Part 2
Pagbaba namin sa hapag-kainan matapos ang labinlimang minuto, ramdam ko ang bigat ng katawan ko dahil sa aking walong buwang tiyan, ngunit ang isip ko ay kasingtalas ng punyal. Hawak ko ang maliliit na kamay nina Mateo Jr. at Sofia. Nakasunod sa akin ang tatlong maleta na maayos kong inayos kanina habang abala si Mateo sa pagpapakilala sa kanyang kabit.
Natahimik ang buong dining room nang marinig ang tunog ng mga gulong ng maleta sa sahig. Si Aling Marta, na umiinom ng tsaa, ay halos maibuga ang hawak na tasa. Si Daniel naman ay napatayo nang tuwid habang nakatingin sa akin at sa mga bagahe. Si Mateo at Veronica, na magkatabi pa rin sa kabisera ng mesa, ay sabay na lumingon.
“Clara? Ano’ang ibig sabihin nito?” tanong ni Mateo, bahagyang kumunot ang noo pero may bakas ng pagkaalarma sa kanyang boses. Akala niya marahil ay mag-iimpake lang ako para lumipat muna sa kwarto ng mga bata.
“Sabi ko sa iyo, tapos na tayo, Mateo,” mahinahon kong tugon habang inilapag ang mga maleta malapit sa pinto. “At dahil ikaw ang nagdala ng bisita rito para gawing opisyal ang relasyon niyo, mas mabuti pang ako na ang kusang lumayo para malaya kayong mamuhay rito nang walang istorbo.”
Lumapit si Mateo, pilit na pinapakalma ang sarili sa harap ng kanyang ina at kapatid. “Clara, huwag kang maging padalos-dalos. Buntis ka. Saan ka pupunta? Nagdadala ka na naman ng emosyon sa simpleng usapan.”
Ayan na nga ba ang sinasabi ko. Pinapalabas niya ulit sa harap ng pamilya niya na ako ang may diperensiya sa pag-iisip. Ngunit bago pa siya makapagsalita pa ng iba, kinuha ko ang aking cellphone mula sa bulsa at pinindot ang play button.
Mula sa maliit na speaker nito, umalingawngaw ang malinaw na boses ni Mateo kanina lamang: “Magkasama na kami ni Veronica. Walang gumagamit ng guest suite, kaya dito na siya titira mula ngayon… Iyan lang ang masasabi mo?”
Nanlaki ang mga mata ni Mateo. Ang mukha ni Veronica ay namutla na parang sinampal. Si Aling Marta naman ay napatingin sa kanyang anak na may halong dismaya at gulat.
“Para sa kaalaman ng lahat ng naririto,” sabi ko habang itinaas ang kopya ng mga dokumento, “hindi lang ito simpleng pag-alis. Ito ang petition para sa Declaration of Nullity of Marriage o annulment, kasama ang mga ebidensiya ng abandonment, psychological incapacity, at concubinage mo, Mateo. At oo, na-record ko ang lahat ng sinabi mo ngayong gabi.”
“Clara, wait—teka lang!” natatarantang sabi ni Mateo habang lumalapit para hablutin ang papel, pero mabilis kong inatras ang aking kamay.
“Huwag mo akong hawakan,” malamig kong wika. “Binigyan kita ng siyam na taon, Mateo. Binigay ko ang pinakamagandang taon ng buhay ko para sa pamilyang ito. Pero ginawa mo akong tanga sa sarili kong tahanan. Tapos na ang palabas mo.”
Bago pa makapagsalita si Aling Marta para pagtakpan ang kanyang anak, lumingon ako sa mga anak ko. “Tara na, mga anak. Hihintayin tayo ng Tito Carlo ko sa labas.”
Naglakad ako palabas ng pinto ng aming bahay sa Makati habang hila-hila ang mga maleta. Narinig ko pa ang malakas na sigaw ni Mateo na tinatawag ang pangalan ko, kasunod ang boses ng kanyang ina na pinapagalitan siya. Ngunit hindi na ako lumingon pa kahit kailan.