“Happy Birthday, Ate Sarah!” sigaw ni Paolo habang pumapalakpak nang malakas.
Kinuha ni Donya Caridad ang isang makapal na pulang sobre mula sa kanyang bag at inabot ito kay Sarah nang may malapad na ngiti.
“Sarah, narito ang ₱80,000,” pahayag ng biyenan ko sa harap ng lahat.
“Deserve mo ang perang ito. Balita ko ay malapit ka nang ma-promote bilang Executive Director sa Grand V Holdings.”
“Napakaganda ng kinabukasan mo at talagang ikaw ang nagbibigay ng karangalan sa pamilya natin.”
Nagpalakpakan sina Kuya Mark at Paolo habang tuwang-tuwa na tinanggap ni Sarah ang sobre.
“Maraming salamat po, Mama!” matamis na sagot ni Sarah.
Ako naman ay nananatiling nakatayo sa tabi ng pinto.
Hawak ko pa rin ang bote ng soy sauce habang nanginginig ang sugatan kong braso sa matinding galit at pagkadismaya.
Nang mapansin ako ni Donya Caridad, tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa at ngumisi nang nang-uuyam.
“O, bakit nakatayo ka d’yan at nakatulala?” tanong ng biyenan ko.
“Huwag mong sabihing umaasa ka ring makatanggap ng regalo at pera ngayon?”
Tumawa nang malakas si Kuya Mark habang kumakain ng lumpia na ako ang nagprito.
“Mama, birthday din pala nitong si Leah ngayon, ‘di ba?”
Umirap si Donya Caridad at masayang humigop ng juice.
“Birthday man niya o hindi, ano naman ang dapat ipagdiwang sa kanya?”
“Isa lang naman siyang palamunin at walang trabahong housewife na umaasa sa sweldo ng anak kong si Paolo.”
“Hindi tulad ni Sarah na may mataas na posisyon sa malaking kumpanya.”
Pagkatapos ay itinuro ng biyenan ko ang mamahaling gift box na ipinadala sa akin ng kaibigan kong si Nina.
“Sarah, buksan mo rin ‘yang regalong ‘yan na nasa mesa,” sabi pa ni Donya Caridad.
“Mukhang mamahalin ang balot. Baka bagay sa iyo ‘yang bagong bag o alahas na nasa loob.”
Nanigas ang buo kong katawan sa narinig ko.
Ang regalong iyon ay ibinigay ni Nina para sa akin.
At ang panlalait ng pamilya Reyes ay umabot na sa sukdulan.
Tumingin ako kay Paolo, umaasang magsasalita man lang siya para ipagtanggol ako bilang asawa niya.
Pero umiwas lang siya ng tingin at uminom ng tubig.
“Paolo,” malamig kong tawag sa asawa ko.
“Bakit nasa harap ni Sarah ang cake na binili ko para sa birthday ko?”
“At bakit ninyo ibinibigay sa kanya ang regalong ipinadala ng kaibigan ko para sa akin?”
Humarap sa akin si Paolo na may halong inis sa mukha.
“Leah, huwag ka namang gumawa ng eksena sa harap nina Mama,” pabulong ngunit galit niyang sabi.
“Nakuha kasi ni Sarah ang promotion niya ngayong linggo.”
“Sabi ni Mama, isabay na natin ang pagdiriwang para hindi na gumastos nang hiwalay.”
“Maliit na bagay lang ‘yan, bakit kailangan mo pang pagmulan ng away?”
“Maliit na bagay?” ulit ko habang nakatitig sa kanya.
“Pinagluto ko kayo ng anim na ulam habang masakit ang balikat ko dahil sa aksidente kahapon.”
“Binigyan ako ng nanay mo ng ₱500 para ipagmukha sa akin na wala akong pera.”
“At ngayon, maging ang sarili kong birthday cake at regalo ay ibibigay niyo sa ibang tao?”
Tumayo si Donya Caridad at pabalagbag na ibinagsak ang kanyang baso sa mesa.
“Kapatid siya ng asawa mo!” sigaw ng biyenan ko.
“Dapat lang na matuto kang magpaubaya!”
“Anong maipagmamayabang mo sa bahay na ito?”
“Si Paolo ang nagpapakain sa iyo at sa anak mo!”
“Wala kang naiambag sa pamilyang ito kundi ang magluto at maglinis, kaya huwag kang umasta na parang may karapatan ka!”
Ngumiti nang tsismosa si Sarah habang hawak ang pulang sobre na may ₱80,000.
“Leah, huwag ka nang magalit,” sabi ni Sarah sa maarteng boses.
“Kung gusto mo, bibigyan na lang kita ng ₱1,000 mula rito sa regalo ni Mama para makabili ka ng sarili mong maliit na cake bukas.”
“Dahil sa kumpanya namin sa Grand V Holdings, ang mga katulad kong executive lang ang nararapat sa mga ganitong klaseng selebrasyon.”
Tumingin ako sa kanila habang isa-isang nagtatawanan sina Kuya Mark, Sarah, Donya Caridad, at maging si Paolo na nakatayo lang sa tabi nila.
Sa sandaling iyon, ang huling natitirang bait sa puso ko para sa pamilyang ito ay tuluyan nang naputol.
Inilagay ko ang bote ng soy sauce sa mesa.
Kumuha ako ng malalim na hininga, itinaas ang dalawa kong kamay sa ilalim ng gilid ng mahabang dining table, at nang buong lakas kong BINALIKTAD ANG MESA!
CRASH!
Ang lahat ng plato, bowl ng kare-kare, sweet and sour lapu-lapu, pancit canton, at ang chocolate cake ay humampas sa semento at natapon sa mga mamahaling damit nina Donya Caridad, Sarah, at Kuya Mark!
“AHHH!” sigaw ni Sarah nang mabalutan ng sabaw ng kare-kare at mantika ang kanyang bagong dress.
Napatalon sa gulat si Donya Caridad nang mabasag ang mga plato sa paanan niya at mabaon sa cake ang kanyang sapatos.
“BALIW KA BA, LEAH?!” galit na sigaw ni Paolo habang nakatitig sa natapon na pagkain sa buong sahig.
“Nawawala ka na ba sa pag-iisip?! Bakit mo ginawa ‘yan?!”
Tiningnan ko si Paolo nang walang kahit anong takot sa aking mga mata.
“Ayaw ninyo ng party para sa akin?” tanong ko sa malamig na boses.
“Pwes, walang sinuman sa inyo ang kakain ng niluto ko!”
Kinuha ko agad ang gift box na ibinigay ni Nina bago pa ito mahulog sa dumi.
Binuksan ko ito sa harap nilang lahat.
Sa loob ng kahon ay walang bag o alahas.
Mula sa loob, inilabas ko ang isang makapal na folder na naglalaman ng mga legal na dokumento at ang susi ng isang luxury condo.
Kinuha ko rin ang Land Title ng mismong bahay at lupa na kinatatayuan namin ngayon.
Ibinagsak ko ang kopya ng titulo sa tapat ng mukha ni Paolo.
“Basahin mo ‘yan, Paolo Reyes!” sigaw ko sa kanya.
Kinuha ni Paolo ang papel habang nanginginig ang mga kamay.
Binasa niya ang nakasulat sa itaas ng dokumento:
Property Title: Unit 402, Greenwoods Executive Village.
Owner Name: Leah Villanueva.
Napaatras si Paolo habang namumutla ang kanyang mukha.
“L-Leah… P-paano… Paano naging sa ‘yo ang bahay na ito?” tanong ni Paolo na halos mawalan ng boses.
Humarap ako kay Donya Caridad na kasalukuyang nag-aalis ng sabaw ng isda sa kanyang damit.
“Sabi mo palamunin ako at walang naiambag sa bahay na ito?” malamig kong tanong sa biyenan ko.
“Ang bahay na ito na tinitirhan ninyo nang libre sa loob ng tatlong taon ay binili ko gamit ang sarili kong pera bago ko pa man nakilala ang anak mo!”
“Ang sasakyang ginagamit ni Paolo papunta sa trabaho araw-araw ay nakapangalan sa akin!”
“At ang sweldo na ipinagmamayabang ng anak mo na pambili raw ng pagkain sa bahay na ito?”
Inilabas ko mula sa aking envelope ang mga bank statement at certificate of stock ownership.
“Ako ang Chairman at Majority Owner ng Villanueva Development Corp,” pahayag ko sa malakas at malinaw na boses.
“At ang Grand V Holdings kung saan gustong ma-promote nitong hipag kong si Sarah?”
“Isang subsidiary company lang ‘yan na pagmamay-ari ng pamilya ko!”
Napatigil sa pagpunas ng damit si Sarah at nanlaki ang mga mata sa matinding gulat.
“A-Ano? Ikaw… Ikaw ang may-ari ng Villanueva Group?” nauutal na tanong ni Sarah habang nanginginig ang labi.
“Ibig sabihin… Ang Board of Directors na magpapasya sa promotion ko bukas…”
“Ako ang haharap sa iyo bukas sa board meeting, Sarah,” putol ko sa kanya.
“At sisiguraduhin kong hindi lang ang promotion mo ang mawawala sa iyo kundi pati ang kasalukuyang trabaho mo sa kumpanya ko dahil sa kawalan mo ng respeto at integridad!”
Napatakip ng bibig si Sarah at biglang napaupo sa basag na plato sa sahig.
“Leah… Hon… Totoo ba ito?” tanong ni Paolo habang sinusubukang humawak sa braso ko.
“Bakit hindi mo sinabi sa amin? Bakit nagpanggap kang mahirap lang?!”
Inilayo ko ang braso ko sa kanya.
“Nagtago ako dahil gusto kong makita kung mamahalin niyo ako nang tapat bilang tao at hindi dahil sa pera ko!”
“Pero ano ang ginawa ninyo?”
“Trinato niyo akong katulong sa sarili kong bahay!”
“Tinuruan niyo ang sarili kong anak na bastusin at maliitin ang nanay niya!”
“At ngayong gabi, napatunayan ko na wala kayong ibang hangad kundi ang mang-insulto at magsamantala!”
Lumapit si Donya Caridad sa akin na may pilit na ngiti sa kanyang mukha, bagamat puno pa rin ng sabaw ang kanyang damit.
“Leah… H-Hija…” pautal-utal na sabi ng biyenan ko habang sinusubukang hawakan ang kamay ko.
“Pamilya tayo… Pasensya ka na kung medyo nagkamali si Mama ng pananalita kanina…”
“Nagbibiro lang naman kami ni Sarah. Alam mo namang mahal ka namin bilang menora ko, ‘di ba?”
Tiningnan ko siya nang diretso sa mata nang walang anumang awa.
“Huwag mo akong tawaging hija, Donya Caridad,” malamig kong sagot.
“At huwag niyo nang gagamitin ang salitang pamilya sa harap ko dahil kailanman ay hindi niyo ako itinuring na kapamilya.”
