Gumastos Ng Tatlong Milyong Dolyar Ang Bilyonaryo Para Pagalingin Ang Kanyang Kambal Ngunit Nang Dumating Ako Bilang Yaya Ay Isang Bagay Sa Labas Ng Kwarto Ang Nagbunyag Sa Kasamaan Ng Kanilang Pribadong Doktor
Ako si Maya, dalawampu’t anim na taong gulang. Bago ako maging isang yaya, isa akong nursing student. Dahil sa matinding kahirapan at pagkamatay ng aking mga magulang, napilitan akong tumigil sa pag-aaral noong nasa ika-apat na taon na sana ako. Para mabuhay, pumasok ako bilang isang kasambahay at yaya.
Isang araw, natanggap ako sa isang napakalaking mansyon sa Forbes Park. Ang may-ari nito ay si Mr. Arthur, isang apatnapung taong gulang na bilyonaryo at nagmamay-ari ng isang sikat na tech empire. Siya ay isang byudo at mayroong pitong taong gulang na kambal na lalaki—sina Leo at Lucas.
Ayon sa mga balita, ang kambal ay mayroong isang misteryosong karamdaman. Sa loob ng dalawang taon, gumastos na si Mr. Arthur ng higit sa tatlong milyong dolyar para mag-imbita ng mga sikat na espesyalista mula sa Amerika at Europa. Ngunit lahat sila ay umalis na bigo. Wala silang mahanap na lunas o malinaw na dahilan kung bakit unti-unting nanghihina, namumutla, at hindi na makalakad ang mga bata.
Kaya naman, kumuha si Mr. Arthur ng isang napakamahal at kilalang pribadong doktor, si Dr. Julian, na araw-araw na nakabantay at nagbibigay ng kung anu-anong “experimental treatments” sa kambal.
ANG PAGMAMALIIT NG ISANG DOKTOR
Unang araw ko sa trabaho. Inalalayan ko sina Leo at Lucas na umupo sa kanilang mga wheelchair. Awang-awa ako sa kanila. Ang kanilang mga mata ay malalim, at ang kanilang mga balat ay halos kasing puti ng papel.
Habang pinapakain ko sila ng mainit na sabaw, bumukas ang pinto ng kanilang napakalaking kwarto. Pumasok si Dr. Julian. Nakasuot siya ng mamahaling suit sa ilalim ng kanyang white coat, at may bitbit siyang isang maliit na silver na kahon.
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.
“Ikaw ba ang bagong yaya?” mataray na bungad ni Dr. Julian. “Huwag mong pakainin ng kung anu-ano ang mga pasyente ko. Mahina ang immune system nila. At siguraduhin mong hindi mo gagalawin ang mga medical equipment ko rito kung ayaw mong mawalan ng trabaho.”
“Opo, Doc. Pinapakain ko lang po sila ng sabaw para lumakas,” magalang kong sagot.
Ngumisi si Dr. Julian at tinaasan ako ng kilay.
“Lumakas? Walang maitutulong ang sabaw mo. Ako ang nagpapagaling sa kanila gamit ang mga mamahaling gamot na inangkat ko pa mula sa Switzerland. Kaya umalis ka diyan at maglinis ka na lang sa labas. Isa ka lang hamak na yaya, hindi ka doktor.”
Napayuko ako at tahimik na lumabas ng kwarto. Habang naglalinis ako sa hallway sa labas mismo ng kwarto ng kambal, may isang bagay na nakakuha ng aking atensyon.
ANG MISTERTONG BAGAY SA LABAS NG KWARTO
Sa isang maliit na mesa sa tabi ng air-conditioning vent na direktang nakakonekta sa kwarto nina Leo at Lucas, mayroong isang napakagandang antique humidifier. Patuloy itong naglalabas ng manipis na usok na pumapasok sa loob ng kwarto ng kambal.
Lumapit ako upang punasan ang mesa. Nang maamoy ko ang usok, napakunot ang noo ko. Amoy matamis na bulaklak ito, ngunit may halong kakaibang amoy ng mapait na almond.
Bilang isang dating nursing student na nag-aral ng pharmacology at toxicology, mabilis na nag-alarm ang isip ko. Ang amoy ng mapait na almond ay hindi normal sa mga humidifier. Madalas itong senyales ng isang partikular na chemical compound na unti-unting sumisira sa respiratory at nervous system ng isang tao kapag nalanghap nang matagal.
Kumuha ako ng malinis na tissue at ipinahid sa nguso ng humidifier. Ang puting tissue ay nagkaroon ng bahagyang dilaw na mantsa.
Biglang bumukas ang pinto ng kwarto. Lumabas si Dr. Julian. Nang makita niya akong nakatayo sa tabi ng humidifier, nanlaki ang kanyang mga mata at namula ang kanyang mukha sa galit.
“Anong ginagawa mo riyan?!” bulyaw niya, mabilis na lumapit at itinabig ang kamay ko. “Sabi ko sa’yo huwag mong gagalawin ang mga gamit ko! Imported aromatherapy dispenser ‘yan para mapaluwag ang baga ng mga bata!”
“Doc, pasensya na po… p-pinupunasan ko lang po ‘yung alikabok,” palusot ko, palihim na isinisilid ang mantsadong tissue sa aking bulsa.
“Layas! At kapag nakita pa kitang lumapit dito, sisiguraduhin kong ipapatanggal kita kay Arthur!” banta ng mayabang na doktor…
