ALAS-TRES NG MADALING-ARAW NANG MAHULI KO ANG AKING BIYENAN NA NILALAGYAN NG LANGIS ANG HAGDAN UPANG
…nakaluhod sa hagdan at may hawak na bote ng langis.
“Ma! Ano’ng ginagawa mo riyan?”
Napapitlag si Doña Mercedes. Nahulog mula sa kanyang kamay ang basahan. Sa pagmamadali niyang tumayo, natapakan niya ang mismong baitang na kagagaling lamang niyang pahiran.
“Gabriel! Huwag kang lalapit!”
Huli na ang babala.
Dumulas ang paa ni Gabriel. Sinubukan niyang kumapit sa kahoy na hawakan ng hagdan, ngunit sa lakas ng kanyang pagkakahakbang, nawalan siya ng balanse.
Isang malakas na kalabog ang umalingawngaw sa buong bahay.
“ANAK!”
Napahiyaw si Doña Mercedes habang pinanonood ang kanyang anak na gumulong pababa ng hagdan.
Ako naman ay napakapit sa aking tiyan.
Hindi ako makagalaw.
Ilang segundo lamang ang nakalipas, ngunit pakiramdam ko ay napakahaba ng gabing iyon. Narinig kong tumama ang katawan ni Gabriel sa huling baitang bago tuluyang tumigil sa malamig na sahig ng aming sala.
“Gabriel! Anak, gumising ka!”
Nagmamadaling bumaba ang biyenan ko, ngunit muli siyang nadulas. Mabuti na lamang at nakakapit siya sa hawakan.
Doon ko napagtanto kung gaano kadelikado ang patibong na ginawa niya.
Kung ako ang unang bumaba sa hagdang iyon, dala ang pitong buwan kong dinadalang sanggol…
Hindi ko na kayang isipin ang maaaring nangyari.
“Isabella! Tumawag ka ng ambulansya!”
Nilingon ako ni Doña Mercedes.
Nang magtama ang aming mga mata, biglang nagbago ang kanyang mukha.
Nakita niya ang cellphone na hawak ko.
Nakita niya ang pulang ilaw na nagpapahiwatig na nagrerekord pa rin ito.
“Isabella… gaano ka na katagal diyan?”
Hindi ako sumagot.
“Anak, makinig ka muna sa akin. Hindi ito ang iniisip mo.”
“Kung ganoon, bakit ninyo nilagyan ng langis ang hagdan?”
Natigilan siya.
“Para kanino iyon, Ma?”
Hindi siya nakapagsalita.
Mula sa ibaba, narinig namin ang mahinang ungol ni Gabriel.
“Ma… tulungan mo ako…”
Agad akong tumawag sa emergency hotline. Sinabi ko ang aming address sa Antipolo at ipinaliwanag na may nahulog sa hagdan at posibleng malubha ang kanyang pinsala.
Pagkatapos, tumawag ako sa pulis.
Hindi ko sinabi sa biyenan ko ang tungkol sa ikalawang tawag.
At habang naghihintay kami ng tulong, may narinig akong sinabi si Gabriel na lalo pang nagpalamig sa aking buong katawan.
“Ma… bakit mo ginawa ngayon? Akala ko… bukas pa…”
Napatingin ako sa kanya.
Ano ang ibig niyang sabihin?
Bakit alam niya ang tungkol sa hagdan?
Lumuhod si Doña Mercedes sa tabi ng kanyang anak at tinakpan ang bibig nito.
“Tumahimik ka! Huwag kang magsasalita!”
Ngunit narinig ko na.
At malinaw na naitala ng cellphone ko ang bawat salita.
ANG LIHIM SA LOOB NG ATTIC
Dumating ang ambulansya makalipas ang halos dalawampung minuto.
Gising si Gabriel, ngunit hirap siyang igalaw ang kanyang kaliwang binti. May sugat din siya sa noo. Maingat siyang inilagay ng mga paramedic sa stretcher.
Paulit-ulit na sinasabi ni Doña Mercedes na aksidente lamang ang lahat.
“Nadulas ang anak ko! Basang-basa kasi ang hagdan!”
“At sino ang naglagay ng langis doon?” tanong ko.
Bigla siyang tumahimik.
Pagpasok ng dalawang pulis sa bahay, ipinakita ko ang video.
Pinanood nila ang buong pangyayari. Mula sa paglalagay ng langis hanggang sa pagkahulog ni Gabriel.
Hindi na nakapagsinungaling ang biyenan ko.
Ngunit sa halip na umamin, bigla siyang umiyak.
“Hindi ninyo naiintindihan! Ginawa ko lang iyon dahil wala na kaming ibang paraan!”
“Anong ibang paraan?” tanong ng isang pulis.
Hindi siya sumagot.
Habang kinakausap siya ng mga pulis, napatingin ako sa hagdang patungo sa attic.
Doon nanggaling si Gabriel.
Bakit siya naroon nang alas-tres ng madaling-araw?
At bakit sinabi niyang bukas pa dapat mangyari ang lahat?
May isang bagay akong biglang naalala.
Tatlong araw bago ang gabing iyon, narinig kong may kausap si Gabriel sa telepono.
Nasa kusina ako noon, naghihiwa ng mangga.
“Siguraduhin mong handa na ang lahat bago mag-Biyernes,” sabi niya.
Hindi ko pinansin ang usapan dahil inakala kong tungkol iyon sa kanyang negosyo.
Ngunit ngayon…
Biyernes na bukas.
Lumapit ako sa isa sa mga pulis.
“Sir, may gusto po akong ipakita sa inyo.”
Itinuro ko ang attic.
“May mga dokumento ang asawa ko roon. Sa tingin ko, may kinalaman iyon sa nangyari.”
Hindi kami agad umakyat. Siniguro muna ng mga pulis na ligtas ang hagdan at walang ibang taong nasa bahay. Kinordonan nila ang bahaging may langis upang walang muling maaksidente.
Nang makapasok kami sa attic, naamoy ko ang lumang papel at kahoy.
May malaking mesa sa gitna ng silid. Nakabukas ang isang drawer, at sa ibabaw nito ay may ilang dokumentong tila minadaling ibalik.
Napansin ko ang isang makapal na asul na folder.
Nakasulat sa takip ang pangalan ko.
ISABELLA REYES.
Sa ilalim nito ay may tatlong salitang hindi ko inaasahang makita.
LIFE INSURANCE POLICY.
Nang buksan iyon ng pulis, nakita namin ang isang insurance application na nagkakahalaga ng ₱50 milyon.
Ako ang nakapangalan bilang insured.
Si Gabriel ang nakalistang benepisyaryo.
Ngunit hindi iyon ang pinakanakagugulat.
May pirma sa dokumento.
Pirma ko.
O mas tamang sabihing isang napakahusay na panggagaya sa pirma ko.
“Sir, hindi po ako pumirma rito.”
Tiningnan ako ng pulis.
“Sigurado po kayo?”
“Opo. Hindi ko nga alam na may ganito pala.”
Sa isa pang folder, may mga kopya ng aking medical records, mga resibo mula sa isang pribadong klinika, at ilang dokumentong may pangalan ng isang babaeng hindi ko kilala.
Dr. Patricia Villanueva.
May nakasulat ding appointment para sa susunod na araw.
Alas-diyes ng umaga.
Nang makita ko ang pangalan ng klinika, bigla akong napaupo.
Iyon ang lugar kung saan ako nakatakdang magpa-checkup kinabukasan.
Ang appointment na si Gabriel mismo ang nag-ayos.
ANG BABAENG NASA LARAWAN
Kinabukasan, habang nasa ospital si Gabriel, dinala ako ng kapatid kong si Rafael sa isang pribadong klinika upang masuri ang kalagayan namin ng aking anak.
Hindi ako nakatulog buong gabi.
Tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, nakikita ko ang biyenan kong nakaluhod sa hagdan, hawak ang bote ng baby oil.
Ngunit mas nakatatak sa isip ko ang sinabi ni Gabriel.
Akala ko bukas pa.
Ano ba talaga ang plano nila?
“Normal ang tibok ng puso ng baby mo,” sabi ng doktor matapos ang pagsusuri.
Doon lamang ako nakahinga nang maluwag.
Napahawak ako sa aking tiyan.
“Anak, salamat…”
Napaluha ako.
Hindi ko alam kung paano ko kakayanin ang lahat kung may nangyari sa kanya.
Paglabas namin ng klinika, ipinakita sa akin ni Rafael ang isang lumang litrato na nakuha ng mga pulis mula sa attic.
Tatlong tao ang nasa larawan.
Si Gabriel.
Si Doña Mercedes.
At isang magandang babaeng nakasuot ng puting damit.
Sa likod nila ay may malaking bahay na pamilyar sa akin.
Ang bahay namin sa Antipolo.
“Isabella, kilala mo ba ang babaeng ito?”
Umiling ako.
“Siya si Patricia Villanueva,” sabi ni Rafael.
Nanlamig ako.
