Nagpatuloy si Papa sa kanyang pagsasalita sa harap ng 200 na bisita.
“Ang buhay ay tungkol sa tamang pagpili,” patuloy ni Papa.
“Si Clarissa ay nakapangasawa ng pamilyang may kontrol sa 5 malalaking kumpanya sa bansa.”
“Samantalang ang kapatid niya ay baka hindi man lang makatapos ng pag-aaral kung hindi ko tutulungan.”
“Kaya nagpapasalamat ako na kahit papaano ay may 1 anak akong pwedeng ipagmalaki.”
Nagpalakpakan ang mga tao.
Si Justin ay tumayo pa at kumaway sa mga bisita nang may matinding kayabangan.
Si Clarissa naman ay nakatingin sa akin habang may mapang-asar na ngiti sa kanyang mga labi.
Ang ama ni Justin na si Don Aurelio ay kumuha rin ng mikropono.
“Maraming salamat, Partner Roberto,” sabi ni Don Aurelio.
“Sigurado ako na sa tulong ng aming pamilya, hindi magiging tulad ng iyong panganay na anak ang hinaharap ni Clarissa.”
“Sa katunayan, ang aming kumpanya ay nakatakdang makipag-partner bukas sa pinakamalaking tech giant sa Asya.”
“Isang 500,000,000 pesos na kontrata ang pipirmahan namin sa CEO ng kumpanyang iyon.”
“Ito ang patunay kung gaano kayaman at kaimpluwensya ang pamilyang pinasok ng iyong anak.”
Lalong nag-ingay ang palakpakan sa loob ng grand ballroom.
Ngumiti nang napakalapad si Papa.
Pakiramdam niya ay siya na ang pinakamataas na tao sa buong silid.
Dahan-dahan akong tumayo mula sa aking upuan sa likuran.
Inayos ko ang aking suit at kinuha ang itim na leather folder mula sa aking bag.
Naglakad ako nang mahinahon patungo sa gitna ng gitnang aisle.
Napatingin ang lahat ng tao sa akin.
Napatigil si Papa sa pagsasalita at kumunot ang kanyang noo.
“Marco! Ano ang ginagawa mo?” galit na sigaw ni Papa sa mikropono.
“Diba sinabi ko sa’yo na maupo ka lang dyan at huwag kang gagawa ng ikapapahiya natin?”
“Lumabas ka na kung hindi ka marunong sumunod!” utos ni Papa.
Lumapit sa akin si Justin na may galit na mukha.
“Uy, Marco, huwag mong sirain ang gabi namin,” banta ni Justin.
Tumingin ako nang diretso sa mga mata ni Justin.
Hindi ako natakot o nagdalawang-isip.
Kinuha ko ang 1 ekstrang mikropono na nasa gilid ng DJ booth.
In-on ko ito at nagsalita nang malinaw.
Ang boses ko ay umalingawngaw sa buong 1 grand ballroom.
“Papa, sinabi mo kanina na puputulin mo ang tuition fee ko kapag hindi ako pumunta rito, tama?” tanong ko.
Nagalit nang lalo si Papa.
“Oo! At gagawin ko iyon ngayon din dahil sa kabastosang ginagawa mo!” sigaw niya.
Lumalapit na ang 2 security guard ng hotel para palabasin ako.
Inangat ko ang aking kamay at inilabas ang 1st document mula sa aking folder.
“Hindi mo na kailangang putulin ang tuition ko, Papa,” malamig kong sabi.
“Dahil 6 na buwan na akong nagtapos sa kolehiyo.”
Ipinakita ko sa pangunahing screen ng ballroom ang scanned copy ng aking diploma at transcript of records sa tulong ng teknisyan na binayaran ko nang palihim bago magsimula ang okasyon.
Lumabas sa malaking 4K screen sa entablado ang opisyal na dokumento mula sa universidad.
Nakasaad doon ang aking pangalan: Marco Eduardo.
Degree: Bachelor of Science in Software Engineering.
Honors: Summa Cum Laude, Class Valedictorian.
Napatigil ang 2 security guard.
Natahimik ang 200 na bisita sa loob ng hall.
Nalaglag ang panga ni Clarissa.
Napatingin si Papa sa malaking screen habang nanlalaki ang kanyang mga mata.
“A-Ano ‘to?” utal na tanong ni Papa. “Paanong… hindi ka humihingi ng pambayad?”
“Mula 1st year hanggang 4th year, nakakuha ako ng 100% full academic scholarship,” paliwanag ko.
“Ang perang ipinapadala mo sa aking bank account para sa tuition ay hindi ko kailanman ginastos.”
“Nasa bangko pa rin iyon at nakahandang ibalik sa’yo hanggang sa huling piso.”
Nahihiyang napatingin ang mga bisita kay Papa.
Ang lalaking nagmamalaki na nagpapakain at nagpapa-aral sa akin ay napahiya sa harap ng lahat.
Ngunit hindi pa ako tapos.
Tumingin ako kay Don Aurelio at kay Justin.
“Nabanggit ninyo rin kanina na bukas ay may pipirmahan kayong 500,000,000 pesos na kontrata sa pinakamalaking tech giant sa Asya,” sabi ko.
Lumabas ang 2nd document sa malaking screen.
Ito ang certificate of ownership at board resolution ng kumpanyang sinasabi ni Don Aurelio.
Sa pinaka-itaas ng dokumento, nakasulat ang pangalan ng kumpanya.
At sa ilalim nito, nakasulat ang pangalan ng Founder, Majority Shareholder, at Chief Executive Officer.
Pangalan ko.
MARCO EDUARDO.
Kumuha rin ako ng bank certificate at ipinakita ang aking kasalukuyang personal liquid balance matapos mabili ang aking startup company 2 buwan ang nakalipas.
Total Balance: 3,450,000,000.00 pesos.
3.45 bilyong piso.
Isang malakas na ingay ng pagkabigla ang umalingawngaw sa buong ballroom.
Napahawak sa kanyang dibdib si Papa.
Nanginig ang mga kamay ni Don Aurelio habang nakatingin sa screen.
“I-Ito… imposible ito!” sigaw ni Justin. “Pano nangyari na ikaw ang owner ng kumpanyang ‘yan?!”
Tumingin ako sa kanila nang walang kaunting emosyon.
“Ang tech startup na itinayo ko noong 2nd year ako ay nabili ng internasyonal na investor sa halagang 3,000,000,000 pesos,” sabi ko.
“Ako ang may huling pirma sa lahat ng kontrata, kabilang na ang 500,000,000 pesos na partnership deal na inaasahan ng pamilya mo bukas.”
Lumapit si Don Aurelio sa akin, pawi na ang lahat ng kanyang kayabangan.
“Mr. Marco… I-Ibig kong sabihin… Hinding-hindi natin alam…” utal-utal na sabi ng ama ni Justin.
“Pakiusap, huwag mong idamay ang negosyo natin sa personal na usapin ng pamilya mo!”
Tumingin ako sa akin relo.
“9:30 PM na ng gabi,” sabi ko.
“5 minuto ang nakalipas, nagpadala na ako ng opisyal na email sa aking legal team at board of directors.”
“Kanselado na ang 500,000,000 pesos na deal sa kumpanya ninyo dahil sa kakulangan sa integridad at respeto ng inyong pamunuan.”
“A-Ano?!” sigaw ni Justin. “Sinira mo ang negosyo ng pamilya ko!”
“Kayo ang sumira sa sarili ninyo nang tratuhin ninyo ang ibang tao na parang basahan,” tugon ko.
Napatingin si Don Aurelio kay Justin at kay Papa nang may matinding galit.
“Kayo!” sigaw ni Don Aurelio kay Papa.
“Dahil sa kayabangan at pambabastos ninyo sa sarili ninyong anak, mawawalan ng 500,000,000 pesos ang kumpanya ko!”
“Walang tuloy na kasal! Hindi ko tatanggapin ang pamilya ninyo sa amin!”
Naiiyak na napaupo si Clarissa sa sahig habang hawak ang kanyang wedding gown.
“Justin, pakiusap! Huwag mong gawin ‘to!” pagmamakaawa ni Clarissa.
Ngunit tinalikuran lang siya ni Justin at ng pamilya nito.
Mabilis na naglakad palabas ng ballroom si Don Aurelio kasama ang kanilang mga opisyal.
Ang mga bisita sa hall ay nagsimula na ring magbulungan at unti-unting umalis sa kahihiyan.
Naiwan si Papa sa entablado, nakatitig sa akin habang nangangatog ang buong katawan.
Lumapit si Papa sa akin, nanlalabo ang mga mata sa luha.
“M-Marco… anak…” utal na sabi ni Papa.
“Patawarin mo ako… Hindi ko alam… Patawarin mo ang Papa…”
Hawak niya ang aking braso, ang lalaking dating napakataas ng tingin sa sarili ay ngayon ay nagmamakaawa sa aking harap.
Dahan-dahan kong inalis ang kanyang kamay sa aking braso.
“Buong buhay ko, Papa, hinangad ko lang na ipagmalaki mo ako,” mahinahon kong sabi.
“Ngunit ipinaramdam mo sa akin na wala akong kwenta dahil lang wala akong maipagmamalaking pera noon.”
“Ngayong mayaman na ako, hindi ko kailangan ang huli mong pagkilala.”
Inilabas ko ang 1 tseke mula sa aking bulsa at inilagay ito sa mesa sa kanyang harap.
Ito ay tseke na nagkakahalaga ng 1,200,000 pesos—ang eksaktong halaga ng perang ipinadala niya sa aking bank account sa loob ng 4 na taon.
“Bayad na ako sa lahat ng pera mo, Papa,” sabi ko.
“Mula sa araw na ito, wala ka nang utang sa akin, at wala na rin akong utang sa’yo.”
“Huwag ka nang tatawag sa akin para humingi ng tulong o magmakaawa.”
Tinalikuran ko sila habang umiiyak si Papa at nag-iiyak si Clarissa sa gitna ng walang taong ballroom.
Naglakad ako palabas ng hotel patungo sa aking sasakyan.
Pumasok ako sa loob at pinalabas ang malalim na hininga.
Sa wakas, malaya na ako sa anino ng pamilyang kailanman ay hindi naniwala sa akin.