Huminga ako nang malalim habang pinapakiramdaman ang sarili. Ang basang mga pilikmata ko kanina ay natuyo na, pinalitan ng matatag na determinasyon. Hinubad ko ang mabigat na sapatos at tahimik na naglakad palabas ng suite sa pamamagitan ng emergency service door na nakakonekta sa fire exit ng hotel.
Hindi na ako ang inosenteng tagapagmana na madaling mabulag sa matatamis na salita.
Alas-tres ng madaling araw nang bumalik ako sa kwarto gamit ang aking spare key card. Mahimbing na natutulog si Leo sa malaking kama, nakangiti pa sa kanyang panaginip—malamang ay pinapangarap na kung paano niya wawasakin ang imperyo ng pamilya ko. Maingat akong humiga sa kabilang dulo, pinapanood ang paghinga niya, habang mahigpit kong hawak ang recorder sa aking bulsa kung saan nakarekord ang bawat salitang binitawan niya at ni Enrique.
Kinaumagahan, alas-otso ng umaga, kumatok si Enrique sa aming pinto dala ang pangako ng kanilang tagumpay. Sinuot ko ang aking pinakamagandang ngiti, pinalabas na ako pa rin ang asawang nagmamahal at nagtitiwala nang buo.
“Good morning, Kuya! Good morning, babe!” bati ko nang lumabas ako mula sa kwarto habang suot ang sutlang bathrobe.
“Good morning, Sofia,” nakangiting bati ni Enrique, halatang nagpipigil ng pananabik habang inilalabas ang mga dokumento sa mesa. “May mga kontrata lang tayong kailangang pirmahan para sa joint ventures ng Alcantara Group at ng architectural firm ni Leo. Standard procedure lang para sa mga bagong kasal.”
Lumapit si Leo, inabutan ako ng paborito kong kape, at hinawakan ang aking kamay. “Para sa kinabukasan natin ito, babe. Para mas maging matatag ang pamilya natin.”
Tiningnan ko ang mga papel. Asset Transfer and Total Ownership Relinquishment. Isang pirma ko lang, at ang daan-daang taong pinagpaguran ng aking ama ay mapupunta sa dalawang taong ito.
“Ang ganda naman ng planong ito,” sabi ko habang dahan-dahang binubuklat ang mga pahina. Tumunog ang pinto sa likod namin. Bago pa makapagsalita sina Leo at Enrique, bumukas ito at pumasok si Atty. Victor Morales kasama ang tatlong uniformed security officers at dalawang tauhan mula sa National Bureau of Investigation (NBI).
Nanlaki ang mga mata ni Enrique at Leo. Biglang namutla si Leo, nabitawan ang tasa ng kape na tuluyang nabasag sa marmol na sahig.
“A-Atty. Morales? Anong ginagawa ninyo rito?” nauutal na tanong ni Leo.
Hindi pinansin ni Atty. Morales si Leo. Lumapit ito sa akin, yumuko nang may paggalang, at iniabot ang isang itim na folder. “Handa na po ang lahat, Senorita Sofia. Ang mga warrant at ang kasong estafa, qualified theft, at falsification of public documents ay nakahain na laban sa kanila.”
“Teka lang! May mali yata!” sigaw ni Enrique, nanginginig ang mga kamay habang sinubukang itago ang mga dokumento sa kanyang briefcase. “Asawa ka niya, Leo! Sabihin mo sa kanila!”
Tumayo ako mula sa upuan, ang bawat hakbang ko palapit sa kanila ay may dalang kabigatan na nagpatikom sa kanilang mga bibig. Dinukot ko ang maliit na recorder mula sa aking bulsa at pinindot ang play button.
Maluwag at malinaw na umalingawngaw sa buong silid ang boses ni Enrique kagabi: “Si Sofia? Naku, naniniwala pa rin sa fairytale niya… pagkatapos niyang lumagda sa pre-nuptial at asset transfer agreement, sa atin na ang Alcantara Group.”
Ang mukha ni Leo ay parang pinagbagsakan ng langit at lupa. Tumingin siya sa akin, nanginginig ang mga labi, at pilit na iniabot ang kamay. “B-Babe… pakinggan mo ako… nagkamali ka…”
“Huwag na huwag mo akong tatawaging babe,” malamig kong putol, ang tingin ko ay kasingtalim ng tabak. “Akala mo ba noong gabing nagtago ako sa ilalim ng kama ay natutulog lang ako? Lahat ng narinig ko, nakarekord. Ang pagpapanggap ninyo ay tapos na.”
Bago pa makapalag ang magkapatid, inatasan na sila ng mga tauhan ng NBI na itaas ang kanilang mga kamay at pinosasan. Habang kinakaladkad sila palabas ng aming mamahaling honeymoon suite, nanginginig si Enrique sa galit habang si Leo naman ay umiiyak at nagmamakaawa, ngunit wala nang bisa ang kanilang mga luha at panlilinlang.
Pinagmasdan ko silang lumabas mula sa itaas na palapag ng Imperial Grand Hotel. Hinubad ko ang aking singsing sa kasal, ibinato ito sa basurahan, at humarap kay Atty. Morales.
“Simulan na natin ang paglilinis sa kumpanya, Attorney,” mariin kong utos.
Sa gabing iyon, namatay ang babaeng nagmahal nang bulag. At sa pagsikat ng araw, tumayo ang reyna ng sarili niyang imperyo—matatag, walang sinisino, at hinding-hindi na kailanman magpapalinlang pa.