KABABABA KO LANG MULA SA BUNDOK NANG ARESTUHIN AKO NG PULIS DAHIL KAMUKHA KO RAW ANG ISANG BABAENG PINAGHAHANAP SA KASONG PAGPATAY—PERO NANG MAKITA KO ANG LARAWAN NIYA, MAY NAPANSIN AKONG LIHIM NA MAGLALAGAY SA BUHAY NG ISANG POLICE CAPTAIN SA PANGANIB
Tatlong oras pa lang akong nakababa mula sa bundok nang posasan ako ng pulis.
Ang dahilan? Kamukhang-kamukha ko raw ang isang babaeng wanted sa buong bansa dahil sa isang brutal na pagpatay.
Pero nang ipakita nila sa akin ang litrato ng suspek, isang bagay agad ang napansin ko.
Hindi ako ang babaeng hinahanap nila. At mas nakakatakot, maaaring hindi rin siya ang totoong kriminal.
Ang pangalan ko ay Mara Villanueva, dalawampu’t apat na taong gulang. Halos buong buhay ko, sa isang liblib na bahagi ng Sierra Madre ako lumaki kasama ang aking lola.
Hindi ordinaryong manggagamot ang lola ko.
Marunong siyang bumasa ng mukha, palad, at mga palatandaang hindi napapansin ng karaniwang tao. Sa kanya ko natutuhan ang lahat.
Bago siya pumanaw, isa lang ang bilin niya.
“Mara, kapag bumaba ka sa bundok, huwag mong basta pagkakatiwalaan ang mga nakikita ng iyong mga mata. Minsan, ang pinakamapanganib na tao ay iyong mukhang pinakawalang kasalanan.”
Hindi ko alam na sa unang araw ko pa lang sa Maynila, mauunawaan ko ang ibig niyang sabihin.
Nasa terminal ako sa Quezon City nang lapitan ako ng dalawang pulis.
“Miss, maaari ka bang sumama sa amin?”
Ang lalaking nagsalita ay matangkad, seryoso, at may matalim na mga mata.
Ipinakita niya ang kanyang police identification.
“Police Captain Rafael Monteverde. May kailangan lang kaming linawin tungkol sa pagkakakilanlan mo.”
Bago ako sumagot, napatingin ako sa kanyang mukha.
Makapal ang kilay. Malalim ang mga mata. Maayos ang hugis ng ilong.
Pero may kakaiba sa guhit sa pagitan ng kanyang mga kilay.
Napabuntong-hininga ako.
“Captain, may sasabihin sana ako.”
“Ano iyon?”
“Siguraduhin mong nakasara ang lahat ng bintana at pinto ng bahay mo ngayong gabi. May taong papasok doon.”
Natigilan siya.
Pagkatapos ay tumingin sa kasamang pulis.
“Dalhin siya sa presinto. Isama na rin sa assessment kung may kung anong iniinom siya.”
Napangiwi ako.
Ganito pala talaga ang mga tao sa siyudad.
Kapag nagsabi ka ng totoo, iisipin nilang may problema ka sa ulo.
Sa interrogation room, inilapag ni Captain Rafael ang isang litrato sa mesa.
“Pangalan?”
“Mara Villanueva.”
“Taga-saan?”
“Sierra Madre, bandang Tanay.”
“Trabaho?”
“Nanghuhula po. Nagbabasa ng palad, mukha, at feng shui. Minsan, naghahanap din ako ng nawawalang gamit.”
Huminto ang kanyang ballpen.
“Alam mo bang puwedeng makasuhan ang mga taong nanloloko gamit ang panghuhula?”
“Captain, wala pa nga akong sinisingil sa iyo. Bakit parang may kaso na agad ako?”
Hindi siya natuwa.
Itinulak niya palapit sa akin ang litrato.
“Kilala mo ba ang babaeng ito?”
Napatingin ako.
At halos mapatayo sa gulat.
Ang babaeng nasa litrato ay may mahaba at itim na buhok, singkit na mga mata, matangos na ilong, at maliit na nunal sa gilid ng labi.
Eksaktong mukha ko.
Pati ang nunal.
“Si Bianca Salazar,” paliwanag ni Rafael. “Pinaghahanap dahil sa pagkamatay ng negosyanteng si Arturo Lim. May ebidensiyang huling nakita siyang kasama ng biktima bago ito pinatay.”
Muli kong tiningnan ang litrato.
Sa unang tingin, para akong nakatingin sa salamin.
Pero nang titigan ko ang kanyang mga mata, may napansin akong kakaiba.
“Captain, may mali sa litrato.”
“Ano na naman?”
“Binago ito.”
