TAON-TAON, PINAPAHIRAM NG ASAWA KO SA CHILDHOOD FRIEND NIYA ANG PANGALAN, SILID AT PWESTO KO PARA LANG MAKITANG MAGSelos AKO—NGAYONG BINIGYAN NIYA ITO NG PITONG ARAW BILANG “MRS. ARAGON,” INIWAN KO ANG SINGSING SA PALAD NIYA AT SINABING: “HUWAG MO NANG ISAULI.” BAHAGI 1 — SA IKAWALONG ANIBERSARYO NAMIN, DUMATING SI CELESTE NA MAY DALANG MALeta, BAGONG SUSI AT ISANG NGITING PARANG SIYA NA ANG MAY-ARI NG BAHAY; HINDI NILA ALAM, MAY HULING BAGAY NA MATAGAL KO NANG INIHANDA Pinakagustong makita ng asawa kong si Nicolas Aragon ang mukha ko kapag nagseselos ako. Para sa kanya, ang selos ay katumbas ng pagmamahal. Kapag nasasaktan ako, natutuwa siya. Kapag umiiyak ako, mas lalo siyang naniniwalang hindi ko siya kayang iwan. At sa loob ng walong taon naming pagsasama, ginawa niyang taunang laro ang pagpapalit sa akin. Tuwing wedding anniversary namin, binibigyan niya ng ilang araw ang childhood friend niyang si Celeste Dela Cruz para “maranasan” kung paano maging asawa niya. Noong unang taon, sinuot ni Celeste ang robe na regalo sa akin ni Mama bago ito pumanaw. Nag-selfie siya habang nakasandal sa balikat ni Nico sa sofa namin. Nang agawin ko ang robe at umiyak sa galit, niyakap ako ni Nico sa harap ng mga kaibigan namin. “See?” tumawa siya. “Kaya ka nagseselos kasi mahal mo ako.” Kinabukasan, nagpadala siya ng dalawang dosenang rosas sa opisina ko. Pinatawad ko siya. Noong ikalawang taon, pinatulog niya si Celeste sa master bedroom dahil “nasira raw ang aircon sa guest room.” Ako ang natulog sa sofa. Bandang alas-dos ng madaling-araw, binuksan ko ang pinto ng kuwarto at nakita kong nasa kama si Celeste habang si Nico ay nakaupo sa dulo, naglalaro sa cellphone. Tumakbo ako palabas. Hinabol niya ako. Sinabi niyang wala namang nangyari. “Isang gabi lang iyon, Mara. Huwag mong gawing trahedya ang lahat.” Pinatawad ko ulit siya. Noong nakaraang taon, mas lumala. May Sunday lunch ang buong pamilyang Aragon sa bahay ng mga magulang niya sa Ayala Alabang. Pagdating ko, si Celeste ang nakaupo sa tabi ni Nico. Sa upuang nakalaan sa akin. Tinawag pa siya ng tiyahin ni Nico na “bagay na bagay maging Mrs. Aragon.” Tumawa ang lahat. Ang biyenan kong si Doña Beatriz ay hindi man lang nagtama. Nang tumayo ako para umalis, hinabol ako ni Nico sa driveway. Hinawakan niya ang braso ko at bumuntong-hininga. “Upuan lang iyon, Mara.” “Hindi naman napapalitan ng upuan ang asawa.” Naniniwala pa ako noon. Kaya nangako ako sa sarili kong hindi na ako papatol sa laro nila. Pero ngayong taon, tila gusto nilang subukan kung hanggang saan ako kayang yurakan bago tuluyang maputol. Eksaktong alas-sais ng gabi sa anibersaryo namin, bumukas ang pinto ng condo namin sa BGC. Pumasok si Celeste na humihila ng dalawang malalaking maleta. Suot niya ang puting linen dress na ilang beses ko nang nakita sa social media niya, naka-heels, at may hawak na maliit na leather pouch. Sa sala, nandoon na ang anim na malalapit na kaibigan ni Nico. May alak. May pulutan. May camera. Parang may party na hindi ko alam na ako pala ang entertainment. Inilapag ni Celeste ang maleta. Pagkatapos ay kumuha siya ng isang makintab na key fob mula sa pouch. “Seven days lang naman,” nakangiting sabi niya sa akin. “Sabi ni Nico, puwede raw akong maging Mrs. Aragon for one week. Practice lang.” Nagtawanan ang lahat. Ang isa sa mga kaibigan ni Nico, si Paolo, agad naglabas ng cellphone. “Bro, may pustahan na naman ba?” “Ano, ilang araw bago umiyak si Mara?” Sumandal si Nico sa kitchen island. Napakakalmado niya. Para bang hindi niya pinapanood na may ibang babaeng may dalang maleta papasok sa bahay naming mag-asawa. “Last year, wala pang dalawang oras,” sabi niya. Tumawa ulit sila. Si Celeste naman ay lumapit sa digital lock sa pinto. Idinikit niya ang daliri. Umilaw ang screen. ACCESS GRANTED. Nanlamig ang mga kamay ko. Hindi iyon simpleng ekstrang susi. Ipinasok na ni Nico ang fingerprint niya. Hindi bilang bisita. Kundi bilang taong malayang makakapasok sa bahay namin kahit wala ako. “Surprise,” sabi ni Celeste. Inakbayan siya ni Nico. At saka niya ako tiningnan. May pamilyar na kislap sa mga mata niya. Naghihintay. Gusto niyang magwala ako. Gusto niyang tanungin ko kung bakit. Gusto niyang hilahin ko si Celeste palabas. Gusto niyang patunayan kong hindi ko kayang mawala siya. Pero pagod na pagod na ako. Hindi sa selos. Kundi sa paulit-ulit na pagpapaliwanag sa sarili kong baka joke lang talaga. Na baka hindi naman masamang tao ang asawa ko. Na baka ako lang ang masyadong sensitibo. Na baka pagmamahal pa rin ang tawag sa isang bagay kahit taun-taon kang ginagawang katatawanan. Kaya tumalikod ako. Pumasok ako sa kuwarto. At kumuha ng maleta. Biglang humina ang tawanan sa labas. Narinig kong sinabi ni Paolo, “Uy, ibang level ang drama ngayon.” Hindi ako sumagot. Kinuha ko ang passport ko. Mga dokumento. Laptop. Ilang damit. Ang maliit na kahon ng mga litrato nina Mama at Papa. At ang brown envelope na halos dalawang buwan ko nang nakatago sa pinakailalim ng drawer. Nang lumabas ako, tahimik na ang lahat. Nakatayo si Nico sa gitna ng sala. “Nag-iimpake ka talaga?” Lumapit ako sa kanya. Tinanggal ko ang wedding ring ko. Pitong taon ko iyong hindi halos inalis. Kahit noong namaga ang daliri ko matapos akong maospital. Kahit noong muntik na itong malaglag sa dagat sa Palawan. Kahit noong nag-away kami nang ilang linggo. Ngayon, madali lang pala. Inilagay ko ang singsing sa palad niya. Kasunod ang susi ko sa condo. Napatingin si Celeste sa kamay niya. “Seven days is too short,” sabi ko. Nanatiling nakangiti si Nico. Akala niya bahagi pa rin iyon ng laro. Kaya dinagdagan ko. “Kung gusto mong iparanas sa kanya ang buhay ko, huwag pitong araw.” “Hayaan mo na siyang manatili.” Nawala ang ngiti sa mukha ng ilan niyang kaibigan. Si Celeste ay biglang nagkunwaring alanganin. “Mara, grabe ka naman. Joke lang—” Tiningnan ko siya. “Hindi kita kinakausap.” Bumalik ang tingin ko kay Nico. “Simula ngayon, hindi mo na kailangang hulaan kung ilang araw bago ako bumalik.” “Hindi na ako babalik.” Saglit siyang natigilan. Pagkatapos ay tumawa. Mahina. Mapanukso. “Okay.” “Good performance.” Lumakad ako palabas. Hindi niya ako hinabol. Sa elevator, nanginginig ang tuhod ko. Pero hindi ako umiyak. Sa unang pagkakataon sa walong taon, wala akong pakialam kung gusto niya akong habulin. Pumunta ako sa maliit na bahay sa Marikina na iniwan sa akin nina Mama at Papa. Matagal nang walang nakatira roon. May alikabok ang mga bintana. Medyo tumutulo ang gripo sa kusina. At ang isang ilaw sa sala ay hindi gumagana. Pero sa unang gabi ko roon, nakatulog ako nang walang takot na paggising ko ay may ibang babaeng nakahiga sa tabi ng asawa ko bilang bahagi ng isang “joke.” Kinabukasan, nagising ako sa sunod-sunod na notifications. May group chat na ginawa si Paolo. Pangalan: SEVEN DAYS OF MRS. ARAGON May pustahan sila. Si Nico mismo ang naglagay ng ₱50,000. Ang taya niya: “Mara will come home before 72 hours.” May mga tumaya ng 24 oras. May 48. May isang naglagay ng isang linggo. Si Celeste ang pinakaaktibo sa group chat. Nag-post siya ng litrato ng kamay niyang hawak ang susi ng condo. Nasa background ang kape sa mug ko. Caption: DAY 1: MAY SUSI NA SI MRS. ARAGON. Kasunod ang litrato ng tsinelas ko sa paa niya. Pagkatapos, wardrobe ko. “Anong dress kaya ang bagay sa official wife experience?” tanong niya sa video. May sumagot: “Yung silk nightdress ni Mara!” Si Nico mismo ang sumagot. “Nasa second drawer.” Napapikit ako. Hindi dahil gusto kong umiyak. Kundi dahil naramdaman kong may bagay sa loob ko na tuluyan nang namatay. Bandang alas-diyes, nag-message si Nico. Huwag kang OA. Kailangan din ng excitement ang marriage. Kung gusto mong ipagpatuloy ang pag-alis mo, kunin mo na rin lahat ng gamit mo para matapos na ang drama. Binasa ko iyon nang dalawang beses. Pagkatapos ay nag-book ako ng delivery van. Bumalik ako sa condo bago magtanghali. Pero nang idikit ko ang daliri ko sa lock— ACCESS DENIED. Tinanggal na niya ang fingerprint ko. Sa sarili kong tahanan. Si Celeste ang nagbukas ng pinto. Suot niya ang oversized shirt ko. At ang tsinelas ko. “Sorry,” sabi niya, kahit nakangiti. “Tinanggal yata ni Nico ang access mo para mas realistic ang challenge.” Sa likod niya, nakita ko ang master bedroom. Pinalitan na ang puting bed sheets namin ng lavender. Ang framed wedding photo namin ay nakasandal sa sahig. May kahon ng skincare ko malapit sa pinto. At sa dresser, nakahilera na ang pabango at makeup ni Celeste. Nasa kama si Nico, nagla-laptop. Hindi man lang siya tumayo. “Dumating ka rin,” sabi niya. Itinulak niya gamit ang paa ang isang kahon papunta sa akin. “Nandiyan ang gamit mo sa bathroom.” Kinuha ko ang kahon. “May naiwan pa ba?” Doon lang siya tumingin nang diretso sa akin. Kumunot ang noo niya. “Mara, huwag mong ubusin ang pasensya ko.” Wala akong sinabi. Lumapit si Celeste sa kanya. “Baka sa guest room na lang ako matulog para hindi siya magalit.” Pero hindi siya gumalaw. Si Nico ang humawak sa kamay niya. “Hindi.” Pagkatapos ay tiningnan niya ako. “Nasa master bedroom ang Mrs. Aragon.” Parang hinihintay niyang sumabog ako. Pero ang sinabi ko lang: “Okay.” Binuhat ko ang kahon. At umalis. Pagsapit ng ikatlong araw, tumawag si Doña Beatriz. May family lunch daw sila sa Alabang. “Dalhin mo ang heirloom pearl bracelet,” utos niya. Iyong bracelet na ipinasuot niya sa akin noong kasal namin. Pagdating ko sa bahay nila, doon ko naunawaan kung bakit gusto niya itong dalhin ko. Walang upuan para sa akin sa tabi ni Nico. Nandoon si Celeste. Pinalagay ako sa dulong bahagi ng mesa. Nang oras na para sa family photo, tumingin si Doña Beatriz sa pulso ko. “Mara.” “Ibigay mo muna kay Celeste ang bracelet.” “Para complete ang picture.” Tumingin ako kay Nico. Hindi ko alam kung bakit may maliit na parte pa rin sa akin na umaasang tatanggi siya. Hindi siya tumanggi. Lumapit siya. Hinawakan ang kamay ko. At siya mismo ang nagtanggal ng bracelet na ibinigay ng pamilya niya sa akin noong araw na tinanggap nila akong asawa niya. Masikip ang lock. Nasugatan nang bahagya ang balat ko. Pero ang una niyang tiningnan ay kung may gasgas ang perlas. Pagkatapos ay isinuot niya ito kay Celeste. “Seven days lang,” sabi niya. “Babalik din kay Mara.” Tinitigan ko ang bracelet sa pulso ng ibang babae. At ngumiti ako. “Hindi na kailangan.” Biglang natahimik ang mesa. Napakunot-noo si Doña Beatriz. “Ano?” “Sa kanya na.” “Mara,” malamig niyang sabi, “huwag kang gumawa ng eksena sa family gathering.” Tumango ako. “Kaya nga hindi ako gagawa.” Kinuha ko ang cellphone ko. Binuksan ang Aragon Family Group. Walumpu’t tatlong members. Pitong taon akong nandoon. Mga birthday. Binyag. Kasalan. Libing. Christmas reunions. Family emergencies. Pinindot ko ang Leave Group. Agad nag-vibrate ang cellphone ni Nico. Tumingin siya sa screen. Pagkatapos sa akin. Nag-type siya. Ilang segundo, may dumating na message. Ang galing. Mas realistic na ang drama mo. Tingnan natin kung ilang araw mo kakayanin. Hindi ko siya sinagot. Dahil kinabukasan, alas-nuwebe ng umaga, may mas malaking mensaheng matatanggap siya. Hindi galing sa akin. Kundi mula sa legal department ng sarili niyang kumpanya. At sa oras na mabasa niya iyon, saka lang niya malalaman na habang abala silang tumataya kung kailan ako babalik, matagal ko nang sinimulang alisin hindi lang ang mga damit ko— kundi pati ang mga bagay na akala niyang habang-buhay na magiging kanya dahil asawa niya ako.
Ika-apat na araw sa lumang bahay sa Marikina.
Walang aircon dito. Ang tanging nagpapakalma sa init ng hapon ay ang lumang ceiling fan na tumutunog ng ik-ik-ik sa bawat ikot, parang taong hirap na hirap nang huminga pero pinipilit pang umusad. Binuksan ko ang brown envelope na dinala ko mula sa condo. Ang laman nito ay hindi basta mga papeles; ito ang autopsy report ng walong taong pagpapanggap.
Sa ibabaw ng mesa, nakalatag ang kopya ng Articles of Incorporation ng Aragon Group, pitong taon ang nakararaan. Kitang-kita ang pangalan ko—hindi bilang asawa ni Nicolas, kundi bilang nag-iisang tagapag-mana ng Villanueva Patent & Logistics, ang kumpanyang ginamit ni Nico para makapasok sa bilyonaryong merkado ng Alabang. Noong panahong nag-uumpisa pa lamang siya, sinabi niya sa akin na i-assign ko sa kanya ang mga shares para “mas madaling pumirma sa mga kliyente dahil lalaki ang nakalagay sa titulo.”
Mangmang ako noon. O sadyang bulag lang dahil sa pag-ibig na akala ko ay sapat nang dahilan para magparaya.
Binasa ko ang kasunduan na pinirmahan niya noong ikalawang taon namin—noong panahong pinatulog niya si Celeste sa master bedroom habang ako ay umiiyak sa sofa. Sa ilalim ng galit ko noon, habang pinipirmahan niya ang isang “gesture of loyalty” daw na papel para patahimikin ako, may isiningit akong sugnay. Isang maliit na default clause na nagsasabing kapag lumabag siya sa kontrata ng kasal sa pamamagitan ng hayagang pang-aabuso o pagpapahiya sa publiko, awtomatikong mapupunta sa akin ang buong secondary lien ng kumpanya nang walang abiso.
Akala niya, birth control at mga resibo ng grocery ang pinipirmahan niya nang gabing iyon habang lasing siya galing sa gimik nila ni Celeste.
Tumunog ang telepono ko. Si Paolo. Hindi ko sinagot. Makalipas ang ilang minuto, sunod-sunod na mensahe ang pumasok sa group chat nila na hindi ko pa tuluyang na-i-exit sa isa ko pang burner phone.
“Mga tol, nasaan na si Mara? Day 4 na. Wala pa ring paramdam.” “Baka sumuko na sa Marikina? Grabe naman kasi si Nico, binuhusan ng asukal ang sugat.” “Nico, kamusta na kayo ni Celeste diyan? Baka naman natalo ka na sa pusta mo.”
At ang sagot mismo ni Nico, may kasamang laughing emoji: “Hayaan ninyo muna. Nag-iinarte lang ‘yon. Babalik din ‘yon pagkaubusan ng pera sa pitaka. Sanay sa luho si Mara kahit nagkukunwaring independent ngayon.”
Napangiti ako. Isang ngiting walang kinalaman sa saya. Kundi ang ngiti ng isang berdugo na naghihintay lang na pumasok ang pinakahuling biktima sa bitag.
Ika-anim na araw.
Sa BGC condo, simula nang itaboy ako, unti-unti nang pumapalya ang laro. Hindi dahil kay Celeste, kundi dahil sa mismong katawan ni Nico. Si Celeste ay hindi naman talaga asawa o kasama sa buhay; isa lang siyang propps. Isang living trophy para patunayan kay Nico na may mga babaeng nag-aagawan sa kanya. Pero ngayong pitong araw na walang reaksiyon galing sa akin—walang tawag, walang panenermon, walang pagpupumilit na pumasok sa sarili kong pintuan—nawalan ng sustansiya ang panalo nila.
Naka-tag si Celeste sa Instagram story: “Day 6: Morning coffee in Mrs. Aragon’s kitchen. Bliss.”
Pero sa background ng litrato, makikita ang kalahating botelya ng alak sa mesa at ang mukha ni Nico sa sofa na nakatingin sa kisame, hawak ang cellphone niya at paulit-ulit na nire-refresh ang huling seen status ko.
Hindi niya alam, kaninang madaling-araw, binisita ko ang account manager namin sa bangko. At hindi lang basta pag-withdraw ang ginawa ko. Nilipat ko na sa pangalan ng “Villanueva Foundation” ang lahat ng joint savings namin na pinagpaguran ko rin naman noong mga taong nag-a-audit ako para sa mga kliyente niya habang natutulog siya.
Wala siyang matitira kundi ang mga damit niyang branded at ang mga pangarap niyang binuo sa ibabaw ng likod ko.
Ikapitong araw. Alas-otso ng umaga.
Eksaktong pitong araw mula noong sandaling ibinigay ko sa kanya ang singsing ko.
Naka-upo ako sa lumang beranda ng bahay sa Marikina. Humihigop ako ng mainit na kape habang pinapanood ang isang gagamba na tahimik na naglalagay ng sapot sa sulok ng kisame. Walang stress. Walang kaba. Ang tanging nararamdaman ko ay ang unti-unting pagbabalik ng sarili ko—yung Mara na hindi nakatali sa isang lalaking ang sukatan ng pagkatao ay kung gaano karaming luha ang kaya niyang mapiga sa mga mata ko.
Nag-ring ang phone ko.
Hindi si Nico. Si Atty. Rosal, ang head ng legal department ng Aragon Group.
Agad kong sinagot. Walang bati-bati.
“Mara,” boses ng matanda ang sumalubong sa akin. Parang kinakapos ito ng hangin. “Nasaan ka? May mga pulis at auditor dito sa opisina. Hinahanap ka ng board.”
“Bakit, Atty. Rosal? May problema ba sa tax evasion ng asawa ko?” tanong ko, mahinahon habang binubulabog ng hangin ang buhok ko.
“Hindi lang tax evasion, Mara! Lahat ng pangunahing asset ng kumpanya—pati ang pangalang Aragon at ang mga lupa sa Alabang—nakapangalan pala sa secondary lien na hawak ng Villanueva Holdings. At… at may nag-execute ng default clause ngayong alas-nuebe ng umaga. Na-freeze na ang lahat ng account ng pamilya Aragon. Pati ang personal cards ni Nicolas, hindi na gumagana.”
Natawa ako nang mahina. “Ay, ganun ba? E di sabihin ninyo kay Nicolas na tawagan ako kung gusto niyang may pantustos siya sa pitong araw na ‘Mrs. Aragon experience’ nila ni Celeste.”
“Mara, please… pumunta ka rito. Mag-uusap tayo. Masisira ang buong kumpanya!”
“Hayaan mo silang masira,” sabi ko bago ko tuluyang pinatay ang tawag at hinarang ang numero niya.
Hindi nagtagal, ang telepono ko ay parang pinasabugan ng bomba. Sunod-sunod ang notification. Mga mensahe mula sa mga kaibigan ni Nico sa group chat.
“Paolo: Bro, bakit hindi ma-withdraw ang pera ko sa investment fund ng Aragon? Anong nangyayari?!” “Rico: Nico, sagutin mo ang tawag namin! Sabi mo secured ang fund na pinasok ko diyan?!” “Celeste: Nico, ano ‘to?! Bakit hindi gumagana ang credit card ko dito sa mall?! Pinapaalis na kami ng security sa condo mo dahil daw may foreclosure order na nakadikit sa pinto!”
Ah. Epektibo pala ang bilis ng paggalaw ng korte kapag ang nagre-request ay ang tunay na may-ari ng kapital.
Alas-dose ng tanghali.
May lumagapak na kotse sa labas ng gate ng bahay sa Marikina. Isang kulay-itim na Mercedes SUV na ilang buwan pa lang niyang binibili gamit ang pera ng kumpanya.
Narinig ko ang malalakas na yabag sa sementadong daanan. Hindi na siya nag-abala pang kumatok. Itinulak niya nang ubod-lakas ang lumang kahoy na pinto ng bahay hanggang sa sumalpok ito sa dingding.
Nakatayo si Nicolas Aragon sa sala ko.
Gulo-gulo ang buhok. Wala ang paborito niyang suit; nakasuot lang siya ng gusot na polo shirt, at ang mukha niya ay namumula hindi sa galit kundi sa matinding gulat at kawalan ng paniniwala.
Tumayo ako mula sa silya sa beranda at pumasok sa sala.
“Anong ginawa mo?” halos pabulong na tanong niya. Walang angas. Wala ang mapanuksong ngiti na nakita ko noong gabing inihagis niya si Celeste sa pamamahay namin. “Anong kabaliwan ito, Mara? Bakit hinarangan ng mga bangko ang lahat ng account ko? Bakit sinabi ng mga auditor na wala na akong kontrol sa kumpanya?!”
Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa. Ang layo ng itsura niya ngayon sa lalaking nagmamayabang na kaya niyang laruin ang emosyon ko kailanman niya gusto.
“Simple lang, Nico,” sabi ko, sapat ang lakas para marinig niya nang malinaw. “Binawi ko lang ang akin.”
“Sa akin ang kumpanyang iyon! Ako ang nagpalaki niyon!” sigaw niya sabay sabing lumapit sa akin, akmang haawakan ang balikat ko tulad ng dati niyang ginagawa kapag gusto niya akong patahimikin.
Pero umatras ako. Hindi dahil natakot ako, kundi dahil nandidiri akong madikitan ng balat niya.
“Ikaw ang nagpalaki?” ngumiti ako nang mapait. “Nakalimutan mo na ba kung sino ang nagbenta ng lupa ng mga magulang ko para may ipambayad ka sa unang utang mo sa bangko noong 2018? Nakalimutan mo na bang ang mga kontratang pumirma sa iyo para maging bilyonaryo ka ay naka-anchored sa patent na pinirmahan ko habang ikaw ay nagpapakalasing sa gimikan kasama ang mga kaibigan mong palamunin?”
Nanlaki ang mga mata niya. “Ipinadala mo… inihanda mo ito noon pa?”
“Hindi ko ito inihanda para sirain ka, Nico. Inihanda ko ito para sa sarili ko—sakaling dumating ang araw na magising ako at marealize kong ang lalaking pinakasalan ko ay isang taong ang tanging kaligayahan ay makitang umiiyak ang asawa niya.” Lumapit ako sa kanya nang kaunti, sapat para makita ang panginginig ng mga labi niya. “Kaso, ikaw mismo ang nagtulak sa akin na buksan ang sobreng iyon ngayong linggo. Salamat kay Celeste. Malaking tulong siya para magising ako nang tuluyan.”
“Mara… pakiusap,” lumuhod siya.
Totoo. Ang may-abang na Nicolas Aragon na naglagay ng ₱50,000 sa pusta kung ilang araw akong iiyak, ngayo’y nakaluhod sa alikabukin kong sahig sa Marikina.
“Si Celeste… wala lang siyon. Joke lang namin ‘yon para… para may konting thrill ang pagsasama natin. Alam mo namang ikaw lang ang mahal ko, di ba? Ikaw ang asawa ko!”
“Asawa mo?” Tumawa ako nang malakas. Tunay na tawa. “Nico, binigyan mo siya ng pitong araw bilang Mrs. Aragon, diba? Bakit hindi mo siya tawagan ngayon? Tanungin mo kung gusto ka pa niyang samahan ngayong wala na kayong pambayad sa kape sa BGC.”
Nanatili siyang nakaluhod, nakayuko habang sumasabog ang dibdib sa matinding iyak ng isang taong nasanay na laging nasusunod ang gusto. Walang luha ng pagsisisi; luha iyon ng takot na mawalan ng kapangyarihan at pera. Ang uri ng lalaking kapag tinanggalan mo ng yaman at ng taong nagpapakain sa ego niya, ay wala na lang palang kuwenta.
“Wala ka nang babalikan doon, Nico,” dagdag ko habang kinuha ang maliit na susi sa ibabaw ng lamesa at inihagis ito sa paanan niya. “Pinalitan ko na ang digital lock sa condo kaninang umaga. At ang mga maleta ni Celeste? Pinadala ko na sa tapat ng bahay ng mga magulang niya sa Alabang.”
Tumayo siya nang may natitira pang galit sa mga mata. Akala niya siguro ay may matitikman pa siyang awa mula sa akin.
“Sisingririn mo ito, Mara! Hinding-hindi kita pipirmahan sa annulment! Gagawin kong impiyerno ang buhay mo!” sigaw niya bago tumalikod at padabog na lumabas ng pinto, sabay sakay sa kotse niyang baka bukas ay hihiramin na rin ng bangko.
Pinanood ko siyang umalis mula sa bintana.
Hindi ko na naramdaman ang kirot na dati’y sumasakal sa lalamunan ko tuwing nag-aaway kami. Walang latay ng sakit. Walang lungkot. Ang tanging naramdaman ko ay ang kakaibang gaan—parang ang bahay na ito na may tumutulong gripo at sirang ilaw ay biglang naging pinakamagandang palasyo sa buong mundo, dahil sa wakas, ako na ang nagmamay-ari ng bawat pader nito.
Ilang araw ang lumipas, naging mabilis ang mga balita.
Ang Aragon Group ay napailalim sa receivership ng Villanueva Holdings. Si Nico ay nahaharap sa mga kasong sibil at kriminal dahil sa paggamit ng pekeng dokumento at maling pagpapalakad ng kumpanya nang walang pahintulot ng primary stakeholder. Si Celeste? Nabura ang lahat ng social media accounts pagkatapos kumalat ang mga litrato ng mga maleta niya sa labas ng gate ng pamilya nila, kasama ang balitang wala na ring pambayad sa tuition fee ng mga kapatid niya dahil sa pagka-freeze ng mga Aragon accounts.
At ang pamilya ni Nico—lalo na si Doña Beatriz—ay ilang beses nagpadala ng mensahe sa akin, nagmamakaawa na bawiin ang demanda at patawarin ang “nag-iisang anak” nila.
Hindi ko binuksan ang kahit isang mensahe nila.
Isang hapon, habang inaayos ko ang lumang hard wood floor ng sala sa tulong ng isang karpintero, naramdaman ko ang lamig ng hangin mula sa labas. Tapos na ang tag-ulan. Dumating na ang araw na hindi ko na kailangang maghintay kung ilang araw bago ako iwan, o kung ilang araw bago ako mahalin ng taong hindi naman marunong magmahal.
Umupo ako sa tapat ng bintana. Inabot ko ang isang tasa ng kape.
Tahimik. Walang nagtatanong kung bakit ako tahimik. Walang nagdududa kung tama ba ang desisyon ko.
Sa unang pagkakataon sa loob ng walong taon, hindi na ako nakikipag-unahan sa isang laro kung saan ako lang ang tumatakbo habang ang iba ay nanonood at tumatawa. Tapos na ang palabas. At sa wakas, ako na ang sumusulat ng sarili kong wakas—isang kwentong hindi na kailangang tapusin sa luha, kundi sa isang matatag at malayang ngiti.