.”
Napakunot ang noo ni Adrian.
“Si Captain Ramos at ang backup team.”
“Hindi iyon ang buong nangyari.”
Tumahimik ang opisina.
“Ang unang nakarating sa iyo ay si Mendoza. Siya ang nagbigay ng eksaktong lokasyon mo sa rescue team. At siya rin ang nagpilit na bumalik sa lugar kahit may panganib.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ni Adrian.
“Si Mara?”
“Oo. Hindi niya gustong gawing malaking bagay iyon. Ang sinabi niya, trabaho lang niya bilang pulis.”
Naalala ni Adrian ang gabing iyon.
Usok.
Sigawan.
Isang malakas na pagsabog sa kabilang bahagi ng bodega.
At isang boses sa radyo na paulit-ulit na nagsasabing huwag siyang mawalan ng malay.
Hindi niya nakita kung sino ang nasa kabilang dulo.
“Sir, bakit ngayon ko lang nalaman?”
“Dahil hindi mo kailanman tinanong kung sino ang unang naghanap sa iyo.”
Masakit ang katahimikang sumunod.
Nagpatuloy si Colonel Salcedo.
“May bagong impormasyon tungkol sa mga natitirang miyembro ng sindikatong iyon. Posibleng ginagamit nila ang ilang ruta sa katimugang Palawan. Si Mendoza ang isa sa mga imbestigador na may karanasan sa orihinal na kaso.”
“Delikado po ba ang assignment?”
“Lahat ng field assignment may panganib. Pero alam ni Mendoza ang pinasok niya. Huwag mong isipin na ipinadala siya roon dahil lang may personal siyang problema.”
Pagkababa ng telepono, matagal na nakaupo si Adrian.
Sa unang pagkakataon, binalikan niya ang mga taon nilang magkasama.
Ang mainit na kape sa mesa niya.
Ang pagkain tuwing madaling-araw.
Ang mga report na maayos na nakasalansan.
Ang babaeng palaging nakangiti kahit pagod.
At ang huling pag-uusap nila.
May coffee machine naman po sa pantry, Sir.
Noon niya naunawaan na hindi simpleng kape ang nawala.
Isang taong laging naroon ang tuluyan nang umalis.
Ang bagong buhay ni Mara
Samantala, nakarating ako sa Palawan matapos ang mahabang biyahe.
Malayo ang Balabac sa buhay na nakasanayan ko sa Maynila.
Mas limitado ang kagamitan.
Mas kaunti ang tauhan.
At maraming lugar na kailangang marating sa pamamagitan ng bangka.
Sa unang araw ko, sinalubong ako ni Police Captain Gabriel Navarro, ang namumuno sa investigation section.
“Mendoza?”
“Yes, Sir.”
Tiningnan niya ang dala kong maleta.
“Iyan lang ang gamit mo?”
“Opo.”
Napangiti siya.
“Mukhang hindi ka nagbakasyon.”
“Hindi naman po bakasyon ang pinunta ko rito.”
Tumawa siya.
“Good. Marami tayong trabaho.”
Ipinakita niya sa akin ang isang lumang case board.
May mga litrato ng mga nawawalang mangingisda, mga kahina-hinalang kargamento, at mga pangalan ng taong posibleng konektado sa isang trafficking network.
“Matagal na naming sinusundan ang grupong ito,” paliwanag niya. “Pero mahirap makakuha ng testigong handang magsalita.”
Lumapit ako sa board.
May isang pangalan na agad kong nakilala.
Ramon Dela Cruz.
Isa siyang dating kasabwat ng sindikatong iniimbestigahan namin sa Quezon City.
“Sir, may lumang kaso kami na posibleng konektado rito.”
Tumingin sa akin si Gabriel.
“Talaga?”
“Opo. Maaari kong hilingin ang certified case records at ihambing ang mga pangalan at transaksiyon.”
Ngumiti siya.
“Iyan ang dahilan kung bakit kailangan namin ng imbestigador na tulad mo.”
Hindi ko alam kung bakit, pero halos maiyak ako sa simpleng pangungusap na iyon.
Sa loob ng tatlong taon, nakasanayan kong magsikap nang walang inaasahang papuri.
Ngayon, may taong nakakakita sa kakayahan ko.
Hindi dahil mahal niya ako.
Kundi dahil magaling ako sa trabaho ko.
At sa unang pagkakataon, sapat na iyon.
Ang lalaking naiwan
Sa Maynila, unti-unting nagbago ang mga araw ni Adrian.
Sa unang linggo, akala niya masasanay din siya.
Pero tuwing umaga, awtomatikong napapatingin siya sa dating mesa ko.
Kapag may bagong case folder, hinahanap niya ang maayos kong mga tala.
Kapag may mahirap na operasyon, naaalala niya kung paano ako unang nagboboluntaryo.
Isang gabi, nadatnan siya ni Bianca na mag-isang nakaupo sa opisina.
“Sir, hinahanap ninyo pa rin po ba si Lieutenant Mendoza?”
Hindi siya sumagot agad.
Pagkatapos, tumango.
“Siguro.”
Umupo si Bianca sa tapat niya.
“May sasabihin po sana ako.”
Napatingin siya.
“Noong gabing umulan, nakita ko po si Mara sa pasilyo.”
Nanigas si Adrian.
“Nakita mo siya?”
“Opo. Nakatayo siya sa malayo. Mukhang nakita niya tayong magkasama.”
Napayuko si Adrian.
“May mali ba akong ginawa?”
Maingat na sumagot si Bianca.
“Wala naman pong masama sa pagpapayong ninyo sa akin. Pero baka may matagal na siyang dinadalang sakit na hindi ninyo napansin.”
Tahimik siya.
“At Sir,” dagdag ni Bianca, “alam ko pong tinutukso tayo ng ibang tao. Pero gusto kong linawin na may fiancé ako sa Cebu. Wala po akong romantikong relasyon sa inyo.”
Napatingin si Adrian sa kaniya.
Hindi niya inaasahan ang sinabi nito.
Ngumiti nang bahagya si Bianca.
“Mabait lang po kayo noong gabing iyon dahil may mga laboratory documents akong kailangang ingatang hindi mabasa.”
Biglang naging mas malinaw ang lahat.
Hindi naman talaga tungkol sa payong ang pag-alis ni Mara.
Ang payong ang huling patak.
At sa loob ng maraming taon, hindi niya namalayang unti-unti na pala niyang sinasaktan ang isang taong tapat sa kaniya.
Ang kasong nagbalik sa nakaraan
Lumipas ang dalawang buwan.
Sa Palawan, nagkaroon kami ng mahalagang pagsulong sa imbestigasyon.
May isang dating tauhan ng trafficking network na pumayag magsalita kapalit ng proteksiyong naaayon sa batas.
Ibinigay niya ang mga pangalan ng ilang kasabwat at mga rekord ng transaksiyon.
Kasama sa mga dokumento ang isang lumang larawan.
Si Ramon Dela Cruz.
At isang lalaking matagal nang pinaghahanap sa Quezon City.
Kinailangan naming makipag-ugnayan sa dating departamento ko upang tiyaking tugma ang mga ebidensiya.
Kinabukasan, may dumating na dalawang opisyal mula sa Maynila.
Isa sa kanila si Adrian.
Nang makita ko siya sa labas ng conference room, parang saglit na huminto ang mundo.
Nakauniporme siya.
Payat nang kaunti.
May pagod sa mga mata.
“Mara.”
Tumayo ako nang tuwid.
“Good morning, Major Villanueva.”
Parang nasaktan siya sa pormal kong pagbati.
“Kamusta ka?”
“Mabuti po, Sir.”
“Gusto sana kitang makausap.”
“May briefing po tayo sa loob ng sampung minuto. Maaari po nating unahin iyon.”
Wala siyang nagawa kundi tumango.
Sa buong briefing, propesyonal kaming dalawa.
Ipinaliwanag ko ang mga bagong ebidensiya, ang mga pahayag ng testigo, at ang mga hakbang na kailangang gawin bago humiling ng mga warrant.
Nakinig si Adrian.
Ngunit ilang beses ko siyang nahuling nakatingin sa akin.
Hindi ko iyon pinansin.
Pagkatapos ng pulong, nilapitan niya ako.
“Mara, puwede ba tayong mag-usap? Hindi tungkol sa kaso.”
Huminga ako nang malalim.
“Sige.”
Lumabas kami sa maliit na veranda ng opisina.
Maliwanag ang araw.
Sa malayo, naririnig ang mga bangkang umaandar sa dagat.
“Mara, nalaman ko ang ginawa mo noong operasyon tatlong taon na ang nakalipas.”
Tahimik akong tumingin sa kaniya.
“Salamat,” sabi niya. “Kung hindi dahil sa iyo, baka hindi ako nakalabas nang buhay.”
“Trabaho ko iyon, Adrian.”
Napakurap siya.
Iyon ang unang pagkakataong tinawag ko siya sa pangalan matapos ang mahabang panahon.
“Alam ko. Pero gusto kong magpasalamat.”
Tumango ako.
“Walang anuman.”
Sandali siyang natahimik.
Pagkatapos, nagtanong siya.
“Umalis ka ba dahil kay Bianca?”
Napangiti ako nang bahagya.
“Hindi dahil kay Bianca.”
“Pero nakita mo kami noong umulan.”
“Oo.”
“Mara, walang namamagitan sa amin.”
Tumingin ako sa dagat.
“Dati, siguro ikatutuwa kong marinig iyan.”
Napatingin siya sa akin.
“Pero ngayon?”
“Ngayon, wala nang pinagkaiba.”
Parang hindi niya matanggap ang sagot ko.
“Walong taon, Adrian,” mahinahon kong sinabi. “Walong taon akong umasa na isang araw, makikita mo rin ako.”
“Mara—”
“Hindi mo kasalanan na hindi mo ako mahal. Hindi obligasyon ng isang tao na suklian ang damdamin ng iba.”
Napalunok siya.
“Pero kasalanan ko rin na hinayaan kong umikot ang buong buhay ko sa posibilidad na baka balang araw magbago ang isip mo.”
Tumulo ang isang luha sa pisngi ko.
Pinunasan ko iyon.
“Hindi ako umalis para parusahan ka. Umalis ako dahil gusto ko nang mabuhay para sa sarili ko.”
Hindi agad siya nakasagot.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi:
“Sa tingin ko, mahal na kita.”
Dati, iyon ang mga salitang kaya kong ipagpalit sa lahat.
Pero ngayon, kakaiba ang naramdaman ko.
Hindi saya.
Kundi lungkot.
“Adrian, mahal mo ba ako? O nami-miss mo lang ang taong laging naghihintay sa iyo?”
Napayuko siya.
Hindi siya makasagot.
At sa katahimikang iyon, nakuha ko ang sagot na kailangan ko.
