Part 2: SABIK NA SABIK AKONG SALUBUNGIN NG ASAWA KO SA AIRPORT, PERO PAGDATING KO

ANG PAG-UWING HINDI KO NA HININTAY

Halos hindi ako makatulog sa eroplano.

Sa loob ng walong buwan, iyon ang unang pagkakataong makakauwi ako sa Pilipinas matapos ang mahabang training sa Singapore. Araw-araw kong iniisip ang pagyakap sa asawa kong si Adrian Castillo—ang lalaking pinakasalan ko apat na taon na ang nakalipas at nangakong magiging kasama ko sa bawat yugto ng buhay.

Ilang beses niyang sinabi sa video call na siya mismo ang susundo sa akin sa airport.

“Hindi mo na kailangang mag-book ng taxi, mahal,” sabi niya. “Ako na ang bahala. Gusto kong ako ang unang makakita sa iyo paglabas mo.”

Kaya kahit pagod at halos hindi na maayos ang buhok ko, masaya akong naglakad palabas ng arrival area, dala ang dalawang maleta at isang malaking bag.

Sa isip ko, baka may dalang bulaklak si Adrian.

Baka yayakapin niya ako nang mahigpit.

Baka sasabihin niyang namiss niya ako.

Ngunit nang makita ko ang kanyang sasakyan sa pickup area, biglang nagbago ang lahat.

Nasa likod ng manibela si Adrian.

At sa front passenger seat—

Si Bianca.

Ang katrabaho niyang ilang buwan nang madalas lumitaw sa mga kuwento niya.

Nakasuot ito ng eleganteng cream blouse, maayos ang buhok, at nakangiting parang siya ang tunay na may-ari ng sasakyan.

Nang makita niya ako, bahagya siyang lumingon kay Adrian at may sinabi.

Hindi ko narinig.

Pero nakita ko ang ngiti niya.

Ang ngiting tila may alam siyang hindi ko alam.

ANG FRONT SEAT NA HINDI PARA SA AKIN

Dahan-dahan akong lumapit sa sasakyan.

Bumaba si Adrian at kinuha ang isang maleta ko.

“Hi, mahal,” sabi niya, ngunit hindi niya ako niyakap.

“Hi,” sagot ko.

Tumingin ako kay Bianca.

“Hello,” sabi nito. “Welcome home!”

“Bakit kasama mo siya?” tanong ko kay Adrian.

“Ah… kasabay ko lang siya. Galing din siya sa airport.

May meeting kami bukas, kaya dinala ko na rin.”

“Kasabay mo?” tanong ko. “Pero sinabi mong ikaw ang susundo sa akin.”

“Eto na nga, nandito ako.”

Tumingin ako sa front seat.

Nandoon ang handbag ni Bianca, isang maliit na shopping bag, at ang kanyang jacket.

Walang puwang para sa akin.

“Sa likod ka na lang, mahal,” sabi ni Adrian. “Medyo marami lang siyang gamit.”

Hindi ako agad sumagot.

Sa loob ng walong buwan, ilang beses kong pinangarap ang sandaling iyon.

Ang simpleng pag-uwi.

Ang pagyakap.

Ang pakiramdam na may naghihintay sa akin.

Pero sa harap ko, ang asawa ko ay mas nag-aalala sa kaginhawaan ng katrabaho niya kaysa sa pagod ng sarili niyang asawa.

“Adrian,” sabi ko, “ako ang pinangakuan mong susunduin.”

“Wala namang problema. Sumakay ka na.”

Si Bianca ay bahagyang ngumiti.

“Okay lang, ako na lang sa likod kung gusto mo,” sabi niya, pero hindi siya gumalaw.

Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong nasaktan sa pagpapanggap niyang mabait.

“Hindi na,” sagot ko.

“Ha?” tanong ni Adrian.

“Hindi na ako sasakay.”

Napakunot ang noo niya.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Mag-Grab na lang ako.”

“Bakit ka nag-iinarte? Pagod lang tayo.”

Hindi ako sumagot.

Kinuha ko ang maleta ko mula sa kamay niya, nag-book ng Grab, at tumayo sa gilid ng pickup area.

Nakita kong bumaba si Bianca at lumapit kay Adrian.

May sinabi siya sa kanya.

At sa halip na habulin ako, tumango lamang ang asawa ko.

Doon ko naunawaan ang isang bagay.

Hindi ako ang taong gusto niyang unahin sa araw na iyon.

ANG BIYAHE NA NAGPABAGO SA AKIN

Habang nasa Grab ako, nakatingin ako sa bintana.

Hindi ako umiiyak nang malakas.

Tahimik lang.

Ang mga ilaw sa kalsada ay dumadaan sa aking mukha, at bawat kilometro ay parang unti-unting naglalayo sa akin sa babaeng umalis ng bansa walong buwan na ang nakalipas.

Binuksan ko ang cellphone ko.

May mga larawan kami ni Adrian.

Ang unang anniversary namin.

Ang bakasyon namin sa Baguio.

Ang araw na lumipat kami sa bahay na pinangarap naming bilhin.

At ang mga video call kung saan sinasabi niyang:

“Miss na miss na kita.”

“Hindi na ako makapaghintay na makauwi ka.”

“Kapag nandito ka na, ikaw naman ang aalagaan ko.”

Tinitigan ko ang mga larawan.

Pagkatapos, binuksan ko ang chat namin.

May mga mensaheng hindi ko pinansin noon.

Adrian: Late ako. Kasama ko si Bianca sa meeting.

Adrian: Huwag ka nang magtanong, trabaho lang.

Adrian: Hindi mo kailangang malaman lahat ng nangyayari sa office.

Noong una, naniwala ako.

Dahil asawa ko siya.

Dahil gusto kong magtiwala.

Dahil ayokong maging selosa.

Pero nang maalala ko ang front seat, ang handbag, at ang ngiti ni Bianca, may isang tanong na hindi na mawala sa isip ko.

Ano pa ang hindi niya sinasabi sa akin?

ANG BAHAY NA HINDI NA AKO MAKILALA

Pagdating ko sa bahay, tahimik ang paligid.

Binuksan ko ang pinto gamit ang sarili kong susi.

Nasa sala ang mga gamit namin.

Ang sofa na pinili ko.

Ang mga larawan sa dingding.

Ang maliit na halaman na inaalagaan ko.

Lahat ay naroon.

Pero biglang naramdaman kong hindi na ako kabilang.

Umupo ako sa sofa at huminga nang malalim.

Hindi ko muna tinawagan si Adrian.

Hindi ko rin siya minessage.

Sa halip, binuksan ko ang aking laptop at nagsimulang mag-check ng mga dokumento.

Dahil bago ako umalis papuntang Singapore, may napag-usapan kami.

Ang bahay ay binili gamit ang malaking bahagi ng ipon ko at ang perang pinadala ko habang nasa abroad.

Nasa pangalan naming dalawa ang titulo, pero ang mortgage at karamihan ng bayad ay galing sa account ko.

Hindi ko iyon ginawa para magkaroon ng kapangyarihan sa kanya.

Ginawa ko iyon dahil gusto kong magkaroon kami ng sariling tahanan.

Ngunit sa gabing iyon, naisip ko kung ano ang mangyayari kung patuloy akong magpapanggap na walang mali.

Kung patuloy akong magtitiwala kahit may mga bagay nang hindi maipaliwanag.

Kung patuloy akong mananatili sa isang relasyon kung saan ang sarili kong damdamin ay palaging nasa likod.

Kaya tumawag ako sa matalik kong kaibigan, si Janelle Ramos.

“Janelle,” sabi ko, “kailangan ko ng tulong.”

“Anong nangyari?”

“Gusto kong umalis muna sa bahay.”

“Nasaan ka?”

“Nasa bahay.”

“Pupunta ako.”

ANG DESISYON SA GITNA NG GABI

Dumating si Janelle makalipas ang isang oras.

Nang makita niya ako, hindi na siya nagtanong agad.

Niyakap niya ako.

At doon ako tuluyang napaiyak.

“Hindi niya ako niyakap,” sabi ko. “Pagkatapos ng walong buwan, hindi niya ako niyakap.”

“Anong ginawa niya?”

“Sinundo niya ako, pero kasama si Bianca. At siya ang nasa front seat.”

Napailing si Janelle.

“Hindi lang iyon ang problema, di ba?”

Umupo ako sa mesa.

“Hindi ko alam. Pero pakiramdam ko, may iba pang nangyayari.”

“Kung ganoon, huwag kang magdesisyon habang galit ka. Pero huwag mo ring balewalain ang nararamdaman mo.”

Tumango ako.

Sa gabing iyon, nag-impake ako.

Hindi ko kinuha ang lahat ng gamit sa bahay.

Kinuha ko lamang ang mga personal kong damit, dokumento, laptop, alahas na minana ko kay Nanay, at mga bagay na may sentimental na halaga.

Inayos ko ang mga ito sa maleta.

Pagkatapos, iniwan ko ang susi sa mesa.

May isang sulat akong isinulat.

Adrian,

Hindi ako umalis dahil sa front seat. Umalis ako dahil sa lahat ng pagkakataong naramdaman kong hindi ako mahalaga sa sarili kong pagsasama.

Hindi ko alam kung ano ang relasyon mo kay Bianca, at hindi ako magpapanggap na alam ko ang lahat. Pero alam kong hindi ko deserve ang pagtrato mo sa akin ngayong araw.

Kailangan ko ng panahon para isipin kung ano ang gusto ko sa buhay ko.

Huwag mo muna akong hanapin.

—Mara

Pagkatapos, umalis ako.

ANG PAG-UWI NI ADRIAN

Alas-onse y medya ng gabi nang bumalik si Adrian.

Sa unang pagkakataon, hindi niya ako tinawagan para sabihing pauwi na siya.

Hindi niya alam na wala na ako.

Pagbukas niya ng pinto, agad siyang napansin ang katahimikan.

“Mara?”

Walang sumagot.

Pumasok siya sa kuwarto.

Walang maleta ko.

Walang damit ko sa closet.

Walang skincare sa banyo.

Wala ang laptop bag ko sa mesa.

Nakita niya ang sulat.

Binasa niya iyon nang dalawang beses.

Pagkatapos, tinawagan niya ako.

Hindi ko sinagot.

Tinawagan niya ulit.

At ulit.

Sa ikaapat na tawag, nag-message siya.

Adrian: Nasaan ka? Bakit mo kinuha lahat ng gamit mo?

Hindi ako sumagot.

Makalipas ang ilang minuto, nag-message siya ulit.

Adrian: Mara, huwag kang magdrama. Umuwi ka na.

Nang makita ko ang mensahe, napailing ako.

Hindi pa rin niya naiintindihan.

ANG KATOTOHANANG HINDI NA NIYA MAITATAGO

Kinabukasan, nagkita kami sa isang café.

Hindi ko gustong makipag-usap sa bahay.

Ayokong maulit ang pagtatalo sa lugar na dapat sana ay ligtas para sa akin.

Pagdating ni Adrian, halatang hindi siya nakatulog.

“Bakit mo ginawa iyon?” tanong niya.

“Bakit mo ako pinaupo sa likod?”

“Dahil kasama ko si Bianca!”

“Bakit siya ang nasa front seat?”

“Dahil may gamit siya!”

“Bakit hindi mo ako niyakap?”

Natahimik siya.

“Pagod ako.”

“Pagod din ako, Adrian. Galing ako sa walong buwang trabaho sa ibang bansa. Pero hindi mo man lang ako tinanong kung kumusta ang biyahe ko.”

“Gusto mo bang mag-away tayo dahil lang sa upuan?”

“Hindi ito tungkol sa upuan.”

Huminga ako nang malalim.

“Gusto kong malaman kung ano ang relasyon mo kay Bianca.”

“Katrabaho ko siya.”

“Bakit parang mas mahalaga siya kaysa sa akin?”

“Hindi naman.”

“Kung hindi, bakit hindi mo ako pinili sa araw na pinangakuan mong susunduin ako?”

Hindi siya agad sumagot.

At sa unang pagkakataon, nakita ko ang pag-aalinlangan sa mukha niya.

“May nangyari ba sa inyo?” tanong ko.

“Wala.”

“Adrian, huwag mo akong lokohin.”

Napayuko siya.

“Hindi ko alam kung paano sasabihin.”

Nanlamig ang mga kamay ko.

“Sabihin mo.”

“May mga pagkakataong naging malapit kami.”

“Gaano kalapit?”

“Hindi ko alam…”

“Adrian.”

Sa wakas, tumingin siya sa akin.

“May mga mensahe. May mga dinner pagkatapos ng trabaho. Pero hindi ko siya pinakasalan.”

Naramdaman kong parang may bumagsak sa dibdib ko.

“Hindi mo siya pinakasalan,” ulit ko. “Pero bakit mo siya pinaparamdam na siya ang asawa mo?”

“Hindi ko sinasadya.”

“Ang pagtataksil ay hindi laging nagsisimula sa isang halik. Minsan, nagsisimula ito sa mga bagay na itinatago mo sa taong dapat mong pagkatiwalaan.”

Hindi siya nakasagot.

ANG PAGPILI KO SA SARILI KO

Sa mga sumunod na linggo, nagkaroon kami ng ilang pag-uusap.

Sinabi ni Adrian na gusto niyang ayusin ang pagsasama namin.

Nangako siyang ititigil ang personal na pakikipag-ugnayan kay Bianca.

Nangako siyang magiging transparent.

Nangako siyang sasama sa counseling.

Pero sa bawat pangako, may isang tanong akong hindi maalis.

Kung hindi ako umalis sa airport, aamin ba siya?

Hindi ko alam.

At hindi ko na kailangang malaman para magdesisyon.

Nagkonsulta ako sa abogado tungkol sa aming mga ari-arian at sa mga susunod na hakbang sa pagsasama namin.

Hindi ko ginawa iyon para gantihan si Adrian.

Ginawa ko iyon para protektahan ang sarili ko.

Makalipas ang ilang buwan, nagpasya kaming maghiwalay muna.

Hindi naging madali.

May mga araw na namimiss ko ang dating Adrian.

May mga gabi na naaalala ko ang mga pangakong binitiwan niya.

Pero unti-unti kong natutunan na ang pagmamahal ay hindi sapat kung wala itong respeto.

Hindi sapat ang mga salitang “mahal kita” kung sa mga simpleng pagkakataon ay palagi kang pinaparamdam na pangalawa ka lamang.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *