Bahagi 2: Ang Lunas ng Batang Lansangan
Tumakbo nang mabilis si Elias. Hinarangan siya ng dalawang security guard, ngunit mabilis siyang lumusot sa kanilang pagitan gamit ang liit ng kanyang katawan. Dumiretso siya sa kama kung saan nakahiga ang pumanaw na si Anton.
“Huwag po! Huwag ninyong takpan!” sigaw ni Elias habang hinihila ang puting kumot palayo sa mukha ng kaibigan.
Galit na galit na lumapit si Dr. Vargas. Hinawakan niya nang mahigpit ang braso ng bata at marahas itong itinulak palayo.
“Bastos na bata ka!” bulyaw ni Dr. Vargas. “Wala kang modo! Hindi ito palaruan o basurahan para pasukin mo! Security, dalhin na sa labas ang batang ito!”
Habang hihila-hila ng mga guwardiya si Elias, sumigaw ang bata nang may buong lakas upang marinig ng lahat.
“Hindi po siya inatake sa puso!” pilit na sabi ni Elias habang pumipiglas. “Nalunok niya ang holen! Nakita ko habang naglalaro kami! May nakabara sa lalamunan niya!”
Natigilan ang mga doktor at nurse. Nagkatinginan sila.
Si Don Fernando, na noon ay durog ang puso sa tabi ng kama, ay mabilis na lumingon kay Elias. Namumula ang kanyang mga mata at bakas ang galit at pagkalito sa kanyang mukha.
“Anong sinabi mo?” nanginginig ang boses na tanong ni Don Fernando. “Anong holen?”
“Totoo po, sir!” sagot ni Elias habang umiiyak. “Binigyan niya ako ng pizza kanina. Mabait po si Anton. Pagkatapos, habang tumatakbo siya, nadapa siya at biglang napahawak sa leeg niya. May nakita akong kislap sa bibig niya bago siya tuluyang nawalan ng malay. Hindi po puso ang sumakit sa kanya. Nalunok niya ang laruan!”
Ang Pagsisiyasat at Himala
Agad na lumapit ang isang medikal na residente. “Don Fernando, kung totoo po ito… ang obstruction sa airway ay maaaring magdulot ng cardiac arrest na kapareho ng sintomas ng atake sa puso.”
Nanlamig si Dr. Vargas. Agad niyang tiningnan ang mga rekord. Dahil sa pagmamadali at sa pag-aakalang may kasaysayan ng sakit sa puso ang pamilya, hindi na nila sinuri nang malalim ang lalamunan at baga ng bata sa pamamagitan ng angkop na kagamitan. Nakapokus lamang sila sa monitor ng puso.
“Imposible!” depensa ni Dr. Vargas na nanginginig na ang boses sa takot na masira ang reputasyon. “B-bilang pinuno ng departamento…”
“I-check ninyo!” sigaw ni Don Fernando kay Dr. Vargas, punong-puno ng banta ang tinig. “Kapag napatunayan mong nagsisinungaling ang batang ito, wawasakin ko ang buong buhay mo at ang ospital na ito! Ngunit kung totoo… Humanda kayong lahat!”
Nanginginig ang mga kamay na kinuha ni Dr. Vargas ang laryngoscope at lumapit sa bangkay ni Anton. Dahan-dahan niyang binuksan ang bibig ng bata at ipinasok ang instrumento kasama ang maliit na kamera.
Sa monitor sa itaas, lumitaw ang loob ng lalamunan ni Anton.
Nanlaki ang mga mata ng lahat ng espesyalista sa silid.
Sa loob ng malalim na bahagi ng trachea o daanan ng hangin, kitang-kita ang isang makintab at bilog na pulang plastik na holen na bumara nang husto, kaya tuluyang nahadlangan ang pagpasok ng hangin.
“Diyos ko…” bulong ng isang nurse habang napatakip ng bibig.
“Buhay pa ba siya?!” tanong ni Don Fernando na hinawakan ang kwelyo ni Dr. Vargas. “Gawin ninyo ang lahat! Iligtas ninyo ang anak ko!”
Agad na kumilos si Dr. Vargas. Nawala ang kanyang kayabangan; napalitan ito ng matinding sindak. Gamit ang espesyal na forceps, maingat niyang tinanggal ang nakabara na holen mula sa lalamunan ng bata. Pagkatapos, muli niyang ginamit ang defibrillator at isinagawa ang tamang chest compression kasama ang oxygen supply.
Isang minutong parang taon ang haba…
