Bahagi 2: Ang Paghihiganti sa Harapan ng Altar
Habang naglalakad ako pabalik sa silid-pahingahan ng mga ikinakasal, naramdaman ko ang kakaibang pagbabago sa aking sistema. Ang takot at pagkabigla na naramdaman ko kanina ay mabilis na napalitan ng isang malamig at matinding determinasyon. Sa loob ng dalawampung taon sa mundo ng negosyo, natutunan ko na ang emosyon ay isang kahinaan kapag humaharap sa mga traydor. Ang mga taong ito ay nag-akalang nakapuntos na sila, ngunit hindi nila alam na nasa akin na ang pinakamahalagang piyesa ng laro.
Nakatayo ako sa harap ng salamin habang inaayos ang aking belo. Ang suot kong abalang puting damit-pangkasal ay nagkakahalaga ng daang libong piso, ngunit sa sandaling iyon, tinuring ko itong parang isang uniporme ng pakikipagdigma. Kinuha ko ang aking cellphone mula sa aking maliit na clutch bag, at muli kong pinakinggan ang recording. Malinaw na malinaw ang boses ni Marco at ng nagpapakilalang “pinsan” nitong si Chloe. Ang binanggit nilang pagpapalit ng gamot at ang planong paglilipat ng limampung porsyento ng aking mga ari-arian ay sapat na ebidensya upang sirain sila hindi lamang sa harap ng mga bisita, kundi pati na rin sa loob ng kulungan.
Ngunit hindi ko gustong basta na lang sila ipahuli sa pulisya. Gusto ko silang masaksihang malaglag mula sa rurok ng kanilang kasakiman sa mismong araw na akala nila ay magiging tagumpay nila.
Bago ako lumabas, tinawagan ko ang aking pinakapinagkakatiwalaang abugado na si Atty. Salazar, pati na rin ang dalawang tauhan mula sa aking security team na nakaabang sa labas ng hardin.
“Atty. Salazar, maghanda ka na,” bulong ko sa telepono. “Dalhin mo ang lahat ng dokumentong inihanda natin tungkol sa pre-nuptial agreement, pati na rin ang kopya ng imbestigasyon natin sa totoong pagkatao ni Chloe. Maghintay kayo sa aking hudyat sa loob ng hardin.”
“Masusunod, Madam Carmela. Handa na ang lahat,” sagot ng kabilang linya.
Bandang alas-tres ng hapon, dahan-dahang tumugtog ang marahang musika ng Canon in D habang nagbubukas ang malalaking pintuan ng hardin ng hotel sa Tagaytay. Ang tatlong daang bisita—binubuo ng aking mga kasosyo sa negosyo, matatagal na kaibigan, at ilang kamag-anak—ay sabay-sabay na lumingon sa aking direksyon.
Naroon si Marco sa harap ng altar, nakasuot ng eleganteng tuxedo, may ngiting abot-tainga na tila nagpapakita ng labis na kaligayahan. Sa gilid naman niya ay nakatayo si Chloe, suot ang kanyang kulay-rosas na damit bilang punong abay. Nang magtama ang aming mga mata ni Chloe, nakita ko ang bahagyang pag-iiba ng kanyang ekspresyon—isang sulyap ng pag-aalinlangan na tila nagtatanong kung bakit napakakalma ng mukha ko sa kabila ng mga narinig ko kanina.
Nagpatuloy ako sa paglakad. Bawat hakbang ko sa pulang karpet ay may dalang bigat, ngunit hindi dahil sa takot, kundi dahil sa kapangyarihang hawak ko. Wala sa aking mukha ang bakas ng isang matandang babae na niloloko; ang nakita nila ay isang matatag na babaeng nagmamay-ari ng kanyang tadhana.
Nang marating ko ang dulo ng altar, iniabot ni Marco ang kanyang kamay upang salubungin ako. Ang mga kamay niya ay bahagyang nanginginig, marahil ay dahil sa pananabik sa milyun-milyong pisong kikitain niya mamayang gabi. Tinanggap ko ang kanyang kamay, at napangiti siya nang mas malawak.
“Ang ganda mo ngayon, Carmela,” bulong niya sa akin habang nakatayo kami sa harap ng pastor.
“Salamat, Marco,” sagot ko nang may malamig na tono na hindi napansin ng iba dahil sa lakas ng musika. “Sana ay magustuhan mo rin ang susunod na mangyayari.”
Nagsimula ang seremonya. Ang mga salita ng pastor tungkol sa pagmamahalan, katapatan, at pagsasama sa hirap at ginhawa ay parang isang malaking biro sa aming harapan. Si Chloe, na nakatayo ilang dipa ang layo, ay pabalik-balik na tinitingnan ang kanyang relo, tila naiinip na matapos ang seremonya upang masimulan na ang paglilipat ng mga ari-arian.
Nang dumating na ang bahagi ng pagpapalitan ng panata, huminga ako nang malalim. Tumingin ako sa pastor, pagkatapos ay sa tatlong daang bisitang tahimik na nakikinig.
“Carmela, mayroon ka bang nais sabihin bago natin ipagpatuloy ang pagpapalitan ng singsing?” tanong ng nakangiting pastor.
“Opo, Padre,” malinaw at matatag kong sagot.
Bumaling ako kay Marco, na nagsimulang mawalan ng kulay ang mukha. Kinuha ko ang maliit na mikropono na nakasabit sa aking damit at inilipat ito sa aking kanang kamay.
“Maraming salamat sa lahat ng narito ngayon,” simula ko, sapat ang lakas upang marinig ng buong hardin. “Bago natin ituloy ang kasalang ito, nais ko sanang ibahagi sa inyo ang isang napakaespesyal na regalo na natanggap ko ngayong hapon mula sa aking magiging asawa at sa kanyang ‘malayong pamangkin’ na si Chloe.”
Agad na kumunot ang noo ni Marco. “Carmela, ano ba itong sinasabi mo? Huwag mo kaming biruin ng ganyan sa harap ng mga bisita.”
“Hindi ito biro, Marco,” sabi ko habang dahan-dahang kinukuha ang aking cellphone. “Narinig ko ang lahat sa Room 402 kaninang alas-dos y media. Ang usapan ninyo tungkol sa pagpapalit ng aking pampababang gamot ng maling timpla… ang planong pag-ubos sa aking yaman… at ang katotohanan na hindi kayo magpinsan kundi magkasintahan.”
Napatayo ang ilang bisita sa kanilang upuan. Ang dating tahimik na hardin ay napuno ng bulungan at gulat na reaksyon.
“Sinungaling ka!” sigaw ni Chloe, na nawalan na ng poise. “Wala kang ebidensya! Pinagbibintangan mo lang kami dahil natatakot ka sa edad namin!”
Ngumiti ako nang bahagya. “Gusto niyo bang marinig?”
Pinindot ko ang pindutan sa aking cellphone, at sa pamamagitan ng koneksyon sa sound system ng hardin, umalingawngaw ang boses ni Marco at ni Chloe sa buong paligid:
“Kapag nailipat na sa pangalan ko ang 50 porsyento ng mga ari-arian mamayang gabi, madali na ang lahat…”
“Araw-araw kong papalitan ang kanyang pampababang gamot ng maling timpla hanggang sa tuluyan siyang manghina…”
Ang malinaw na boses na lumabas sa mga speaker ay tumapos sa lahat ng pag-asa nina Marco at Chloe. Namumutla si Marco, habang si Chloe naman ay napaupo na lamang sa damuhan sa tindi ng hiya at takot.