Sumimangot siya.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
“Itong nunal sa labi, idinagdag lang. At ang hugis ng kaliwang mata, hindi tugma sa anino ng mukha. May nag-edit ng larawan para mas magmukha siyang ibang tao.”
“May ebidensiya ka?”
“Ipatingin mo sa forensic team.”
Tinitigan niya ako nang ilang segundo bago tumawag.
Makalipas ang halos dalawampung minuto, pumasok ang isang babaeng imbestigador.
“Sir, may preliminary findings na kami.”
“Ano?”
“May digital manipulation nga sa wanted photograph. May ilang bahagi ng mukha na binago. Kailangan pa naming kunin ang original file.”
Dahan-dahang bumaling sa akin si Rafael.
Sa unang pagkakataon, hindi na puro pagdududa ang nasa kanyang mukha.
“Paano mo nalaman?”
Ngumiti ako.
“Tinuruan ako ng lola ko na tumingin nang mabuti.”
“Hindi sapat na paliwanag iyon.”
“Hindi rin sapat na dahilan ang magkamukha para posasan ang isang tao, Captain.”
Sandali siyang natahimik.
Pagkatapos ay inalis niya ang posas ko.
Pero hindi pa rin niya ako pinayagang umalis.
“Kailangan naming i-verify ang identity mo.”
“Sige. Pero may sasabihin pa ako tungkol sa babaeng iyan.”
“Ano?”
Tiningnan kong muli ang litrato.
May malamig na pakiramdam na gumapang sa aking batok.
“May mangyayari sa kanya sa loob ng tatlong araw.”
“Anong mangyayari?”
“May kinalaman sa tubig. Sa silangang bahagi ng Metro Manila. At may isang bagay siyang itinago roon.”
Napailing si Rafael.
“Miss Villanueva, police investigation ito. Hindi palabas ng manghuhula.”
“Hindi ko naman sinabing maniwala ka agad.”
Tumayo siya.
“Dalhin muna siya sa kabilang kuwarto.”
Pero bago siya makarating sa pinto, tumunog ang kanyang cellphone.
“Monteverde speaking.”
Ilang segundo lang ang lumipas, nagbago ang kanyang mukha.
“Ano? Saan mismo?”
Tumahimik siya habang nakikinig.
Pagkatapos, dahan-dahan siyang lumingon sa akin.
“Miss Villanueva.”
“Opo?”
“Sinabi mong may kinalaman sa tubig ang babaeng nasa litrato?”
“Opo.”
“May natagpuang bangkay ng babae sa isang reservoir sa silangang bahagi ng Rizal. May dalang identification card na nakapangalan kay Bianca Salazar.”
Natahimik ako.
“Patay na raw siya,” dagdag ni Rafael. “Paano mo ipapaliwanag iyon?”
Tiningnan ko ang kanyang mukha.
Pagkatapos, ang kanyang kamay.
At doon ko napansin ang isang bagay na hindi ko nakita kanina.
May maliit na sugat sa kanyang hintuturo. Sa kanyang palad, may guhit na biglang naputol malapit sa gitna.
Hindi ko alam kung bakit, pero biglang sumikip ang dibdib ko.
“Captain,” mahina kong sabi, “may pamilya ka ba?”
Napakunot ang kanyang noo.
“Bakit?”
“May kapatid kang babae?”
Nanigas ang kanyang panga.
“Anong kinalaman niyan?”
“Pakisagot.”
“Oo. May nakababata akong kapatid. Bakit?”
Huminga ako nang malalim.
“Captain, sana nagkamali ako.”
“Sa ano?”
“Ang babaeng natagpuan sa reservoir, hindi siya si Bianca.”
“Paano mo nasisiguro?”
“Dahil may taong gumamit sa pagkakakilanlan niya.”
Lumapit si Rafael.
“Anong ibig mong sabihin?”
Hindi ko inalis ang tingin sa kanya.
“Captain, ang totoong Bianca Salazar ay buhay pa.”
Saglit akong huminto.
“At sa oras na ito, nasa loob siya ng bahay mo.”
Biglang namutla si Rafael.
Dahil bago pa siya makapagsalita, tumunog ang kanyang cellphone.
Isang mensahe mula sa kanyang nakababatang kapatid.
Kuya, nakauwi ka na ba? May babaeng dumating dito. Sabi niya, kakilala mo raw siya.
Kasunod nito ang isang litrato.
At nang makita ko ang babaeng nakatayo sa likuran ng kanyang kapatid, halos tumigil ang paghinga ko.
Dahil ang babaeng iyon ay hindi lang kamukha ko. Suot niya ang kuwintas na ibinaon namin kasama ng aking ina labinsiyam na taon na ang nakalilipas.
