PARTE2
Nawala ang kulay sa mukha ni Adrian.
Si Bianca naman ay napahawak sa sandalan ng upuan.
“M-Mara…”
Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanila.
Pinindot ko ang play.
Mula sa speakers ng ballroom, malinaw na umalingawngaw ang boses ni Bianca.
“Kapag nakikita ko ’yung yupi sa harap… naaalala ko ’yung gabing nabangga ko si Mara.”
Kasunod ang boses ni Adrian.
“Wala nang makakahanap ng ebidensiya. Na-delete na ang CCTV.”
Nagkagulo ang mga bisita.
May mga napalingon kay Bianca.
May iba namang agad naglabas ng cellphone.
Tumayo si Mama.
“Patayin mo ’yan!”
Hindi ko siya pinansin.
Nagpatuloy ang recording.
“Bulag siya, Bianca. Hindi niya tayo mahuhuli.”
Napaatras si Adrian.
“Mara, makinig ka sa akin. Hindi mo naiintindihan—”
“Tatlong taon akong walang nakikita,” putol ko. “Pero ngayon, ikaw ang unang taong malinaw kong nakikita.”
Sinugod ako ni Bianca.
“Illegal ’yang recording! Wala kang karapatang—”
“May karapatan akong protektahan ang sarili ko.”
May isa pang boses na narinig mula sa likod.
“Ma’am Reyes, mas mabuting huwag muna kayong lumapit.”
Dalawang lalaki at isang babae ang pumasok sa ballroom.
Kasama nila ang abogado kong si Atty. Regina Santos.
Nakilala ko siya dalawang araw bago ang kasal matapos kong ipadala sa kanya ang kopya ng recordings, litrato ng sugat ko, at detalye ng lumang aksidente.
Hindi ako dumiretso sa pulis nang gabing nalaman ko ang totoo.
Alam kong kulang pa ang meron ako.
Kaya nagpatuloy akong magkunwaring bulag.
Sa loob ng tatlong araw, hinayaan kong maging kampante sila.
At kapag kampante ang isang taong matagal nang nagsisinungaling, kusa siyang nagsasalita.
Kinabukasan matapos ang rehearsal, narinig kong nagtatalo sina Adrian at Bianca sa parking area.
Naka-on ang recorder sa bag ko.
“Bakit hindi mo na lang siya iwan pagkatapos ng kasal?” tanong ni Bianca.
“Kapag kasal na kami at naisama na ang pangalan ko sa property, saka natin pag-uusapan.”
“Ano’ng gagawin mo kapag nalaman niyang tayo ang magkasama noong gabing nabangga ko siya?”
“Tatlong taon nang tahimik ang kaso. Wala nang plate, wala nang original CCTV.”
“Pero ikaw ang nagbayad sa guard.”
“Tahimik na siya.”
Iyon ang hinahanap ko.
Pangalan ng parking guard.
Paraan kung paano nila itinago ang ebidensiya.
At dahilan kung bakit gustong-gusto nilang mailipat kay Adrian ang bahagi ng bahay ng lola ko.
Lumapit si Atty. Regina sa harapan.
“Hindi lamang audio recording ang hawak namin.”
Inilabas niya ang isang folder.
“Nahanap namin ang dating security guard ng commercial building sa Makati kung saan nangyari ang aksidente.”
Nanlaki ang mga mata ni Adrian.
Imposibleng malaman niya na buhay pa at nagtatrabaho sa Batangas ang lalaking pinaniwala niyang tuluyan nang nawala.
Ipinaliwanag ni Atty. Regina na may personal backup noon ang guard ng ilang CCTV clips dahil natatakot siyang siya ang sisihin sa pagkawala ng official footage.
Matapos siyang bayaran, hindi niya ito isinumite.
Pero hindi rin niya itinapon.
Tatlong taon iyong nakatago sa isang lumang external drive.
At nang makita niya ang pangalan ni Adrian sa wedding announcement online, saka siya pumayag na magsalita.
Inilabas ko ang maliit na tablet mula sa ilalim ng mesa.
Nag-play ang video.
Malabo.
Madilim.
Pero malinaw ang sasakyang huminto ilang metro mula sa katawan ko.
At malinaw na bumaba mula sa driver’s side si Bianca.
Mula sa passenger side—
si Adrian.
Sa video, lumapit siya sa akin.
Tinignan kung humihinga pa ako.
Pagkatapos ay bumalik siya sa kotse.
Hindi siya tumawag ng ambulansya.
Hindi siya humingi ng tulong.
Umalis sila.
Napahagulhol ang isa kong tiyahin.
May sumigaw mula sa likod:
“Grabe!”
“Hindi gano’n ang nangyari!” sigaw ni Bianca. “Nag-panic lang ako!”
“Labing-isang minuto,” sabi ko.
Natigilan siya.
“Labing-isang minuto bago may ibang motoristang huminto at tumawag ng ambulansya.”
Lumapit ako sa kanya.
“Labing-isang minuto akong nakahiga sa kalsada habang tumatakas kayo.”
Nanginginig na ang baba niya.
“Hindi kita gustong saktan.”
“Pero tatlong taon mong pinanood akong mabuhay na walang nakikita.”
Bumaling ako kay Adrian.
“At ikaw?”
Wala siyang maisagot.
“Kinaumagahan, dumating ka sa ospital. Umiyak ka sa tabi ng kama ko. Sinabi mong hahanapin mo kung sino ang gumawa sa akin noon.”
Natawa ako, pero wala nang saya roon.
“Ikaw pala mismo ang tumulong para hindi ko siya mahanap.”
“Mara, mahal kita.”
Hindi ko napigilan ang pagkasuklam sa mukha ko.
“Hindi mo ako minahal. Binantayan mo ako dahil guilty ka.”
“Hindi gano’n kasimple!”
“Talaga?”
Itinuro ko si Bianca.
“Habang inaalalayan mo akong maglakad, siya ang kasama mo.”
Itinuro ko ang mga magulang ko.
“Habang sinasabi ninyong pamilya ko kayo, alam ninyong siya ang bumangga sa akin.”
Umiyak si Mama.
“Mara, nakikiusap ako. May utang na loob kami sa mga magulang ni Bianca.”
“Utang ninyo iyon.”
Nanahimik siya.
“Hindi akin.”
Lumapit ako sa kanila.
“Kung gusto ninyong tumanaw ng utang na loob, ibigay ninyo ang pera ninyo. Ang bahay ninyo. Ang buhay ninyo.”
Nanginginig ang boses ko.
“Pero bakit ang mata ko ang ipinambayad ninyo?”
Napayuko si Papa.
Pero ilang segundo lang.
Pagkatapos ay muli niyang itinaas ang boses.
“Kung hindi dahil kay Adrian, sino ang mag-aalaga sa isang bulag na tulad mo?”
Napangiti ako.
Ito ang huling bagay na gusto kong marinig mula sa kanya.
“Salamat, Pa.”
Napatigil siya.
“Dahil ngayon, alam kong tama ang desisyon kong gawin ito.”
Binigyan ko ng senyas si Atty. Regina.
Inilabas niya ang isa pang folder.
“Mr. and Mrs. Velasco, may complaint na rin kaugnay ng attempted coercion sa property transfer, physical injuries, at iba pang posibleng paglabag na kasalukuyang sinusuri ng aming legal team.”
Namula ang mukha ni Papa.
“Anak ko siya!”
“At hindi ibig sabihin niyon,” sagot ng abogado, “na pag-aari ninyo ang pirma, katawan, o ari-arian niya.”
Bumaling ako sa mga bisita.
“Ang kasal na ito ay kanselado.”
Biglang hinawakan ni Adrian ang braso ko.
“Mara, please. Three years. Hindi ba may halaga man lang ang tatlong taon na inalagaan kita?”
Tiningnan ko ang kamay niya hanggang kusa niya iyong binitawan.
“Kung ang isang magnanakaw ang nagbalik ng kalahati ng ninakaw niya, bayani na ba siya?”
Namula ang mga mata niya.
“May mga araw na totoo ang naramdaman ko.”
“Siguro.”
Tumango ako.
