Part 2: Nahulog Ako sa Hagdan Habang Nasa Katabing Silid ang Nobyo Kong Doktor—Pero Mas Pinili Kong Tumawag ng Ambulansiya Dahil Bawal Ko Siyang Istorbohin Bago Mag-11 PM, Para Hindi Magising ang Ex Niya

PART 2 — ANG GABING HINDI KO NA SIYA HININTAY
Alas-10:30 ng gabi nang mahulog ako mula sa hagdan at marinig ang nakakatakot na tunog ng butong nabali sa aking binti.

Nasa kabilang kuwarto lang ang nobyo kong orthopedic surgeon, pero hindi ako nangahas na tawagin siya.

Dahil malinaw ang huling babala niya: “Kapag inistorbo mo ulit ako bago mag-alas-onse, maghiwalay na tayo.”

Kaya habang nanginginig ako sa sakit, ang tinawagan ko ay ambulansiya—hindi ang lalaking pitong taon kong minahal.

Advertisement
At nang malaman niya kung bakit, namutla siya nang banggitin ko ang pangalan ng babaeng mas mahalaga sa kanya.

Ako si Gabriela Santos, tatlumpung taong gulang, at pitong taon nang kasintahan ni Adrian Villanueva.

Si Adrian ang isa sa pinakamahuhusay na orthopedic surgeon sa isang malaking ospital sa Quezon City.

Maraming pasyente ang nagpapasalamat sa kanya dahil sa husay niyang magligtas ng mga taong nasugatan.

Pero noong gabing ako mismo ang nangangailangan ng tulong, natutuhan kong may mga sugat na hindi kayang gamutin ng pinakamagaling na doktor.

Advertisement
Nagsimula ang lahat nang umakyat ako sa maliit na hagdan para kunin ang isang kahon sa itaas ng cabinet.

Hindi ko namalayang hindi pantay ang pagkakatayo ng hagdan.

Isang maling hakbang.

Isang malakas na pagbagsak.

At isang matinding kirot na halos magpawala ng aking malay.

“Ahhh!”

Napahawak ako sa aking kanang binti.

Hindi ko ito maigalaw.

Mula sa kinahihigaan ko sa sahig, tanaw ko ang nakasarang pinto ng home office ni Adrian.

May ilaw sa ilalim nito.

Nandoon siya.

Ilang metro lamang ang layo.

Advertisement
Pero nang tingnan ko ang orasan, 10:30 PM pa lang.

Alam kong kausap niya si Vanessa Lim.

Ang dati niyang kasintahan.

Ang babaeng tatlong buwan nang bumabalik sa buhay namin.

Kaya kinuha ko ang cellphone at nanginginig na nag-dial ng 911.

“Emergency po. Nahulog ako sa hagdan. Hindi ko maigalaw ang binti ko.”

Habang naghihintay ng tulong, pinilit kong huwag umiyak.

Hindi dahil matapang ako.

Kundi dahil pagod na pagod na akong umiyak para sa isang taong paulit-ulit akong hindi pinipili.

Advertisement
Pagdating ng mga emergency responder, maingat nila akong inilagay sa stretcher.

Doon lamang bumukas ang pinto ng opisina.

“Gabriela?”

Natigilan si Adrian.

Nang makita niya ang namamaga kong binti, mabilis siyang lumapit.

“Anong nangyari? Bakit hindi mo ako tinawag?”

Hindi ako sumagot.

“Gabriela! Malubha ang injury mo! Bakit ka pa tumawag ng ambulansiya kung nandito naman ako?”

Dahan-dahan kong ipinikit ang mga mata.

“Adrian, ikaw ang nagsabing bawal kitang istorbohin bago mag-alas-onse.”

Parang may humampas sa kanyang mukha.

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin!”

Advertisement
“Talaga?”

Tumingin ako sa kanya.

“Akala ko kasi mas mahalagang makatulog nang maayos si Vanessa kaysa malaman mong nabalian ng buto ang girlfriend mo.”

Biglang tumahimik ang buong silid.

Sumama si Adrian sa ambulansiya.

Sa ospital, mabilis niyang naasikaso ang X-ray, pagsusuri at paglalagay ng cast sa aking binti.

Inilipat pa niya ako sa isang pribadong kuwarto.

Dumating si Dr. Roberto Mendoza, ang senior consultant na naging mentor niya.

“Gabriela, bakit hindi mo agad tinawag si Adrian?” pabirong tanong nito. “May magaling kang orthopedic surgeon sa bahay.”

Advertisement
Ngumiti ako nang bahagya.

“Doc, kasi po, kapag ginising ko siya bago mag-eleven, baka mawalan ako ng boyfriend.”

Nagtawanan ang mga nars.

Ngunit hindi natawa si Adrian.

Pagkaalis nila, umupo siya sa tabi ko.

“Gab, tungkol noong Sabado… alam kong nagalit ako. Pero hindi mo naman dapat seryosohin lahat ng nasasabi ko kapag galit ako.”

Tiningnan ko siya nang matagal.

Noong Sabadong iyon, unang beses naming nagkaroon ng parehong day off matapos ang ilang linggo.

Nagplano kaming manood ng sine at maghapunan.

Advertisement
Pero sa kalagitnaan ng pelikula, tumawag si Vanessa.

“Adrian, kumukulog. Sobrang sakit ng ulo ko. Natatakot ako.”

Sinabi niyang magpahinga muna ito at sundin ang payo ng doktor.

Ngunit nang magtanong si Vanessa kung maaari siyang uminom ng limang painkiller, agad siyang tumayo.

“Kailangan kong puntahan siya.”

