BAHAGI 2: ANG HINIRAM NA AMA AT ANG ENTABLADO NG PANGARAP
Napatda si Victor habang umaalingawngaw sa kanyang pandinig ang salitang binitiwan ng bata. Papa. Matagal nang inilibing ng bilyonaryo ang salitang iyon kasabay ng paglilibing sa malamig na bangkay ng kanyang anak na si Sophia limang taon na ang nakararaan. Para sa kanya, ang salitang iyon ay isang sumpa na nagpapaalala lamang sa kanyang kawalan ng kakayahang iligtas ang sariling dugo at laman. Ngunit sa bibig ni Maya, tila may kakaibang lambing at pag-asa ang bawat pantig—isang bagay na pilit niyang pinipigilang pumasok sa kanyang matigas na puso.
“Huwag mo akong tatawaging Papa kung hindi pa tayo nakakapasok sa eskwelahan,” malamig na saway ni Victor, bagamat may bahagyang panginginig sa dulo ng kanyang boses. “May kasunduan tayo, Maya. Magpapanggap lamang ako. Kapag natapos ang seremonya, babalik ka sa ampunan mo, at babalik ako sa buhay ko. Malinaw ba?”
Tumango-tango si Maya nang buong sigla, tila hindi natitinag sa magaspang na pakikitungo ng estranghero. “Opo, Mister! Malinaw na malinaw po! Salamat po talaga!”
Mabilis na kinuha ni Victor ang kanyang telepono at tinawagan ang kanyang punong drayber at bodyguard na si Ronald, na nakaparada ilang metro ang layo sakay ng isang itim na Rolls-Royce Phantom. Ilang minuto lang ang lumipas, huminto ang marangyang sasakyan sa gilid ng bangketa. Nanlaki ang mga mata ni Maya habang nakatitig sa makintab at napakalaking kotse.
“Sakay,” tipid na utos ni Victor habang pinagbubuksan siya ni Ronald, na bakas ang labis na pagkagulat nang makitang may kasamang marungis at basang batang lansangan ang kanyang kinatatakutang amo.
“Dito po ako sasakay?” bulong ni Maya, tila natatakot na madumihan ang mamahaling leather seat ng kotse. “Baka po magalit ang may-ari… ang dungis po ng sapatos ko.”
“Pumasok ka na bago pa magbago ang isip ko,” sagot ni Victor. Pumasok si Maya nang dahan-dahan, halos hindi makahinga sa ganda ng loob ng sasakyan.
Habang binabagtas nila ang maikling distansya patungo sa Mababang Paaralan ng San Roque, napansin ni Victor ang lumang medalyang gawa sa plastic na nakasabit sa bag ng bata, gayundin ang gasgas sa mga tuhod nito. Hindi niya mapigilang magtanong.
“Bakit pitumpu’t limang piso lang ang naipon mo kung buong taon kang nagbenta ng sampaguita?”
Yumuko si Maya at pinaglaruan ang kanyang mga daliri. “Ibinibigay ko po kasi ang halos lahat ng benta sa ampunan para pambili ng gatas ng mga sanggol. ‘Yung pitumpu’t limang piso po, itinabi ko ‘yon mula sa mga tip ng mga mababait na drayber. Inipon ko po para sana makabili ng bulaklak sa sarili ko sa graduation… pero naisip ko po kanina, mas gusto ko pong may makatabi na magulang kaysa magkaroon ng bulaklak.”
Kumirot muli ang dibdib ni Victor. Ang halagang iyon ay hindi man lang makakabili ng isang tasa ng kape sa paborito niyang lounge, ngunit para sa bata, ito ang kapalit ng kanyang pinakamasidhing pangarap.
Pagdating sa pampublikong paaralan, sinalubong sila ng maingay at magulong tagpo. Punong-puno ang covered court ng mga magulang na may bitbit na mga lobo, bitbit na meryenda, at payong. Nang bumaba si Victor mula sa marangyang sasakyan habang akay-akay si Maya, natigil ang bulungan ng mga tao. Ang kanyang tindig, ang mamahaling kasuotan, at ang matikas niyang awra ay kapansin-pansing hindi nababagay sa maputik at masikip na pasilidad.
“Maya! Akala namin hindi ka na aabot!” sigaw ng isang gurong may hawak na listahan. Tiningnan ng guro si Victor mula ulo hanggang paa nang may pagtataka. “At… sino po siya?”
Humigpit ang hawak ni Maya sa manggas ng amerikana ni Victor. Tumingala ang bata sa kanya, puno ng pagsusumamo ang mga mata.
Huminga nang malalim si Victor, inayos ang kanyang tayatid, at buong tapang na nagsalita sa kanyang likas na awtoridad bilang lider ng industriya. “Ako ang kanyang ama. Humihingi ako ng paumanhin kung nahuli kami. May inasikaso lang akong mahalagang bagay para sa kinabukasan ng aking anak.”
Bumuka ang bibig ng guro sa gulat bago mabilis na ngumiti. “A-Ah, opo! Maupo na po kayo sa unahan, Ginoo. Magsisimula na po ang programa!”
Naupo si Victor sa monoblock chair sa tabi ni Maya. Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, naramdaman niya ang init ng isang komunidad na walang kinalaman sa bilyun-bilyong pisong kontrata o bagsakan ng stock market. Tumingin sa kanya si Maya at lihim na nag-thumbs up, na sinuklian lamang ni Victor ng isang banayad na tango.
Nang marating ang pinakahihintay na bahagi ng seremonya, umalingawngaw ang boses ng punong-guro sa sirang sound system: “At ngayon, para sa ating Valedictorian, na nagkamit ng pinakamataas na karangalan sa buong distrito… Maya Santos!”
Nagpalakpakan ang buong covered court. Tumayo si Maya, nanginginig ang mga binti habang naglalakad patungo sa entablado. Bago umakyat sa hagdan, lumingon siya sa kinauupuan ni Victor.
Hindi maipaliwanag ni Victor ang biglang pagragasa ng damdamin sa kanyang puso. Nang tumayo ang bata sa likod ng mikropono, tumayo rin si Victor mula sa kanyang upuan. Hindi lamang basta palakpak ang kanyang ibinigay—buong lakas siyang pumalakpak, nakatayo nang tuwid habang nakatitig sa munting batang naglakas-loob na kausapin siya sa ulan.
Nagsimula ang talumpati ni Maya. Hindi ito tungkol sa karaniwang tagumpay sa libro o pangarap na maging mayaman.
“Sa buong buhay ko sa ampunan, natutunan kong ang pamilya ay hindi nasusukat sa dugo kundi sa pagpiling manatili,” panimula ni Maya, habang nangingilid ang luha sa kanyang mga mata. “Akala ko ngayong araw, aakyat ako sa entabladong ito nang mag-isa. Akala ko, walang makakakita sa bawat gabing nag-aral ako sa ilalim ng poste ng ilaw. Ngunit may isang taong nagpaalala sa akin ngayon na may halaga ako… na karapat-dapat akong ipagmalaki.”
Tumingin si Maya nang diretso kay Victor. “Salamat sa pagdating, Papa. Kahit sa maikling sandali, naramdaman kong hindi ako ulila sa mundong ito.”
Nang mga sandaling iyon, ang pader na itinayo ni Victor Imperial sa paligid ng kanyang puso sa loob ng limang taon ay tuluyang gumuho. Isang patak ng luha ang dahan-dahang gumulong sa pisngi ng kinatatakutang bilyonaryo.
Nang matapos ang talumpati, umakyat si Victor sa entablado upang isabit ang gintong medalya sa leeg ni Maya. Habang isinusuot ang laso, napansin niya ang isang lumang pilak na kuwintas na nakatago sa ilalim ng uniporme ng bata. Nang makita ang pamilyar na nakaukit na disenyo sa pendant nito, nanlamig ang buong katawan ni Victor.