Hindi ko agad pinatulan ang mga komentong bumabaha sa Facebook.
May mga tumatawag sa akin na manloloko.
May nagsasabing dapat akong tanggalin sa trabaho.
May iba pang nagbabanta na ipapahiya ako kapag nakita nila ako sa campus.
Pero habang binabasa ko ang post ni Marco, isang bagay ang malinaw.
Hindi lang nila gustong makaiwas sa pagbabayad.
Gusto nilang ipasa sa akin ang kasalanan.
At kung kailangan nilang sirain ang pangalan ko para magawa iyon, handa silang gawin.
Kinuha ko ang laptop ko at binuksan ang lahat ng mensahe namin ni Bianca.
Naroon ang unang paghingi niya ng tulong.
Naroon ang mensahe niyang siya ang manlilibre.
Naroon ang pagtanggi ko sa mamahaling restaurant.
At naroon ang paulit-ulit niyang paghingi ng ₱180,000.
Pero may isa pa akong ebidensiya.
Noong nasa labas ako ng private room, aksidente kong napindot ang video recording sa cellphone habang naghahanap ng reservation details.
Naitapat ko ang camera sa sahig, kaya halos walang makitang mukha.
Pero malinaw ang mga boses.
Lalo na ang sinabi ni Bianca:
“Piliin ninyo ang pinakamahal! Si Adrian ang magbabayad!”
At ang sumunod niyang sinabi:
“Kung gusto niya akong ligawan, dapat handa siyang gumastos!”
Hindi sapat ang audio para patunayan ang lahat ng nangyari sa restaurant, pero sapat iyon para ipakitang hindi ako ang nag-utos sa kanila na umorder.
Bandang alas-diyes ng umaga, may tumawag mula sa hindi pamilyar na numero.
“Good morning. Mr. Mendoza?”
“Opo.”
“Ito po si Ms. Patricia Santos, restaurant manager ng The Grand Veranda.”
Napatayo ako.
“May problema po ba?”
“Sir, humihingi lang kami ng paglilinaw. May grupo po kagabi na nagsasabing kayo ang dapat magbayad sa kanilang order.”
“Hindi po ako umorder at wala po akong pinirmahang authorization.”
“Opo, sir. Kaya nga po kami tumawag. May isa po sa kanila na nagbigay ng inyong pangalan at contact number bilang guarantor.”
Napailing ako.
“Hindi ko po pinayagan iyon.”
“Understood, sir. Para malinaw, wala po kayong obligasyong magbayad dahil lamang binanggit nila ang pangalan ninyo. Ang kailangan naming kausapin ay ang mga taong nag-order.”
Doon ko nalaman ang nangyari matapos akong umalis.
Hindi pala agad nakabayad sina Bianca.
Ang mga kaibigan niya ay nagkanya-kanyang dahilan.
May nagsabing ₱2,000 lang ang dala.
May nagsabing hindi gumagana ang online banking.
May isa pang biglang umiyak dahil hindi raw niya alam na ganoon kamahal ang pagkain.
Sa huli, tumawag sila sa kani-kanilang pamilya.
Nagkaroon ng matinding pagtatalo.
At dahil hindi nila agad mabayaran ang buong halaga, gumawa sila ng kasulatang kinikilala ang natitirang utang, kasama ang restaurant management.
Hindi sila nakakulong.
Pero malaki ang problemang kailangan nilang ayusin.
“Sir,” dagdag ni Ms. Santos, “may nais din po akong sabihin. May isa sa mga babae na nagsabing kayo raw ang boyfriend niya.”
Napatawa ako nang walang saya.
“Hindi po kami magkarelasyon.”
“Ganoon po ba? Mabuti pong malinaw.”
Bago matapos ang tawag, hiniling kong mapanatili nila ang CCTV at reservation records kung kakailanganin sa pormal na reklamo.
Kinahapunan, nag-message ang aking supervisor na si Ms. Catherine Lim.
“Adrian, can you come to the office on Monday? HR received a complaint involving your name.”
Alam ko agad kung sino ang nasa likod noon.
Hindi pa nagsisimula sa trabaho si Bianca, pero may reklamo na agad laban sa akin.
Naghanda ako ng maayos na timeline.
Screenshots ng usapan.
Kopya ng reservation invitation.
Voice messages.
At ang recording mula sa labas ng private room.
Hindi ko inilabas sa social media ang lahat.
Ayokong gawing online circus ang isang problemang maaaring ayusin sa tamang proseso.
Pero hindi rin ako papayag na sirain nila ang kinabukasan ko.
Lunes ng umaga.
Pagpasok ko sa conference room ng opisina, naroon si Ms. Catherine, isang HR officer, at si Bianca.
Namula ang mukha niya nang makita ako.
“Kuya Adrian…”
Hindi ako sumagot.
Naunang magsalita ang HR officer.
“Bianca informed us that Adrian used his position to pursue her, invited her to dinner, and abandoned her with a large restaurant bill.”
Tumingin ako kay Bianca.
Nakayuko siya.
“May ebidensiya ka ba na ako ang nag-imbita?” tanong ko.
Hindi siya sumagot.
Binuksan ko ang laptop.
Una kong ipinakita ang mensahe niya.
“Kuya Adrian! Treat kita sa Saturday! Thank you talaga sa pag-refer sa akin!”
Sumunod ang tugon ko.
“Mahal diyan. Kahit milk tea na lang.”
At ang sagot niya.
“Ako ang bahala. Please, pumayag ka na!”
Tahimik ang buong silid.
“Bianca,” tanong ni Ms. Catherine, “ikaw ang nag-imbita?”
“Opo, pero…”
“Pero ano?”
“Akala ko kasi… may gusto siya sa akin.”
Tumingin sa akin ang HR officer.
“Adrian, did you ever tell her that?”
“Never.”
Pinatugtog ko ang recording.
Narinig sa buong silid ang masayang boses ni Bianca.
“Order anything! Siya ang magbabayad!”
Pagkatapos ay ang tawanan ng mga kaibigan niya.
At ang mga salitang hindi ko malilimutan:
“Lalaki siya! Dapat gumastos siya para sa babae!”
Dahan-dahang napahawak si Bianca sa noo.
“Kuya, please…”
Pero hindi pa ako tapos.
