Part 2: AKALA NG ASAWA KO, BABALIK AKO MATAPOS NIYANG PAKASALAN ANG BUNTIS NIYANG KABIT—PERO HABANG NAGHIHINTAY SIYA SA AKING PAGBABALIK, LIHIM AKONG NAGHAHANDA NG KASAL SA IBANG LALAKI, AT SA ARAW NG SEREMONYA, ISANG TAWAG ANG GUMUHO SA LAHAT NG KANIYANG PLANO

“Buntis si Trisha. Kailangan ko siyang pakasalan. Pero pagkatapos niyang manganak, babalikan kita.”

Iyan ang sinabi ng asawa ko habang inilalapag ang divorce papers sa harap ko.

Limang taon kaming kasal. Akala niya, kahit pakasalan niya ang ibang babae, maghihintay pa rin ako.

Ang hindi niya alam, sa araw na ikakasal siya sa kaniyang kabit, naghahanda na rin ako para sa sarili kong kasal.

At hindi siya ang lalaking naghihintay sa altar.

Ako si Camille Reyes, tatlumpu’t dalawang taong gulang, at sa loob ng limang taon, naging asawa ako ni Adrian Montenegro.

Advertisement
Si Adrian ay isang matagumpay na negosyante sa Makati. May sarili siyang kumpanya, mamahaling sasakyan, at mga kaibigang sanay makuha ang lahat ng gusto nila.

Noong una kaming magkakilala, hindi niya ipinagmalaki ang kaniyang kayamanan.

Sa halip, dalawang taon niya akong niligawan.

Sinusundo niya ako sa trabaho kahit umuulan. Nagdadala siya ng pagkain kapag nag-o-overtime ako. At noong nagkasakit ang nanay ko, tatlong gabi siyang nagbantay sa ospital.

Kaya nang mag-propose siya, buong puso akong pumayag.

Akala ko, natagpuan ko na ang lalaking makakasama ko habang-buhay.

Advertisement
Pero nagbago ang lahat nang makilala niya si Trisha Villanueva.

Dalawampu’t apat na taong gulang si Trisha, isang bagong empleyado sa kumpanyang pag-aari ni Adrian.

Nagsimula ang lahat sa isang kakaibang laro.

Nagpanggap si Adrian na ordinaryong empleyado lamang siya. Hindi niya sinabi kay Trisha na siya ang tunay na may-ari ng kumpanya.

Ayon sa kaniya, gusto lamang niyang malaman kung may babaeng magmamahal sa kaniya kahit wala siyang pera.

Noong una, tinawanan pa iyon ng mga kaibigan niya.

Pero hindi nagtagal, naging seryoso ang kanilang relasyon.

Advertisement
At nang malaman ko ang katotohanan, hindi man lang siya humingi ng tawad.

“Camille, huwag mong palakihin. Alam mo namang ikaw ang asawa ko.”

“Kung ako ang asawa mo, bakit may iba kang babae?”

Napabuntong-hininga siya.

“Hindi naman kita pinapabayaan, di ba?”

Para bang sapat na ang pagbibigay niya ng magandang bahay at komportableng buhay upang patawarin ko ang pagtataksil niya.

Mas masakit ang sumunod niyang ginawa.

Isang gabi, umuwi siya na may dalang mga litrato ng mga binatang hindi ko kilala.

Advertisement
Inilatag niya ang mga iyon sa mesa.

“Pumili ka.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Ano?”

“Kung may kasama akong ibang babae, puwede ka ring magkaroon ng ibang lalaki. Para patas.”

Hindi ako makapaniwala.

“Adrian, asawa mo ako. Hindi ako laruan na puwede mong ipasa kung kanino!”

Pinunit ko ang mga litrato habang umiiyak.

Pero hindi siya natinag.

Pagkalipas ng dalawang araw, may isang binatang naghihintay sa sala namin.

Sinabi ni Adrian na maaari ko raw itong makilala.

Doon ko naunawaan kung gaano kababa ang tingin niya sa nararamdaman ko.

Advertisement
Hindi niya gustong ayusin ang aming pagsasama.

Gusto lamang niyang mawala ang karapatan kong magreklamo.

Paulit-ulit niya iyong ginawa hanggang sa dumating ang araw na hindi na ako umiyak.

Hindi na ako sumigaw.

Hindi na rin ako nakipagtalo.

At marahil, iyon ang pinakamalaking pagkakamali niya.

Inakala niyang ang pananahimik ko ay nangangahulugang tinanggap ko na ang lahat.

Tatlong taon matapos kaming ikasal, nagsimula nang magtanong ang pamilya niya tungkol sa pagkakaroon namin ng anak.

Ayaw kong magbuntis.

Personal kong desisyon iyon, at alam iyon ni Adrian bago pa kami ikasal.

Advertisement
Noon, ipinagtatanggol niya ako sa kaniyang mga magulang.

“Ma, Pa, desisyon naming dalawa iyon. Huwag ninyo siyang pilitin.”

Dahil doon, lalo ko siyang minahal.

Pero isang gabi, umuwi siyang may dalang makapal na sobre.

Akala ko, mga litrato na naman iyon.

“Adrian, pakiusap. Tigilan mo na ang pagpapakilala sa akin ng ibang lalaki.”

Hindi siya sumagot.

Inilapag niya ang sobre sa mesa.

“Buntis si Trisha.”

Parang tumigil ang mundo ko.

“Sinabi niyang hindi niya itutuloy ang pagbubuntis kung hindi ko siya pakakasalan.”

Advertisement
Tinitigan ko siya.

“At ano ang gusto mong gawin ko?”

“Maghiwalay muna tayo.”

Dahan-dahan niyang itinulak ang mga dokumento papunta sa akin.

“Sa iyo na ang bahay. Ako muna ang titira kasama niya. Pagkapanganak niya, aayusin natin ang lahat.”

“Anong ibig mong sabihin sa aayusin?”

Ngumiti siya.

“Magpapakasal ulit tayo. Ayaw mo namang magbuntis, di ba? May anak na tayong puwedeng palakihin.”

Hindi ko alam kung tatawa ako o iiyak.

“Sa tingin mo, ganoon lang kadali?”

“Camille, kilala kita. Mahal mo ako.”

May you like

PITONG TAON KAMING MAGKASINTAHAN, PERO SINIRA NIYA ANG PROMOTION KO PARA SA BAGONG EMPLEYADA—NANG MAKITA KO ANG MGA MENSAHE NILA, TAHIMIK AKONG TUMANGGAP NG TRABAHO SA SINGAPORE, AT HINDI NIYA INAASAHAN ANG SUSUNOD NA MANGYAYARI

Akala ng Asawa Ko, Naagaw Na Niya ang Kumpanya Matapos Ilipat ang ₱380 Milyon sa Account ng Kaniyang Ina—Ngunit Kinaumagahan, Isang Mensahe sa 36 na Empleyado ang Nagpabagsak sa Kanilang Lahat

SAMPUNG TAON AKONG NAGHINTAY SA LALAKING MAHAL KO, PERO INIWAN NIYA AKO SA SARILI KONG BIRTHDAY PARA SA IBANG BABAE—NANG TULUYAN AKONG SUMUKO, ISANG BAGAY ANG NATUKLASAN NIYANG HINDI NA NIYA KAYANG BAWIIN
Iyon ang pinakamasakit.

Hindi ang pagtataksil niya.

Kundi ang katiyakang hindi ko siya kayang iwan.

Pumayag ako sa paghihiwalay.

Hindi dahil umaasa akong babalik siya.

Kundi dahil pagod na akong ipaglaban ang isang taong matagal nang sumuko sa aming kasal.

Ilang linggo pagkatapos noon, nagpunta ako sa isang restaurant sa BGC upang kunin ang ilan kong gamit na naiwan sa isang kaibigan.

Naroon pala si Adrian kasama ang kaniyang barkada sa isang pribadong silid.

Bago ako makapasok, narinig ko ang pangalan ko.

Advertisement
“Pare, hindi ka ba natatakot na hindi na bumalik si Camille?” tanong ng isa.

Tumawa si Adrian.

“Hindi mangyayari iyon.”

“Paano kung may manligaw sa kaniya?”

“Marami nang mas mayaman at mas guwapo sa akin ang nanligaw sa kaniya noon. Pero ako ang pinakasalan niya.”

May nagtawanan.

“Grabe, pare. Talagang hawak mo siya.”

“Alam kong mahal niya ako,” sagot ni Adrian. “Kapag naipanganak na ni Trisha ang bata, babalik ako. Sigurado akong tatanggapin niya kami.”

Naramdaman kong nanlamig ang mga kamay ko.

Advertisement
Sa unang pagkakataon, malinaw kong nakita ang lahat.

Hindi niya ako minahal sa paraang inakala ko.

Minahal niya ang katiyakang hindi ko siya iiwan.

Tahimik akong lumayo sa pintuan.

At sa gabing iyon, gumawa ako ng desisyong hindi na niya mababago.

Lumipas ang ilang buwan.

Nasa Cebu ako nang tumawag si Adrian.

Kinabukasan ang kasal ko.

Abala ako sa huling paghahanda nang makita ko ang pangalan niya sa screen.

Sinagot ko.

“Camille, nasaan ka?”

“Nasa labas ng Manila.”

“Abroad?”

“Hindi ako nasa Pilipinas ngayon,” pagsisinungaling ko.

Advertisement
Sandali siyang natahimik.

“May nagsabi sa akin na ikakasal ka raw ngayon.”

Napatingin ako sa puting bestidang nakasabit sa tabi ng bintana.

“Hindi.”

Totoo iyon.

Hindi ako ikakasal ngayon.

Bukas pa.

Narinig ko ang mahinang pagtawa niya.

“Alam ko namang hindi mo gagawin iyon.”

Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang tuluyang nagpatunay na wala siyang natutuhan.

“Bigyan mo lang ako ng kaunting panahon. Kapag nanganak na si Trisha, babalik ako sa iyo. Magiging pamilya ulit tayo.”

Hindi ako sumagot.

Advertisement
“Camille? Naririnig mo ba ako?”

“Oo.”

“Good. Alam kong naiintindihan mo.”

Tinapos ko ang tawag.

Pagkatapos, may kumatok sa pinto.

Pumasok ang wedding coordinator, hawak ang isang maliit na sobre.

“Ma’am Camille, may kailangan po kayong makita bago ang ceremony bukas.”

Iniabot niya sa akin ang sobre.

Sa loob ay isang litrato mula sa aming wedding rehearsal.

Nakangiti ako sa tabi ng lalaking pakakasalan ko.

Ngunit hindi iyon ang dahilan kung bakit ako napahawak sa dibdib.

May nakasulat sa likod ng litrato.

Advertisement
“Ma’am, may taong nagpadala nito sa opisina ni Mr. Montenegro. Nakita na niya ang mukha ng groom.”

At ilang segundo lamang ang lumipas, tumunog muli ang cellphone ko.

Hindi si Adrian ang tumatawag.

Kundi ang kaniyang ina.

Pagkasagot ko, nanginginig ang boses nito.

“Camille… sabihin mong hindi totoo ang nakita namin.”

“Bakit po?”

Halos pabulong ang sumunod niyang sinabi.

“Dahil ang lalaking pakakasalan mo bukas… siya ang taong pinakakinatatakutan ni Adrian.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *