Napaatras si Mrs. Harper, nanginginig ang mga labi habang nakatingin kay Dr. Harrison Blake na seryosong naglalakad palapit mula sa dulo ng hallway. Malamig ang mga mata ng doktor, nakatitig sa housekeeper na para bang binabalaan itong huwag magsalita.
“Mrs. Harper, nagpapasalamat kami sa mahabang taon ng serbisyo mo, pero mukhang stress ka na masyado,” malamig na sabi ni Dr. Blake, sabay hawak sa balikat ng matanda nang may diin. “Bumaba ka muna at magpahinga. Si Claire na ang bahala rito.”
Nakita ko ang takot sa mga mata ni Mrs. Harper. Tumango siya nang sunud-sunod, yumuko, at halos patakbong umalis palayo. Ngunit bago siya tuluyang lumiko, nakita ko siyang bumulong nang walang tunog sa akin: “Sa silong… tingnan mo ang mga tubo…”
Napakunot-noo si Vincent. “What was that about? Bakit ganoon ang reaksyon ni Mrs. Harper?”
“Mr. Moretti,” kalmado kong hinawakan ang braso ni Vincent para pigilan siyang sundan ang housekeeper. “Hindi stress ang dahilan ng takot ni Mrs. Harper. May alam siya sa ventilation system na ito. At kailangan nating malaman ngayon na kung bakit unti-unting pinapatay ang mga anak mo.”
“Anong sinasabi mo, Claire?” tanong ni Dr. Blake na may bahid ng pagka-alarma ang boses bagamat pilit pinapanatili ang kalmado at awtoritaryang tono. “Nasisiraan ka na ba ng bait? The children are suffering from a rare metabolic disorder! I am doing everything I can!”
“Isang taon at labing-isang buwan na silang ginagamot ng mga sikat na doktor, pati na ikaw, Dr. Blake,” tumingin ako nang direkta sa kanyang mga mata. “Pero bakit habang mas nagtatagal sila sa mansiyon na ito, mas lalo silang nanghihina? Pero noong dinala sila sa ospital sa New York noong nakaraang buwan para sa check-up, sumigla sila ng kaunti sa loob lang ng dalawang araw! Bakit ganoon?”
Namutla si Dr. Blake. Si Vincent naman ay biglang napalingon sa doktor, nanlilisik ang mga mata. “Is that true, Doctor? Bakit hindi mo sinabi sa akin na bumuti ang kalagayan nila noong nasa ospital sila?”
“Dahil… dahil coincidental lang iyon!” nauutal na sagot ni Dr. Blake.
“Hindi iyon kasinungalingan, kundi ebidensya,” sabi ko. Tumalikod ako at kinuha ang maliit na turnilyo mula sa aking bulsa na ginamit ko kanina para suriin ang rehistro. “Mr. Moretti, ang matamis na amoy na ito… hindi ito ordinaryong air freshener. Amoy ito ng Thallium o kaya ay Benzodiazepine analog—mga kemikal na walang kulay at amoy kung hinaluan ng mabangong solvent, pero unti-unting sumisira sa nervous system at nagdudulot ng paralisis at matinding panghihina sa mga bata!”
“What?!” napaatras si Vincent, napahawak sa kanyang ulo. “P-Pinipinsala ang mga anak ko? Sa loob mismo ng sarili nilang kwarto?!”
“Opo, Sir,” sagot ko. “At ang tanging nag-uugnay sa kwarto ni Lucas at Leo ay ang sentralisadong ventilation duct na ito.”
Bago pa makapagsalita si Vincent, biglang tumalikod si Dr. Blake at mabilis na naglakad patungo sa hagdan. “This is madness! Aalis na ako! Hinding-hindi ko na hahayaang insultuhin mo ang propesyon ko!”
“Huwag mong hayaang makatakas siya, Sir!” sigaw ko.
Agad na kumilos si Vincent. Sa kanyang tangkad at galit, mabilis niyang naabutan si Dr. Blake sa bunganga ng hagdan at marahas itong hinila pabalik. “Hindi ka aalis hangga’t hindi mo ipinapaliwanag kung bakit pamilyar sa iyo ang amoy na iyon!”
Napatumba si Dr. Blake sa sahig, at mula sa bulsa ng kanyang puting lab coat, may lumaglag na maliit na itim na remote control na may pulang LED light.
Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang icon sa remote—isang kontrol para sa automated air-flow valve regulator.
