BAHAGI 2
Nakatitig lang ako sa screen ng telepono.
Labing-apat na araw bago ang kasal.
Mahigit isang milyong piso ang biglang nawala sa joint account namin—isang account na pinag-ambagan naming dalawa para sa hinaharap, ngunit si Adrian ang may hawak ng pangunahing operasyon dahil siya ang nakipag-usap sa mga supplier.
Tumawa nang mahina si Tita Ofelia. Para bang nanalo siya sa lotto habang pinapanood akong nakatulala.
“Ayan. Matuto kang lumugar, Mara,” sabi niya habang inaayos ang kanyang mamahaling handbag. “Kung hindi dahil sa anak ko, wala ka ring mararating. Ganyan talaga kapag masyado kang independent. Nauubusan ka ng respeto sa lalaking nagpapakalalaki.”
Nagpapakalalaki?
Ang pagkuha ng pera na hindi sa iyo—iyon ba ang tinatawag niyang pagpapakalalaki?
“Sa kanya nakapangalan ang account,” dagdag pa niya, taas-noo. “Legal siyang kumuha ng pondo para sa ‘emergency business investment’ niya. Magreklamo ka man sa korte, walang mangyayari.”
Tumalikod na siya at naglakad palayo habang tumatawa.
Hindi ako umiyak. Sa halip, naramdaman ko ang kakaibang paglamig ng buong katawan ko. Yung tipong kapag naubusan ka na ng emosyon dahil alam mong wala nang silbi ang galit, kaya ang natira na lang ay ang malinaw na pag-iisip.
Bumalik ako sa hapag-kainan. Kinuha ko ang aking laptop.
Bilang isang project architect, sanay ako sa mga gusaling mukhang matibay sa labas pero may malalim na depekto pala sa pundasyon. Ganoon din si Adrian.
Binuksan ko ang cloud storage kung saan naka-save ang mga dokumento ng kompanya nila. Noong mga panahong abala siya sa paglalaro ng video games o pakikipag-inuman sa mga kaibigan, madalas niya akong pakiusapang itama ang mga proposal at financial projections niya dahil mas mabilis akong mag-analisa.
At dahil tiwala pa ako noon, nandoon pa rin sa akin ang backup folder ng mga dokumento—pati ang mga resibo, pautang sa mga kaibigan niyang hindi binabayaran, at ang totoo niyang estado sa pananalapi.
Tatlong taon niyang itinatago sa akin at sa ina niya ang totoo: baon siya sa utang.
Ang 1.3 milyong piso na kinuha niya sa wedding account? Hindi iyon para sa “business investment.” Ibinayad niya iyon sa mga taong naniningil sa kanya dahil malapit na siyang makulong sa estafa.
At si Chloe? Hindi lang basta assistant. Siya rin ang nag-aayos ng mga pekeng resibo para pagtakpan ang mga maling transaksiyon sa opisina.
Kinuha ko ang cellphone ko. Hindi ko tinawagan si Adrian.
Sa halip, nagpindot ako ng tatlong beses at nagpadala ng mensahe sa tatlong tao:
-
Sa head ng legal department ng kompanya kung saan nagtatrabaho si Adrian.
-
Sa tatlong pangunahing supplier ng kanilang kompanya na naghahanap sa kanya.
-
At sa pulis na humawak sa insidente sa gasoline station kanina.
May kasama itong kopya ng mga bank transfers, forged receipts, at ang ebidensya ng pagnanakaw ng pondo sa aming joint account na may pirma niya.
Isang pindot lang ng Send.
Huminga ako nang malalim. Huminto na ang kasiyahan nila sa Tagaytay. Ngayon, oras na para sa totoong palabas.
BAHAGI 3 (WAKAS)
Alas-diyes ng gabi.
Naka-upo ako sa sala habang umiinom ng tsaa nang marinig ko ang marahas na pagbayo sa pinto.
Binuksan ko ito nang dahan-dahan.
Nakatayo doon si Adrian. Gusot ang damit, pawis na pawis, at namumula ang mga mata sa galit. Sa likuran niya, nakatayo ang dalawang pulis at si Tita Ofelia na ngayon ay putlang-putla na at nanginginig.
“Mara! Baliw ka ba?!” sigaw ni Adrian nang makita ako. Susubukan sana niya akong itulak papasok pero hinarangan siya ng mga pulis.
“Mr. Adrian Reyes?” tanong ng isang opisyal. “Kailangan namin kayong isama para magpaliwanag sa mga kasong estafa, falsification of documents, at Qualified Theft na isinampa ng inyong mga kliyente at ng kasosyo ninyo sa account.”
Nanlaki ang mga mata ni Adrian. Lumingon siya sa akin, nanginginig ang mga labi.
“Mara… anong ginawa mo? Sinira mo ang buhay ko! Kasal na natin sa susunod na dalawang linggo!”
Lumapit ako sa kanya. Ibinaba ko ang tingin ko sa mamahaling relo na ako ang nagregalo.
“Anong kasal ang sinasabi mo?” mahinahon kong tanong. “Tapos na ang proyekto natin, Adrian. At pasensya na… bagsak ka sa inspekció.”
Lumapit si Tita Ofelia, halos lumuhod na sa sahig habang umiiyak. “Mara, hija… pag-usapan natin ‘to. Pamilya na tayo! Bawiin mo ang reklamo, pakiusap—”
“Hindi ko po pamilya ang magnanakaw, Tita,” sagot ko habang tinititigan sila nang diretso sa mga mata. “At hinding-hindi ko na ipapagamit ang mga pinagpaguran ko sa mga taong walang alam kundi umasa at mang-apak.”
Hinarangan ng mga pulis si Adrian at pinosasan habang pilit siyang sumisigaw at nagpupumiglas. Si Chloe naman na sumunod pala sa kanila mula sa likod ay umiiyak habang tinatakpan ang mukha gamit ang kanyang bag nang makitang kinukunan na rin siya ng pahayag ng mga awtoridad.
Tahimik akong bumalik sa loob ng condo.
Sarado ang pinto. Tahimik ang paligid.
Kinuha ko ang susi ng Porsche na naiwan sa mesa—ang totoong susi na hindi kailanman nahawakan ng iba. Hinawakan ko ito nang mahigpit, ngumiti sa sarili, at sa unang pagkakataon pagkatapos ng walong buwan, naramdaman ko ang tunay na kapayapaan.
Wala na ang mga pabigat. Bukas na bukas din, ako na mismo ang magmamaneho patungong BGC para simulan ang bagong yugto ng buhay ko—ako lamang ang nagmamay-ari ng manibela, at walang ibang nakasakay kundi ang sarili ko.
Kung naantig ka sa kwentong ito, paki-like ❤️ at mag-iwan ng iyong komento tungkol sa iyong naging reaksyon!