PART 2 — ANG BABAE SA AMING SILID
Labimpitong beses kong tinawagan ang asawa ko noong araw na inilabas kami ng bagong silang naming anak sa ospital. Wala siyang sinagot kahit isa.
Limang araw pa lamang akong nanganganak nang umuwi akong mag-isa at makitang may ibang babaeng nakasuot ng aking silk robe sa loob ng aming kuwarto.
Mas masakit pa roon, naroon ang biyenan ko—at sa halip na kamustahin ang apo niya, pinagbawalan niya akong gumawa ng eskandalo.
Pero hindi nila alam na may isang asul na folder akong matagal nang ipinagkatiwala sa aking abogado.
Advertisement
At ang laman noon ang magiging katapusan ng buhay na akala ng asawa ko ay kaya niyang kontrolin.
Ako si Mariana Salcedo, 34 taong gulang, at halos anim na taon nang kasal kay Gabriel Montes.
Nakatira kami sa isang malaking bahay sa Ayala Alabang, Muntinlupa. Sa paningin ng ibang tao, para kaming pamilyang hinango sa isang magazine.
May magarang bahay, mamahaling sasakyan, matagumpay na negosyo, at isang magandang nursery na ilang buwan naming inihanda para sa aming unang anak.
Si Valeria.
Advertisement
Ang batang halos anim na taon naming hinintay.
Akala ko, ang pagsilang niya ang magiging pinakamasayang araw ng aming pagsasama.
Hindi ko alam na iyon pala ang araw na tuluyang mabubunyag ang tunay na pagkatao ng asawa ko.
Mahirap ang naging panganganak ko. Kinailangan akong sumailalim sa emergency cesarean section matapos magkaroon ng komplikasyon.
Nasa tabi ko si Gabriel noong una.
Hawak niya ang kamay ko habang paulit-ulit na sinasabing magiging maayos ang lahat.
Pero bago ako dalhin sa operating room, tumunog ang cellphone niya.
Advertisement
Biglang nagbago ang ekspresyon niya.
“Love, may emergency sa kompanya. Kailangan ko lang umalis sandali.”
“Gabriel, malapit na akong manganak.”
Hinalikan niya ang noo ko.
“Babalik ako bago lumabas si Valeria. Promise.”
At naniwala ako.
Ilang oras pagkatapos, narinig ko ang unang iyak ng anak namin.
Sa gitna ng panghihina, hinanap ko ang mukha ng asawa ko.
Pero isang nurse lamang ang nakatayo sa tabi ko.
Hindi bumalik si Gabriel.
Sa sumunod na apat na araw, puro mensahe ang natanggap ko.
Advertisement
Busy ako, love.
May inaayos lang.
Bawi ako sa inyong mag-ina.
Pinilit kong intindihin siya.
Kahit halos hindi ako makabangon, kahit masakit ang tahi ko, kahit gabi-gabi akong nagigising para padedehin si Valeria.
Sinabi ko sa sarili kong baka talagang mahalaga ang problema sa negosyo.
Hanggang dumating ang araw ng discharge namin.
“Susunduin ko kayo ng nine sharp,” mensahe niya.
Alas-diyes, wala pa siya.
Alas-onse, nagsimulang umiyak si Valeria.
Pagsapit ng tanghali, labimpitong beses ko na siyang tinawagan.
Lahat, voicemail.
Advertisement
Habang hinihintay ko siya, napatingin ako sa maliit na identification band sa bukung-bukong ng anak ko.
Nakasulat doon ang pangalan niya, petsa ng kapanganakan, at pangalan ko.
Napangiti ako nang mapait.
Kahit ang isang pirasong plastik, kinikilala kaming mag-ina.
Samantalang ang sariling ama niya, parang nakalimutang umiiral kami.
Sa huli, humingi ako ng tulong sa nurse at nag-book ng sasakyan pauwi.
Mahigpit kong niyakap si Valeria habang bumibiyahe.
Bawat lubak ay nagpapasakit sa sugat ko.
Pero mas masakit ang tanong na paulit-ulit sa isip ko.
Advertisement
Bakit hindi niya kami sinundo?
Pagdating namin sa bahay, napansin kong may dalawang champagne glass sa mesa sa may entrada.
May isang pares din ng pulang high heels sa tabi ng hagdan.
Hindi akin ang mga iyon.
Mula sa itaas, narinig ko ang mahinang jazz music.
Kasunod noon ang tawa ng isang babae.
At ang pamilyar na tawa ng asawa ko.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Dahan-dahan akong umakyat, hawak ang anak ko sa isang braso at ang railing sa kabila.
Advertisement
Pagdating ko sa aming kuwarto, bahagyang nakabukas ang pinto.
At doon ko nakita ang eksenang hindi ko malilimutan habang nabubuhay ako.
Isang babaeng mahaba ang kayumangging buhok ang nakatayo sa harap ng salamin.
Suot niya ang kulay-ivory kong silk robe.
Ang robang regalo sa akin ng lola kong si Guillermina bago ako ikasal.
May nakaburdang letrang M.S. sa bulsa nito.
Nasa gilid ng kama si Gabriel, nakangiti habang pinagmamasdan ang babae.
May bukas na maleta sa sahig.
At ang mga kosmetiko niya ay nakahilera na sa aking vanity table.
May you like
PITONG TAON KAMING MAGKASINTAHAN, PERO SINIRA NIYA ANG PROMOTION KO PARA SA BAGONG EMPLEYADA—NANG MAKITA KO ANG MGA MENSAHE NILA, TAHIMIK AKONG TUMANGGAP NG TRABAHO SA SINGAPORE, AT HINDI NIYA INAASAHAN ANG SUSUNOD NA MANGYAYARI
Akala ng Asawa Ko, Naagaw Na Niya ang Kumpanya Matapos Ilipat ang ₱380 Milyon sa Account ng Kaniyang Ina—Ngunit Kinaumagahan, Isang Mensahe sa 36 na Empleyado ang Nagpabagsak sa Kanilang Lahat
SAMPUNG TAON AKONG NAGHINTAY SA LALAKING MAHAL KO, PERO INIWAN NIYA AKO SA SARILI KONG BIRTHDAY PARA SA IBANG BABAE—NANG TULUYAN AKONG SUMUKO, ISANG BAGAY ANG NATUKLASAN NIYANG HINDI NA NIYA KAYANG BAWIIN
“Gabriel?”
Halos hindi lumabas ang boses ko.
Bigla siyang tumayo.
“Mariana?!”
Lumingon ang babae.
Bumaba ang tingin niya sa sanggol na karga ko.
“Siya ba ang baby?” tanong niya.
Bago pa makasagot si Gabriel, may narinig akong yabag sa likuran.
Ang biyenan kong si Julia Montes.
Hindi siya nagulat sa presensiya ng babae.
Sa akin siya nagulat.
“Mariana, huwag kang gumawa ng eksena,” malamig niyang sabi. “Kagagaling mo lang sa ospital.”
Tiningnan ko siya.
“Alam ninyo?”
Hindi siya sumagot.
Sapat na iyon.
Advertisement
“Mariana, let me explain,” sabi ni Gabriel.
“Lumayo ka sa anak ko.”
Tahimik akong pumasok sa nursery.
Maingat kong inihiga si Valeria sa kuna at inayos ang kumot niya.
Nakatayo sa pintuan si Julia.
“Pag-isipan mong mabuti ang susunod mong gagawin. Maraming mawawala sa iyo kapag sinira mo ang pamilyang ito.”
Doon ako napatingin sa kaniya.
“Pamilyang ito?”
Napangiti ako nang walang saya.
“Akala ninyo ba, hindi ko alam kung ano ang ginagawa ninyo sa likod ko?”
Kinuha ko ang cellphone ko.
Advertisement
Tinawagan ko ang kaibigan at abogado kong si Atty. Laura Reyes.
“Laura, pumunta ka rito. Dalhin mo ang blue folder at certified copies.”
Namutla si Gabriel.
Mabilis na lumapit si Julia.
“Anong blue folder?”
Hindi ko siya pinansin.
“Mariana,” nanginginig na sabi ni Gabriel, “ano ang gagawin mo sa mga dokumentong iyon?”
Tumingin ako sa kaniya.
“Ang dapat kong ginawa noon pa. Protektahan ang anak ko.”
Biglang tumunog ang cellphone ni Gabriel.
Isang mensahe ang lumitaw sa screen.
Mula sa bangko.
Advertisement
YOUR REQUEST FOR RELEASE OF COLLATERAL DOCUMENTS HAS BEEN PUT ON HOLD PENDING OWNER VERIFICATION.
Nakita kong unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya.
At doon ko nalaman na hindi lamang pagtataksil ang dahilan kung bakit niya kami iniwan sa ospital.
May mas malaki pa siyang balak.
At ang bahay na kinatatayuan naming lahat ay bahagi ng kasinungalingang iyon.