Wala pang labinlimang minuto, humawi ang usok at ingay ng Taft Avenue nang magsitabi ang tatlong itim na Cadillac Escalade sa tapat ng ospital.
Bumaba ang apat na lalaking naka-amerikana at ear-piece, pinangunahan ni Atty. Mendoza—ang pinagkakatiwalaang legal counsel ng aming pamilya sa loob ng tatlong dekada. Sa isang iglap, pinalibutan kami ng proteksyon. Binuhat ng private nurse si Sean habang inalalayan ako ni Atty. Mendoza pasakay sa malambot na leather seat ng sasakyan.
“Ma’am Clarissa, handa na po ang private suite sa St. Luke’s BGC para sa inyong lubusang pagpapagaling,” magalang na wika ni Atty. Mendoza habang nag-aabot ng mainit na tsaa at cashmere shawl.
“Salamat, Attorney,” bulong ko habang nakatingin sa labas ng tinted na bintana. “Pero bago ang lahat, asikasuhin mo ang mga dokumento. Gusto kong malinis ang bawat sulok pagdating ng Lunes.”
“Lahat po ng inutos ninyo ay kasalukuyan nang ipinapatupad,” sagot ng abogado na may bahagyang ngisi sa mga labi.
Samantala, lumipas ang weekend para kina Marco at Chloe na parang panaginip. Akala nila, malaya na silang magsasasayaw sa tagumpay. Subalit Sabado pa lang ng gabi, nagsimula nang gumuho ang kanilang pantasya.
Nasa isang mamahaling restaurant sa BGC ang dalawa nang mag-declined ang corporate platinum card ni Marco.
“Sir, declined po pati ‘yung supplementary credit card ninyo,” magalang na sabi ng waiter habang nakatingin ang mga katabing lamesa.
Napilitang maglabas si Chloe ng sarili niyang ipon para bayaran ang bente-mil na bill. At nang bumalik sila sa parking lot, laking gulat nila nang makitang nakatayo roon ang mga pulis kasama ang towing truck. Ang kulay abong Vios na ipinagmamalaki ni Marco ay kinukumpiska bilang “unauthorized corporate asset na may report ng carnapping.”
“May legal authority ako rito! Senior Manager ako ng Montefalco Logistics!” sigaw ni Marco, namumula ang leeg sa galit habang pinagtitinginan ng mga dumaraan.
“Sir, cancelled na po ang lease clearance ninyo mula pa kaninang tanghali,” sagot ng hepe ng pulisya sabay pakita ng opisyal na order na pirmado ng Board of Trustees. “Sumama kayo sa presinto kung magmamatigas pa kayo.”
Wala silang nagawa kundi mag-Grab pauwi sa White Plains—pero pagdating sa gate ng exclusive subdivision, hinarang agad sila ng security guard.
“Mr. David, hindi na po kayo awtorisadong pumasok. May direct memo po mula sa may-ari ng property na si Donya Clarissa Valderama-Montefalco. Bawal kayong tumapak sa perimeter, at pinapalitan na po ang lahat ng digital locks.”
“Donya Clarissa ano?!” Napanganga si Marco. “Asawa ko ‘yun! Walang pera ‘yun! Niloloko niyo ba ako?!”
“Wala po kaming alam sa personal ninyong buhay, Sir. Pero ayon sa titulo at deed of absolute sale, siya po ang nag-iisang rehistradong may-ari ng mansion.”
Napilitang matulog si Marco sa maliit at magulong studio type condo ni Chloe nang gabing iyon, kumukulo ang dugo at kumbinsidong nagkakaroon lamang ng matinding clerical error sa kumpanya.
Dumating ang Lunes ng umaga.
Alas-nuwebe pa lamang, nagpatawag ng emergency general assembly ang pamunuan ng Montefalco Logistics and Shipping Lines sa 45th floor ng kanilang punong tanggapan sa Makati. Pumasok si Marco na lukot ang polo at agitated ang mukha, habang si Chloe ay aligaga ring pumasok bitbit ang kanyang HR files.
“Ayusin mo ang HR report, Chloe. Pag may humawak sa posisyon ko, ipatatanggal ko sila sa Board!” bulong ni Marco habang nagmamartsa papasok sa grand boardroom.
Puno ang silid ng mga Board Members, foreign investors, at high-ranking executives. Tahimik ang lahat. May kakaibang bigat sa hangin.
Bumukas ang double-doors sa dulo ng boardroom.
Pumasok ang isang babaeng nakasuot ng tailored emerald green power suit mula sa Paris. Maayos ang kanyang pagkakatirintas, banayad ngunit matatag ang bawat hakbang, at may suot na simpleng diamond studs sa tainga. Sa kanyang tabi, buhat ng isang propesyonal na caregiver ang apat na araw na sanggol sa isang mamahaling baby stroller.
Nanlaki ang mga mata ni Marco. Nalaglag ang hawak na iPad ni Chloe at lumikha ng malakas na kalabog sa carpeted floor.
“C-Clarissa…?” halos mawalan ng hangin si Marco. “Anong ginagawa mo rito?! Bakit ka nakasuot ng ganyan?! Paano ka nakapasok sa boardroom?!”
Hindi ko siya pinansin. Naglakad ako nang diretso sa pinakadulong upuan—ang presidential seat ng Board of Directors.
Nang makalapit ako, sabay-sabay na tumayo ang lahat ng bise-presidente at mga miyembro ng board upang yumukod.
“Welcome back, Madam President,” bati ng pinakamatandang director.
Naupo ako sa gitna, inayos ang mikropono sa aking harapan, at tinitigan si Marco nang diretso sa kanyang nanginginig na mga mata.
