Dinala ako ni Nathan sa isang maliit na surveillance control room sa basement 1 ng gusali.
Ipinatong niya ang tablet sa ibabaw ng lamesa at pinindot ang video file na may petsang 2:00 ng madaling araw kanina.
Maliwanag ang kuha ng camera na nakatutok sa pasilyo at sa loob ng Suite 1402.
Kitang-kita sa video si Julian.
May hawak siyang baso ng apple juice na iniabot niya sa akin kagabi bago ako makaramdam ng matinding pagkahilo.
Makalipas ang 30 minuto sa video, bumagsak ako sa kama, ganap na walang malay.
Pumasok sa kuwarto si Julian kasama ang 2 lalaking naka-uniporme ng hotel security.
Buhat-buhat nila si Nathan na noon ay tulog na tulog din dahil pinainom pala ng matapang na sleeping pills habang nasa hotel bar.
“Ilapag ninyo siya sa tabi ni Clarisse,” ang malinaw na utos ni Julian sa mikropono ng security camera.
“Sir Julian, paano kung magising ang kapatid ninyo bago sumapit ang umaga?” tanong ng isang lalaki.
“Hindi magigising iyan, dinoble ko ang pampatulog sa baso niya,” nakangising tugon ni Julian. “Pagpatak ng 7:00 ng umaga, papapasukin ninyo si Mama at ang media. Gusto kong makita ng buong angkan kung gaano kawalang-hiya ang babaeng ipinagmamalaki ng pamilya Miranda.”
Nanginig ang buong katawan ko, ngunit sa pagkakataong ito, hindi dahil sa takot kundi dahil sa nag-aapoy na poot.
“Bakit mo hawak ang kopang ito, Nathan?” tanong ko habang pinipigilan ang panginginig ng aking boses.
“Ako ang nagbayad ng buong reservation para sa presidential floor,” diretsong sagot ni Nathan habang nakatingin sa aking mga mata. “May hiwalay akong cloud backup access sa lahat ng internal camera sa floor na iyon dahil alam kong may maruming plano ang kakambal ko mula pa noong isang linggo.”
“Bakit hindi mo sinabi agad sa akin?”
“Dahil kailangan natin ng buong patunay na hindi niya maitatanggi sa harap ng mga taong pinaniwala niya sa kasinungalingan.”
Tiningnan ko ang digital clock sa pader ng basement room.
11:45 ng tanghali.
Mayroon na lamang 15 minuto bago ang opisyal na pag-anunsyo ng pekeng pag-iisang-dibdib sa Grand Ballroom.
Kinuha ko ang aking telepono mula sa bag.
Dina-dial ko ang numero ng head technical director ng hotel na si Engr. Ramirez, ang matalik na kaibigan ng aking ama sa loob ng 18 taon.
“Tito Ramirez,” mahinahon ngunit matatag kong sabi sa kabilang linya.
“Clarisse? Nabalitaan ko ang nangyari sa suite kanina… totoo ba—”
“Huwag kayong maniwala sa narinig ninyo, Tito. Hawak ko ang buong katotohanan. Nasa control room ako ngayon. Kontrolado mo pa ba ang main LED display wall sa likod ng stage?”
“Oo, Clarisse. Hawak ko ang master switch mula rito sa technical booth.”“May ipapadala akong 1 video file sa secured local network ninyo ngayon din. Sa oras na magsalita si Julian sa mikropono para sa kanyang speech, putulin mo ang nakatakdang slideshow at ipalabas mo ang file na ito sa 100% volume.”
Natahimik si Tito Ramirez nang 3 segundo.
“Clarisse, sigurado ka ba rito? Masisira ang pangalan ng pamilya Valderama.”
“Hindi sila natakot sirain ang buhay at pagkatao ko, Tito. Pindutin mo ang switch kapag itinaas ko ang aking kanang kamay mula sa likod ng bulwagan.”
“Gagawin ko, iha.”
11:55 ng tanghali.
Bumalik ako sa ika-2 palapag kung saan matatagpuan ang Grand Ballroom.
Hindi na ako umiiyak.
Inayos ko ang aking buhok at pinunasan ang anumang bakas ng luha sa aking mukha.
Sa loob ng napakalaking bulwagan, naroroon ang halos 300 piling bisita mula sa mataas na lipunan ng Maynila.
Nasa gitna ng entablado si Julian, nakasuot ng mamahaling itim na terno.
Sa tabi niya ay si Samantha, suot ang kulay-kremang damit na ako mismo ang nagpagawa 3 buwan na ang nakalilipas mula sa isang kilalang designer sa Makati.
Nasa pinakaunang hilera ng mga mesa si Donya Victoria, umiinom ng champagne habang ipinagmamalaki sa ibang matatanda na nailigtas niya ang dangal ng kanilang angkan.
Eksaktong 12:00 ng tanghali, kinuha ni Julian ang gintong mikropono.
“Magandang tanghali sa inyong lahat,” panimula ni Julian gamit ang kanyang malumanay at mapagpanggap na boses.
Tumahimik ang 300 bisita.
“Alam kong nagulat kayo sa mga balitang kumalat kaninang umaga. Masakit para sa akin ang matuklasan na ang babaeng minahal ko sa loob ng 10 taon ay nagtaksil sa akin kasama ang sarili kong kapatid.”
Bumuntong-hininga si Julian na tila ba labis siyang nasasaktan, habang hawak ang kamay ni Samantha.
“Ngunit ang pamilya Valderama ay hindi sumusuko sa gitna ng unos. Ngayong tanghali, pormal kong ipinapakilala si Samantha Gomez bilang babaeng tatayo sa aking tabi upang pamunuan ang aming mga kumpanya—”
Bago pa matapos ni Julian ang kanyang pangungusap, lumakad ako nang diretso sa gitnang pasilyo ng ballroom.
Ang tunog ng aking sapatos sa makintab na sahig ay umalingawngaw sa buong bulwagan.
Napalingon ang bawat bisita sa mesa 1 hanggang mesa 30.
“Clarisse?” gulat na sigaw ni Donya Victoria mula sa kanyang upuan. “Guwardiya! Ilabas ang babaeng iyan!”
Dalawang security guard ang lumapit sa akin, ngunit bago nila ako mahawakan, itinaas ko ang aking kanang kamay nang mataas at matatag.
Kasabay nito, biglang namatay ang mga ilaw sa chandelier ng bulwagan.
Nagsimulang magbulungan ang mga tao sa dilim.
Pagkalipas ng 2 segundo, bumukas ang higit 20 metrong LED screen sa likod mismo nina Julian at Samantha.
Hindi ang kanilang mga larawan ang lumabas.
Kundi ang malinaw na high-definition video mula sa Suite 1402 bandang 2:15 ng madaling araw.
Umalingawngaw ang boses ni Julian sa higit 40 speakers sa paligid ng ballroom:
“Ilapag ninyo siya sa tabi ni Clarisse… Hindi magigising iyan, dinoble ko ang pampatulog sa baso niya.”
Napatayo ang lahat ng bisita mula sa kanilang mga kinauupuan.
Nabitawan ni Donya Victoria ang kanyang baso ng champagne na nabasag sa marmol na sahig.
Sa screen, kitang-kita ang mukha ni Julian habang inaayos ang kumot at ipinag-uutos sa 2 guwardiya ang eksaktong posisyon para sa pagkuha ng larawan sa umaga.
Kasunod noon, lumabas sa screen ang isa pang recording mula sa ika-3 palapag na fire exit lounge kaninang 11:15 ng tanghali.
Malinaw na malinaw ang boses ni Julian habang tumatawa kasama si Marco:
“Kailangan niyang mawalan ng lahat ng dignidad para wala siyang ibang masandalan kundi ako… kapag pinakasalan ko pa rin siya sa papel sa susunod na buwan, sunod-sunuran na siya habambuhay habang si Samantha ang opisyal kong kasama sa lahat ng party.”
Namilog ang mga mata ni Samantha.