Hinawakan ko ang kanyang kamay.

“Adrian, anniversary date natin ito.”

“Gabriela, puwedeng mapahamak si Vanessa kapag mali ang ininom niyang gamot!”

At umalis siya.

Hindi iyon ang unang pagkakataon.

Noong birthday ko, hindi siya dumating dahil dinala raw niya si Vanessa sa ospital.

May you like

Akala ng Asawa Ko, Naagaw Na Niya ang Kumpanya Matapos Ilipat ang ₱380 Milyon sa Account ng Kaniyang Ina—Ngunit Kinaumagahan, Isang Mensahe sa 36 na Empleyado ang Nagpabagsak sa Kanilang Lahat

SAMPUNG TAON AKONG NAGHINTAY SA LALAKING MAHAL KO, PERO INIWAN NIYA AKO SA SARILI KONG BIRTHDAY PARA SA IBANG BABAE—NANG TULUYAN AKONG SUMUKO, ISANG BAGAY ANG NATUKLASAN NIYANG HINDI NA NIYA KAYANG BAWIIN

AKALA NG KAKLASE KO, KABIT AKO NG MAY-ASAWANG TINDERO DAHIL LIBRE ANG ALMUSAL KO ARAW-ARAW—KAYA IPINAHIYA NIYA AKO SA HARAP NG LAHAT NG MAGULANG, PERO NANG DUMATING ANG ASAWA NITO, SIYA ANG NAPAHIYA!
Noong nakaraang buwan, nakansela ang matagal naming pinag-ipunang bakasyon sa Palawan dahil sumakit muli ang ulo nito.

At noong Sabado, matapos akong iwan sa sinehan, umuwi akong basang-basa sa ulan.

Kinagabihan, nilagnat ako.

Wala nang gamot sa bahay.

Kumatok ako sa opisina ni Adrian dahil hindi niya sinasagot ang tawag ko.

Pagbukas niya ng pinto, galit na galit siya.

“Gabriela! Kagagaling lang sa pag-iyak ni Vanessa! Nagising mo siya!”

“Adrian, nilalagnat ako. Puwede mo ba akong bilhan ng gamot?”

Pinagmasdan niya ako mula ulo hanggang paa.

Advertisement
Pagkatapos, malamig siyang tumawa.

“Talaga bang may sakit ka? O nagpapanggap ka lang para tumigil akong kausapin siya?”

Hindi ako makapaniwala.

“Bakit ko gagawin iyon?”

“Dahil nagseselos ka!”

Nanginginig ang mga labi ko.

“Adrian, girlfriend mo ako. Hindi ba normal lang na gusto kong magkaroon ka rin ng oras para sa akin?”

“May anxiety at sleeping problems si Vanessa! Kailangan niya ng kausap bago matulog!”

Tatlong buwan na niyang binabasahan ng kuwento si Vanessa sa telepono tuwing 9 PM hanggang 11 PM.

Advertisement
Noong una, isang linggo lang daw.

Pagkatapos, naging isang buwan.

Hanggang naging tatlo.

At nang sabihin kong hindi na normal ang ginagawa nila, sumigaw siya.

“Kung iistorbohin mo pa ako bago mag-eleven, maghiwalay na tayo!”

Noong gabing iyon, mag-isa akong bumili ng gamot kahit halos hindi makatayo sa lagnat.

Mula noon, hindi na ako humingi ng kahit anong tulong sa kanya.

Bumalik ang isip ko sa kasalukuyan.

Nakaupo si Adrian sa tabi ng hospital bed ko.

“Gab, hindi ko naman talaga gustong makipaghiwalay.”

Advertisement
Tahimik kong kinuha ang cellphone.

Binuksan ko ang isang mensaheng ipinadala niya noong Sabado.

“Last warning. Kapag inistorbo mo ulit ako habang tinutulungan ko si Vanessa, tapos na tayo.”

Ipinakita ko iyon sa kanya.

“Hindi ko naman inimbento ang sinabi mo, Adrian.”

Hindi siya nakasagot.

Maya-maya, tumunog ang kanyang cellphone.

Nakita ko ang pangalang lumitaw sa screen.

Vanessa Lim.

Napatingin siya sa akin, saka sa telepono.

“Gab, sandali lang. Baka emergency.”

Dahan-dahan akong ngumiti.

“Syempre. Lagi namang emergency kapag siya.”

Advertisement
Sinagot niya ang tawag.

At narinig kong sinabi ni Vanessa:

“Adrian, bakit wala ka pa? Hindi ako makatulog. Umuwi ka na. Hindi naman siguro mamamatay si Gabriela dahil lang sa nabaling binti, di ba?”

Napahigpit ang hawak ko sa kumot.

Ngunit hindi iyon ang pinakamasakit.

Dahil ang sumunod na sinabi ni Adrian ang tuluyang nagpabago sa lahat.

“Vanessa, hintayin mo ako. Aayusin ko lang ito, tapos tatawag ako.”

Doon ko naunawaan.

Kahit nakahiga ako sa ospital, ako pa rin ang istorbo sa kanilang dalawa.

Advertisement
Kaya nang ibaba niya ang telepono, inabot ko sa kanya ang maliit na kahon na matagal ko nang itinatago sa aking bag.

“Adrian, may regalo sana ako sa iyo para sa anniversary natin.”

Napatingin siya sa kahon.

“Gab…”

“Buksan mo.”

Nang makita niya ang laman, nanlaki ang kanyang mga mata.

At bago pa siya makapagsalita, sinabi ko ang pitong salitang matagal ko nang kinatatakutang sabihin.

“Hindi na kita gustong pakasalan, Adrian.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *