Part 2: PATAGONG NAGPA-EVENT ANG MATAPOBRENG HIPAG KO SA AKING RESTAWRAWN AT IPINAGMALAKING LIBRE ITO SA 60 BISITA—KAYA INILATAG KO ANG P280,000 RESIBO SA GITNA NG KANYANG SPEECH!

Nagpalakpakan at naghiyawan ang 60 bisita.

PART 2:

Bumaba ang tingin ng lahat ng bisita sa akin habang naglalakad ako papunta sa harap.

Nakangiti pa rin si Janice, hawak ang mikropono, at inakala niyang sasali ako sa kanyang pa-showbiz na talumpati.

“O, Teresa! Ayan, gusto sigurong magbigay ng speech ng may-ari para sa pamangkin niya!” wika ni Janice nang buong kumpyansa.

Inabot ko ang aking kamay, kinuha ang mikropono mula sa kanya, at inilapag ang itim na folder sa gitna ng center table sa harap ng kanyang mga kaibigan.

Tahimik ang buong 60 katao sa loob ng private dining hall.

“Magandang hapon po sa inyong lahat,” bati ko gamit ang malinaw at kalmadong boses.

“Masaya ako na nagustuhan ninyo ang aming mga espesyal na Wagyu steak, ang fresh king crab, at ang 8 bote ng vintage wine na inilabas ng aking mga tauhan.”

Lumingon ako kay Janice na nagsimula nang kumunot ang noo.

“Ngunit nais ko lang linawin sa bawat isa na naririto: ang restawran na ito ay isang rehistradong negosyo, may 25 empleyado na kailangang pasahurin, at may mga supplier na kailangang bayaran.”

“Kaya naman, narito ang opisyal na billing statement para sa hapong ito.”

Binuksan ko ang folder sa harap ng 3 babaeng nakaupo sa pinakaharap na mesa.

Kitang-kita nila ang kabuuang halaga sa ilalim ng papel: P280,000.

Natahimik ang buong silid.

Nawala ang ngiti sa mukha ni Janice at mabilis na namutla ang kanyang anak na si Chloe.

“Ano bang kalokohan ito, Teresa?!” bulyaw ni Janice, sinusubukang agawin ang mikropono ngunit inilayo ko ito.

“Pamilya tayo! Pamangkin mo si Chloe! Kahihiyan ba ang gusto mong ibigay sa amin sa harap ng mga bisita namin?!”

Tumingin ako sa kanya nang walang bahid ng takot.

“Ang pamilya, Janice, ay marunong rumespeto sa pinaghirapan ng kapwa.”

“Hindi pagnanakaw ng serbisyo at panlilinlang ang tawag sa pamilya.”

Inilabas ko ang pangalawang papel mula sa folder—ang reservation agreement form.

“Noong nakaraang Martes, nag-book ka sa ilalim ng pangalang ‘Atty. Pamela Cruz’ upang maitago mo sa akin ang planong ito.“

“Ginamit mo ang pangalan ng iyong pinsan upang makaiwas sa direktang komunikasyon.“

“At narito sa ilalim ng form ang nilagdaang kasunduan: ‘The client agrees to settle 100% of the total food and beverage bill immediately upon the conclusion of the event via cash or credit card.’”

Ipinakita ko ang pirma sa papel sa harap ng mga bisita.

“Ito ang pirma mo, Janice. Tugma ito sa identification card na ipinadala sa email ng aking manager noong nagbayad ka ng paunang P10,000 reservation fee.”

Nagsimulang magbulungan ang 60 bisita.

“Akala ko ba sagot talaga ng tita?” bulong ng isang babae sa kabilang mesa.

“Oo nga, sabi niya kanina libreng handog daw ito dahil sobrang yaman ng pamilya nila.”

“Napakalaking halaga niyan, P280,000! Bakit niya ipinagyabang kung hindi pala bayad?”

Umakyat ang dugo sa mukha ni Janice dahil sa matinding hiya.

“Hindi ko babayaran ‘yan!” sigaw niya. “Wala akong dalang ganyang kalaking pera! Hindi mo kami pwedeng pilitin!”

Huminga ako nang malalim at tumawag sa aking head security officer na si Dante.

Pumasok si Dante kasama ang 2 naka-unipormeng guwardiya sa gilid ng pinto.

“Janice, standard operating procedure ng aming establisyimento ang pagtawag sa mga awtoridad kapag may tumangging magbayad ng bill matapos kumonsumo ng pagkain,” sabi ko sa mahinahong tono.

“Estafa ang pag-order ng mga mamahaling pagkain nang walang intensyong magbayad, lalo na’t gumamit ka ng pekeng pangalan sa reservation.”

“Kung ayaw mong magbayad, tatawagan ko ngayon din ang pinakamalapit na police precinct sa BGC upang pormal na maghain ng reklamo.”

Nang marinig ang salitang pulis, tumayo si Chloe habang nanginginig ang mga kamay.

“Mama! Bayaran mo na ‘yan!” naiiyak na pakiusap ng kanyang anak. “Buntis ako, ayokong mapunta sa presinto o kumalat ito sa social media! Nakakahiya sa mga bisita natin!”

Ang mga kaibigan ni Janice ay nagsimula nang magkanya-kanyang kuha ng kanilang mga bag, halatang gustong umiwas sa gulo.

“Sandali lang, huwag muna kayong umalis!” sigaw ni Janice sa kanyang mga amiga, ngunit walang nakikinig sa kanya.

Kinuha ni Janice ang kanyang cellphone at mabilis na dinial ang numero ng aking kuya na si Ramon.

Inilagay niya ito sa loudspeaker para marinig ng lahat.

“Ramon! Tulungan mo ako!” sigaw ni Janice sa telepono. “Ipinapahiya ako ng kapatid mong si Teresa rito sa restawran niya! Pinagbabayad kami ng P280,000 para sa baby shower ni Chloe! Kausapin mo siya!”

Natahimik ang buong hall habang hinihintay ang sagot ni Kuya Ramon.

Bumuntong-hininga ang boses ng kuya ko sa kabilang linya, pagod at mabigat.

“Janice, sinabihan na kita noong isang linggo,” sagot ni Ramon na narinig ng 60 katao sa silid.

“Sinabi ko sa ‘yo na huwag mong gagawin ‘yan. Sinabihan kita na mag-book tayo sa simpleng venue na kaya ng budget natin.”

“Pero nagpumilit ka. Sinabi mo sa akin na ‘diskarte’ mo raw ‘yan at wala nang magagawa si Teresa kapag nakaupo na ang mga bisita.”

“Ramon, ano bang sinasabi mo?!” nanggagalaiting sagot ni Janice.

“Ang totoo ang sinasabi ko, Janice,” patuloy ni Kuya Ramon.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *