AKALA NG PAMILYA NG NOBYO KO ISA LANG AKONG ORDINARYONG NURSE—HANGGANG ANG BUHAY NG AMA NIYA AY NAPUNTA SA KAMAY NG “CHIEF SURGEON” NA MINAMALIIT NILA
Sa unang pagkikita namin, sinabi ko sa pamilya ng fiancé ko na nagtatrabaho ako bilang nurse.
Hindi ko sinabi na ako ang Chief Surgeon ng isa sa pinakaprestihiyosong private hospitals sa Metro Manila.
Hinayaan kong maliitin nila ako sa loob ng halos dalawang buwan.
Hindi ko lang inakalang isang araw, ang buhay mismo ng ama ng fiancé ko ang mapupunta sa operating table ko.
Ako si Dr. Mara Villanueva, thirty-eight years old.
At bago ninyo itanong kung bakit ko itinago ang trabaho ko—hindi ko talaga intensiyong magsinungaling.
Nagsimula ang lahat sa isang simpleng dinner.
Dalawang taon na kami ng fiancé kong si Gabriel del Rosario nang ipakilala niya ako sa pamilya niya.
Galing siya sa isang kilalang pamilya sa Alabang.
Ang ama niyang si Roberto ay dating executive ng isang malaking property company. Ang ina niyang si Lourdes naman ay matagal nang active sa charity foundations at social circles.
Sa unang dinner namin, tinanong ako ni Lourdes habang nagsasalin ng wine.
“So, Mara, what do you do?”
Ngumiti ako.
“I work in surgery at St. Augustine Medical Center.”
Hindi pa ako tapos magsalita nang sumingit siya.
“Oh! Nurse ka?”
Tumango ako nang bahagya.
Bago ako pumasok sa medical school, registered nurse talaga ako.
Anim na taon akong nagtrabaho bilang nurse habang nag-iipon at kumukuha ng scholarship para makapag-aral ng medisina.
Proud ako roon.
Kaya nang tawagin niya akong nurse, hindi ako na-offend.
Pero si Gabriel, agad akong tiningnan.
Alam niyang may gusto akong sabihin.
Hinawakan ko lang ang kamay niya sa ilalim ng mesa.
Huwag.
Pag-uwi namin sa condo ko sa BGC, hindi niya napigilang magtanong.
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Alin?”
“That you’re the Chief Surgeon.”
Napangiti ako.
“Hindi naman niya ako hinayaang matapos.”
“Mara.”
Napabuntong-hininga ako.
“Gab, kung magbabago ang pakikitungo nila sa akin dahil lang nalaman nilang surgeon ako, anong klaseng respeto iyon?”
Tahimik siya.
Saka ko sinabi ang bagay na hindi niya nakalimutan.
“Gusto kong malaman kung paano nila tratuhin ang isang taong akala nila walang mataas na titulo.”
At nalaman ko nga.
Sa loob ng sumunod na anim na linggo, maraming pagkakataon si Lourdes para tanungin ako tungkol sa trabaho ko.
Hindi niya ginawa.
Sa halip, siya mismo ang bumuo ng buong pagkatao ko sa isip niya.
Kapag may family gathering, ako ang unang inuutusang tumulong sa kusina.
“Mara, practical naman kayong mga nurse. Pakitingnan nga kung sapat ang pagkain.”
Ngumingiti ako at tumutulong.
Kapag pinag-uusapan ng mga kamag-anak ang mga doktor, consultant at hospital executives, sasabihin niya,
“Hindi lahat kailangang maging doktor. Mahalaga rin naman ang nurses.”
Tama naman siya.
Kaya hindi ako sumasagot.
Pero alam kong hindi iyon papuri.
Minsan, may charity gala sila sa isang hotel sa Makati.
Inilagay si Gabriel sa VIP table kasama ng mga doktor, negosyante at donors.
Ako naman, halos nasa pinakadulong mesa kasama ng event volunteers.
Lumapit si Lourdes bago magsimula ang programa.
“Sana hindi ka ma-offend. Senior leadership kasi ang nasa harapan.”
“Hindi po.”
“Good. I knew you’d understand.”
Tumingin si Gabriel sa akin mula sa kabilang bahagi ng ballroom.
Gusto niyang lumipat.
Umiling ako.
Stay.
Ang pinakamasakit ay hindi naman ang pag-upo ko sa likod.
Kundi kung gaano kadaling magsalita ang mga tao kapag sa tingin nila ay wala kang kapangyarihan.
Narinig kong sinabi ng isang tiyahin niya,
“Sayang si Gabriel. Lawyer pa naman. Sana doctor man lang ang napili.”
Sumagot si Lourdes.
“Love is love. Hopefully, Mara will adjust.”
Hindi ko alam kung saan ako dapat “mag-adjust.”
May sarili akong condominium.
May sarili akong career.
At sa totoo lang, mas malaki ang kinikita ko kaysa kay Gabriel.
Pero hindi iyon ang punto.
Ayokong patunayan ang halaga ko gamit ang sweldo o titulo.
Pagdating ng engagement brunch namin, halos apatnapung kamag-anak ang naroon sa isang exclusive country club sa Tagaytay.
Maliwanag ang umaga.
Kumikinang ang chandeliers.
May champagne, flowers, customized place cards.
Hinawakan ni Lourdes ang balikat ko habang ipinapakilala ako.
“And this is Mara. She’s a nurse.”
Sandaling tumahimik ang lahat.
Hindi iyong mapanlait na katahimikan.
Mas masakit.
Iyong katahimikang parang sinasabi:
Ah. Okay. Gets na namin kung sino siya.
Isang matandang tiyahin ang ngumiti.
“Saang hospital ka, hija?”
“St. Augustine Medical Center.”
Isang lalaking pinsan ni Gabriel ang agad natuwa.
“Wow. Sikat ang cardiac surgery nila roon. Nandoon si Dr. Villanueva, di ba? Iyong young chief surgeon?”
Halos mabilaukan si Gabriel sa kape.
Ako naman, kalmado lang.
Tumawa si Lourdes.
“Naku, hindi siguro sila nagkikita. Nurses are usually too busy taking care of the doctors.”
May ilang tumawa.
Uminom ako ng kape.
“Busy nga po talaga.”
Mukhang kuntento si Lourdes.
Pagkatapos ng brunch, binigyan niya ako ng regalo.
Isang cookbook.
Easy Meals for Busy Beginners.
May handwritten note sa loob.
Para hindi mabuhay si Gabriel sa takeout kapag kasal na kayo.
Nagtawanan ulit ang ilang kamag-anak.
“Thank you,” sabi ko.
Lumapit si Lourdes.
“A good meal keeps a marriage healthy.”
Tiningnan ko siya.
“So does kindness.”
Nawala ang ngiti niya.
Isang segundo lang.
Pagkatapos, nag-vibrate ang phone ko.
May isang klase lang ng tawag na pinapayagan kong pumasok kahit naka-silent ang cellphone ko.
Hospital emergency.
Lumabas ako ng hall.
“Dr. Villanueva?”
“Yes.”
“Major pileup sa Skyway, Doc. Twelve incoming trauma patients. Two unstable. Trauma team is requesting you.”
Nawala ang lahat ng ingay sa isip ko.
“I’m on my way.”
Pagbalik ko, kinuha ko agad ang bag ko.
Nakita ni Gabriel ang mukha ko.
“Emergency?”
Tumango ako.
Tatayo sana siya.
“No. Stay. Family mo ito.”
Sumimangot si Lourdes.
“Aalis ka ngayon?”
“May major accident po.”
Napabuntong-hininga siya.
“Well, weekends are probably busy for nurses.”
Hindi ako sumagot.
Naglakad na ako patungo sa pinto.
At saka ko narinig ang boses niya.
“Someone has to change all those bedpans.”
May ilang mahinang tumawa.
Biglang tumayo si Gabriel.
“Mom.”
Natahimik ang buong silid.
“That’s enough.”
Nagulat si Lourdes.
“Joke lang.”
“No. Ilang linggo mo nang iniinsulto si Mara.”
Hinawakan ko ang braso ni Gabriel.
“Hayaan mo na.”
“Huwag, Mara.”
Tumingin ako sa kanya.
“It’s okay.”
Umiling siya.
“No, it’s not.”
Ngumiti ako nang bahagya.
“It will be.”
Dalawampu’t limang minuto pagkatapos noon, dumaan ako sa staff entrance ng St. Augustine.
Pagbukas ng pinto, sinalubong ako ng resident.
“Good afternoon, Chief.”
Isang nurse ang nag-abot ng tablet.
“Three critical patients, Doc.”
Nagsuot ako ng surgical cap habang naglalakad.
Mula noon hanggang madaling-araw, wala na sa isip ko ang pamilya ni Gabriel.
May mga buhay na kailangang iligtas.
Kinabukasan, alas-sais pa lang ng umaga, nasa hospital pa rin ako.
Tatlo sa pinakamalalang trauma patients ay stable.
Isang pasyente ang nasa ICU.
Akala ko makakauwi na ako pagkatapos ng rounds.
Hanggang tumunog ang emergency pager ko.
Possible Type A aortic dissection.
Pinakita sa akin ng ER doctor ang CT scan.
Mabilis kong tiningnan.
Delikado.
Kung pumutok nang tuluyan ang pangunahing ugat papunta sa puso, maaaring ilang minuto lang ang pagitan ng buhay at kamatayan.
“Name?”
Iniabot niya ang chart.
Pagtingin ko sa pangalan, nanlamig ang kamay ko.
ROBERTO DEL ROSARIO.
Ama ni Gabriel.
Isang segundo lang akong natigilan.
Pagkatapos, bumalik ang training ko.
“Prep OR Three. Call cardiothoracic anesthesia. Now.”
Nang makarating ako sa corridor ng emergency department, nakita ko si Gabriel.
Maputla.
Namumula ang mata.
Katabi niya si Lourdes, nanginginig habang mahigpit na hawak ang handbag niya.
Nakita ako ni Gabriel.
“Mara…”
Lumingon si Lourdes.
Nakunot ang noo niya nang makita akong naka-scrubs at surgical cap.
“Ano’ng ginagawa mo rito?”
Bago pa ako makasagot, mabilis na lumapit ang charge nurse.
“Dr. Villanueva, ready na po ang OR. Hinihintay na kayo ng surgical team para kay Mr. Del Rosario.”
Napatingin si Lourdes sa nurse.
Pagkatapos sa akin.
“Bakit siya?”
Sandaling natahimik ang charge nurse.
At pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang tuluyang nagpabura sa kulay ng mukha ni Lourdes.
“Because she is the Chief Surgeon.”
Parang biglang nawala ang hangin sa corridor.
Hindi agad nakapagsalita si Lourdes.
Napatingin siya sa akin na para bang hindi niya kilala ang taong nasa harapan niya.
“Chief… Surgeon?”
Mahina niyang ulit.
Tumango ang charge nurse.
“Yes, ma’am. Dr. Mara Villanueva. She heads the surgical department.”
Napatitig si Gabriel sa akin.
“Mara…”
Hindi ko siya matingnan nang matagal.
Dahil sa likod niya, nakahiga ang kanyang ama sa stretcher.
Maputla.
Halos hindi gumagalaw.
May oxygen mask sa mukha at maraming linya ng IV na nakakabit sa katawan niya.
Lumapit ako kay Gabriel.
“Gabriel, kailangan kong pumasok.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Please… save my dad.”
Tumingin ako sa kanya.
“I’ll do everything medically necessary.”
“Hindi lang everything.”
Humigpit ang hawak niya.
“Please, Mara.”
Huminga ako nang malalim.
“I will do my best.”
Tumakbo ang team papunta sa operating room.
Pero bago ako tuluyang makapasok, narinig ko ang boses ni Lourdes.
“Sandali!”
Huminto ako.
“Mara…”
Nanginginig ang boses niya.
“Is that really you?”
Tumingin ako sa kanya.
“Yes.”
“You’re the Chief Surgeon?”
“Yes.”
“Since when?”
“Almost three years.”
Nanlaki ang mga mata niya.
Tatlong taon.
Tatlong taon na pala akong nangunguna sa mga operasyong ipinagkakatiwala sa akin ng ospital.
Tatlong taon akong humahawak ng mga buhay.
At sa loob ng dalawang buwan, ang tingin niya sa akin ay isang nurse na kailangang turuan kung paano magluto para sa anak niya.
Pero wala akong oras para ipaliwanag iyon.
“Mrs. Del Rosario, kailangan ko nang mag-operate.”
“Pero—”
“Your husband needs surgery immediately.”
Nanginginig ang labi niya.
“Can you… really do it?”
Sandali akong tumingin sa kanya.
“Ma’am, hindi po ngayon ang oras para pag-usapan kung ano ang trabaho ko.”
Tumigil ako.
“Ang mahalaga ngayon ay buhay ng asawa ninyo.”
Pagkatapos ay pumasok ako sa operating room.
Sa labas, hindi mapakali si Gabriel.
Pabalik-balik siya sa corridor.
Nakatayo naman si Lourdes sa tabi ng dingding.
Hindi siya umiiyak.
Hindi pa.
Parang hindi pa rin niya kayang tanggapin ang katotohanan.
Lumapit sa kanya ang kapatid niyang si Victor.
“Lourdes…”
“What?”
“Siya ba talaga?”
Tumango siya.
“Apparently.”
“Yung Mara na sinasabi mong nurse?”
Hindi sumagot si Lourdes.
Napatingin si Victor sa operating room.
“Chief Surgeon?”
“Yes.”
“Paano nangyari iyon?”
“Hindi ko alam.”
Tumahimik si Victor.
Pagkatapos ay marahan niyang sinabi,
“Alam mo bang ilang beses nang pinuri si Dr. Villanueva sa medical conferences?”
Napatingin si Lourdes.
“What?”
“She’s one of the youngest surgeons in that hospital to become department chief.”
Namula ang mukha ni Lourdes.
“Bakit hindi niya sinabi?”
Biglang tumingin si Gabriel sa kanila.
“Because you never gave her the chance.”
Tahimik.
“Gabriel…”
“You kept calling her a nurse.”
“She said she was a nurse!”
“She was a nurse.”
Napatingin siya sa ina niya.
“And she was proud of it.”
Huminga siya nang malalim.
“But you used it to make her feel small.”
Hindi nakasagot si Lourdes.
Sa loob ng operating room, ibang mundo ang umiiral.
Walang Lourdes.
Walang engagement.
Walang country club.
Walang cookbook.
Walang mga insulto.
Puro buhay.
“Blood pressure dropping.”
“Prepare blood products.”
“Clamp ready.”
“Doctor, dissection is extending.”
“I see it.”
Mabilis kong pinagmasdan ang surgical field.
“Keep the pressure controlled.”
“Yes, Doctor.”
“Let’s proceed.”
Ilang oras kaming nagtatrabaho.
Isang maling galaw.
Isang maling desisyon.
At maaaring hindi na makalabas nang buhay si Roberto.
Pero sa kabila ng lahat, hindi ko siya nakikita bilang ama ng taong nang-insulto sa akin.
Pasyente ko siya.
At iyon ang tanging bagay na mahalaga.
