Part 2: DALAWANG BESES AKONG SINAKSAK NG SARILI KONG ASAWA SA TIYAN DAHIL LANG MAY MALIIT NA GASGAS ANG UNA NIYANG PAG-IBIG! HINDI NIYA ALAM NA BUNTIS AKO NG KAMBAL. PAGKALIPAS NG TATLONG ARAW, NANG MALAMAN NIYANG NAMATAY ANG DALAWA NAMING ANAK, LUMUHOD SIYA AT NAGMAKAAWA. PERO MAY NATAGPUANG RECORDING NA NAGPATUNAY NA MAY BUMALIK PARA TIYAKING HINDI NA AKO MABUBUHAY!

Part 2

Ako si Grace. Tatlong taon na kaming kasal ni Ethan Cole nang muling lumitaw si Olivia Reed, ang una niyang minahal.

Buntis ako noon ng kambal, pero hindi ko pa nasasabi kay Ethan.

Isang hapon, nagbabalat siya ng mansanas nang biglang dumating si Olivia na umiiyak.

May maliit na gasgas sa braso niya.

“Ethan, pinagbantaan ako ni Grace! Sinabi niyang layuan kita!”

“Sinungaling ka! Hindi nga ako lumabas ng bahay!” sigaw ko.

Pero hindi nakinig ang asawa ko.

“Sinabihan na kitang huwag mong sasaktan si Olivia!”

Nagtago si Olivia sa likod niya.

“Huwag kang magalit sa kanya, Ethan. Baka nagseselos lang siya…”

Biglang dinampot ni Ethan ang kutsilyong ginamit niya sa mansanas.

“Ethan, pakiusap!”

DALAWANG BESES NIYA AKONG SINAKSAK SA TIYAN!

Bumagsak ako sa sahig habang dumudugo.

“Ethan… ang mga anak natin…”

Pero hindi ko naituloy.

Sa halip na tulungan ako, binuhat niya si Olivia at binalutan ng jacket.

“Walang mananakit sa iyo habang nandito ako,” sabi niya.

Bago sila umalis, lumingon si Olivia.

AT NGUMITI SIYA SA AKIN.

Pagmulat ko, tatlong araw na ang lumipas.

Nasa ICU ako.

Hinawakan ko ang tiyan ko.

Wala na ang kambal ko.

Tahimik akong umiyak para sa dalawang batang hindi ko man lang nayakap.

Makalipas ang ilang oras, dumating si Ethan na may dalang puting rosas.

“Grace, mag-usap tayo. Alam kong galit ka…”

Pero hinarang siya ni Dr. Noah Hayes.

“Mr. Cole, buntis ng kambal ang asawa ninyo. Pareho silang namatay dahil sa mga sugat na ginawa ninyo.”

Nalaglag ang mga bulaklak.

“Hindi! Hindi niya sinabi sa akin na buntis siya!”

Mula sa kama, sumagot ako.

“Sinubukan kong sabihin noong nakaraang buwan. Pero narinig kitang sinasabi kay Olivia na siya lang ang babaeng mahal mo.”

Biglang lumuhod si Ethan.

“Grace, patawarin mo ako! Hindi ko alam ang tungkol sa mga anak natin!”

“Gusto ko ng divorce.”

“Hindi! Puwede pa tayong magsimula ulit!”

“Para ano? Para saksakin mo ulit ako kapag nagkaroon ng panibagong gasgas si Olivia?”

Binigyan ko siya ng tatlong araw para alamin ang totoong nangyari bago ko ipaubaya ang lahat sa abogado at pulisya.

Pagkaalis niya, bumalik ang doktor.

May hawak siyang maliit na itim na aparato.

ANG VOICE RECORDER KO!

Binili ko iyon dahil matagal na akong pinagbabantaan ni Olivia.

“Grace, may kopya na ang mga pulis. Pero may kailangan kang malaman.”

“Ano po iyon?”

“Tuloy-tuloy ang recording kahit nawalan ka na ng malay.”

Nanlamig ako.

“Ano ang narinig ninyo?”

Seryosong tumingin sa akin ang doktor.

“Hindi ang asawa mo ang huling lumapit sa iyo noong gabing iyon. May isang taong bumalik para siguraduhing hindi ka na makakaligtas.”

“Si Olivia?” nanginginig kong tanong.

Tumango si Dr. Noah.

Napahawak ako sa dibdib.

“Bumalik siya?”

“Oo. At may sinabi siyang napakahalaga.”

Inilapit niya ang recorder sa akin.

“Handa ka bang marinig?”

Tumango ako.

Pinindot niya ang play button.

Sa unang bahagi, narinig ko ang sarili kong pagmamakaawa. Ang galit na boses ni Ethan. Ang kalabog ng katawan ko sa sahig.

Napapikit ako.

Pagkatapos, narinig ko ang pagsara ng pinto.

Ilang sandaling katahimikan ang sumunod.

At saka muling bumukas ang pinto.

May tunog ng takong sa sahig.

“Grace?”

Si Olivia.

Kilalang-kilala ko ang boses niya.

“Gising ka pa ba?”

Walang sumagot.

Pagkatapos, tumawa siya.

“Ang tagal kong hinintay na mawala ka sa buhay namin.”

Nanigas ang buong katawan ko.

“Akala mo ba aksidente ang nangyari? Alam kong magagalit si Ethan kapag sinabi kong sinaktan mo ako.”

May narinig na kaluskos.

“Pero hindi ko inakalang magiging ganito kadali.”

Huminto siya sandali.

Pagkatapos, sinabi niya ang mga salitang hindi ko malilimutan.

“Kapag namatay ka, wala nang hahadlang sa amin. At kapag nawala si Ethan sa kulungan, sa akin mapupunta ang lahat ng hawak niya.”

Nanginig ang kamay ko.

“Diyos ko…”

Pero hindi pa tapos ang recording.

May narinig akong isa pang boses.

Boses ng lalaki.

“Olivia, bilisan mo. May paparating na kapitbahay.”

Napatingin ako kay Dr. Noah.

“Sino iyon?”

“Hindi pa tiyak,” sagot niya. “Sinusuri na ng mga imbestigador.”

Nagpatuloy ang recording.

“Siguraduhin mong hindi siya makakatawag ng tulong,” sabi ng lalaki.

Narinig kong gumalaw si Olivia.

Pagkatapos, may kalabog na parang may nahulog na gamit.

“Wala na siyang cellphone,” sabi niya.

“Paano kung mabuhay siya?”

“Hindi na iyan makakapagsalita.”

Napatakip ako sa bibig.

Biglang may narinig na malakas na katok.

“Grace? Nandiyan ka ba?”

Boses ng kapitbahay naming si Mrs. Margaret Wilson.

Napamura ang lalaki.

“May tao!”

Nagmamadaling mga yabag ang sumunod.

At doon natapos ang recording.

Tahimik akong nakatitig sa recorder.

Kung hindi dumating si Mrs. Wilson, maaaring hindi na ako buhay ngayon.

“Siya ang tumawag ng ambulansiya?” tanong ko.

Tumango si Dr. Noah.

“Oo. Nakita niyang bahagyang nakabukas ang pinto at may dugo sa sahig. Tumawag siya agad sa emergency services.”

Napaluha ako.

“Gusto ko siyang pasalamatan.”

“Makakausap mo siya kapag mas maayos na ang kondisyon mo.”

Pagkatapos, seryoso siyang tumingin sa akin.

“Grace, may police protection ka na. Hindi papayagang makalapit sa iyo ang mga taong sangkot.”

Huminga ako nang malalim.

“Doktor, gusto kong magsampa ng kaso.”

Tumango siya.

“May mga imbestigador nang naghihintay sa labas. Pero magpahinga ka muna. Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mo.”

Napatingin ako sa kisame.

Tatlong araw pa lamang ang nakalipas mula nang mawala ang dalawa kong anak.

At ngayon, nalaman kong may taong bumalik upang tiyaking mamamatay rin ako.

Hindi ko alam kung paano ko kakayanin ang lahat.

Pero isang bagay ang malinaw.

Hindi ako mananahimik.

Kinabukasan, dumating si Detective Rebecca Collins upang kunin ang aking salaysay.

Kasama niya ang isang babaeng investigator at isang abogado mula sa victim assistance unit.

“Mrs. Cole,” mahinahon niyang sabi, “alam naming mahirap ang pinagdaanan ninyo. Maaari kayong magpahinga anumang oras.”

Tumango ako.

Pagkatapos, ikinuwento ko ang lahat.

Mula sa pagbabalik ni Olivia sa buhay namin, hanggang sa araw na sinaksak ako ni Ethan.

Ikinuwento ko rin ang mga mensaheng ipinadala ni Olivia sa akin sa nakaraang tatlong buwan.

May mga gabing tumatawag siya gamit ang hindi kilalang numero.

Minsan, sinabi niya:

“Grace, hindi mo ba naiintindihan? Ako ang unang minahal ni Ethan. Ikaw ang nakaharang.”

May isa pang mensahe.

“Hindi lahat ng asawa ay tumatagal. May mga babaeng kailangang matutong umalis.”

Ipinakita ko ang screenshots sa mga imbestigador.

Tahimik silang nakinig.

“Bakit hindi ninyo agad iniulat ang mga pagbabanta?” tanong ni Rebecca.

Napayuko ako.

“Dahil ayaw kong magkaroon ng gulo. Akala ko titigil din siya.”

Tumango ang detective.

“Hindi ninyo kasalanan ang ginawa nila.”

Napaluha ako.

“Pero sana mas maaga akong humingi ng tulong.”

Hindi na siya sumagot. Inabot lamang niya ang isang tissue.

Pagkatapos, tinanong ko ang bagay na matagal nang bumabagabag sa akin.

“Detective, nahuli na ba si Ethan?”

Tumango siya.

“Kinustodiya siya matapos makuha ang mga paunang ebidensiya at ang kanyang salaysay. Nahaharap siya sa mga seryosong kaso kaugnay ng pananaksak sa inyo at pagkamatay ng inyong mga anak.”

Napapikit ako.

“At si Olivia?”

“Hinahanap siya ngayon. May mga indikasyong umalis siya sa lungsod.”

“Paano ang lalaking kasama niya?”

“Sinusuri namin ang CCTV at mga komunikasyon nila.”

Tumango ako.

“Gusto kong malaman kung sino siya.”

“Gagawin namin ang lahat upang malaman ang katotohanan.”

Makalipas ang dalawang araw, dumating si Mrs. Margaret Wilson.

Pitumpung taong gulang na siya at matagal nang kapitbahay namin.

Nang makita niya ako, agad siyang napaiyak.

“Grace, anak…”

Niyakap ko siya nang mahigpit.

“Salamat po.”

Hinaplos niya ang buhok ko.

“Diyos ko, muntik na kitang mawala.”

Napaluha ako.

“Kung hindi po kayo dumating…”

“Shh. Nandito ka na.”

Matagal kaming nagyakapan.

Pagkatapos, ikinuwento niya ang nangyari noong gabing iyon.

“Narinig ko ang malakas na sigawan mula sa bahay ninyo. Akala ko nagtatalo lamang kayo.”

Napayuko siya.

“Pero nang makita kong umalis si Ethan kasama ang babaeng iyon, may kakaiba akong naramdaman.”

“Bakit po?”

“Dahil hindi niya isinara nang maayos ang pinto. At may nakita akong pulang marka sa sahig.”

Nanginginig ang boses niya.

“Kaya lumapit ako. Nang makita kitang nakahandusay, agad akong tumawag ng ambulansiya.”

Hinawakan ko ang kanyang kamay.

“Salamat po sa pagligtas sa akin.”

Napaluha siya.

“Hindi ko alam kung bakit nangyari ito sa iyo, anak. Napakabait mo.”

Napatingin ako sa bintana.

“Hindi ko rin po alam.”

Pagkatapos, may naalala siya.

“Grace, may nakita akong lalaking kasama ni Olivia.”

Agad akong napatingin.

“Anong itsura?”

“Matangkad. Naka-itim na jacket. May pilat sa kanang pisngi.”

Nanlamig ako.

May kilala akong lalaking may pilat sa kanang pisngi.

Si Daniel Reed.

Ang nakatatandang kapatid ni Olivia.

Minsan ko na siyang nakilala sa isang family gathering.

Isa siyang financial consultant na madalas makipagtransaksiyon sa kumpanya ni Ethan.

“Mrs. Wilson,” mahina kong sabi, “sigurado po ba kayo sa pilat?”

Tumango siya.

“Oo. Malinaw ko iyong nakita sa ilaw ng porch.”

Agad kong tinawag si Detective Rebecca.

At doon nagsimulang mabunyag ang mas malalim na plano.

Ayon sa mga financial records na nakuha ng mga imbestigador, may malaking utang si Daniel Reed.

May mga investment siyang bumagsak at ilang kliyenteng humihingi ng refund.

Si Olivia naman ay may access sa personal na impormasyon ni Ethan mula sa kanilang dating relasyon.

At may isang dokumentong natagpuan sa laptop ni Daniel na nagpatigil sa lahat.

Isang draft ng financial agreement na magbibigay kay Olivia ng malaking benepisyo kung magiging legal partner siya ni Ethan sa hinaharap.

Pero may mas nakakagulat pang natuklasan.

May mga mensahe silang nagpapakitang matagal nang pinagpaplanuhan ni Olivia na sirain ang pagsasama namin.

Sa isang mensahe, sinabi ni Daniel:

Kapag tuluyan nang naghiwalay sina Ethan at Grace, mas madali nating makukuha ang access sa mga account niya.

Sumagot si Olivia:

Hindi sapat ang divorce. Kailangan niyang tuluyang mawala sa buhay namin.

Nang mabasa ko iyon, napahawak ako sa dibdib.

Hindi lamang selos ang dahilan.

May pera at kapangyarihang nakataya.

At ang pinakamasakit, ginamit nila ang kahinaan ni Ethan upang maisakatuparan ang kanilang plano.

Pero hindi nito binabago ang katotohanang si Ethan mismo ang humawak ng kutsilyo.

Siya ang nanakit sa akin.

Siya ang pumiling paniwalaan si Olivia.

At siya ang umalis habang nakahandusay ako sa sahig.

Makalipas ang isang linggo, nahuli sina Olivia at Daniel sa isang hotel sa ibang lungsod.

Nang dalhin sila sa presinto, agad humiling si Olivia na makausap si Ethan.

Pero hindi siya pinayagan.

Sa halip, ipinakita sa kanya ang mga ebidensiya.

Ang voice recording.

Ang CCTV footage.

Ang mga mensahe.

At ang mga financial documents.

Noong una, itinanggi niya ang lahat.

“Hindi ko sinaktan si Grace!” sigaw niya.

Pero nang marinig niya ang sariling boses sa recording, namutla siya.

“Hindi ninyo naiintindihan…”

Tahimik na tumingin sa kanya ang detective.

“Kung ganoon, ipaliwanag ninyo.”

Napayuko siya.

Pagkatapos, sinabi niya ang isang bagay na lalo pang nagpatunay sa kanyang pagiging mapanganib.

“Hindi ko naman inakalang mabubuhay siya.”

Nang marinig ko iyon mula sa opisyal na ulat, hindi ako nakapagsalita.

Hindi siya nagsisisi dahil nasaktan ako.

Nagsisisi lamang siya dahil hindi nagtagumpay ang plano.

Samantala, si Ethan ay paulit-ulit na humihiling na makausap ako.

Nagpadala siya ng mga liham mula sa detention facility.

Sa unang liham, isinulat niya:

Grace, alam kong wala akong karapatang humingi ng tawad.

Hindi ko alam na buntis ka. Kung alam ko lang…

Hindi ko na tinapos.

Dahil kahit hindi niya alam ang tungkol sa kambal, wala pa rin siyang karapatang saksakin ako.

Walang anumang dahilan na makapagpapawalang-sala sa ginawa niya.

Makalipas ang ilang araw, dumating ang isa pang liham.

Grace, gabi-gabi kong napapanaginipan ang nangyari. Naririnig ko ang boses mong humihingi ng tulong.

Hindi ko kayang patawarin ang sarili ko.

Tahimik kong itinupi ang papel.

Pagkatapos, inilagay ko iyon sa isang kahon.

Hindi ko kailangang basahin ang lahat ng pagsisisi niya.

Dahil ako ang kailangang magpagaling.

Hindi siya.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *