(PART 2)
Ako si Bella, dalawampu’t dalawang taong gulang. Simula nang maulila ako, ang tiyahin kong si Tiya Hilda na ang nagpalaki sa akin. Ngunit dahil sa kanyang pagiging sugarol, nabaon kami sa daan-daang milyong utang.
Upang hindi kami ipa-K.ulong ng mga nagpapautang, gumawa ng isang kasunduan si Tiya Hilda. Ipinagbili niya ako upang maging asawa ni Don Rafael, ang bilyonaryong tagapagmana ng isang malaking imperyo ng langis.
Ngunit may isang malaking usap-usapan tungkol kay Don Rafael. Ayon sa mga balita, siya raw ay may pambihirang kondisyon. Siya ay napakataba, halos hindi makalakad sa sobrang bigat, at may mukha na pinandidirihan ng lahat ng babae sa lipunan.
Araw ng aming kasal. Puno ng luha ang aking mga mata habang naglalakad ako sa pasilyo ng simbahan.
Nang makarating ako sa altar, nakita ko si Rafael. Totoo ang mga balita. Siya ay napakalaki, pawis na pawis, at ang kanyang mukha ay may mga malalalim na marka at tabang nagpapabigat sa kanyang paghinga. Tiningnan siya ng mga bisita nang may matinding pandidiri.
Ngunit nang magtama ang aming mga mata, nakita ko ang isang kakaibang kalungkutan sa kanyang paningin. Tila ba sanay na sanay na siyang pandirihan ng buong mundo.
Nang matapos ang kasal at makarating kami sa mansyon, hirap na hirap siyang maglakad patungo sa sofa. Inasahan niyang lalayo ako at magkukulong sa kwarto tulad ng ginagawa ng mga babaeng binabayaran upang samahan siya.
Ngunit lumapit ako. Kumuha ako ng malinis na tuwalya at dahan-dahang pinunasan ang pawis sa kanyang noo at leeg.
“A-Anong ginagawa mo? Hindi ka ba nandidiri sa akin?”
Nahihiya at nauutal na tanong ni Rafael, pilit na lumalayo sa akin.
Ngumiti ako nang tipid at inabutan siya ng isang basong tubig.
“Asawa na po kita, Don Rafael. Tinanggap ko ang kapalaran ko. Tao rin po kayo na nasasaktan at napapagod. Hindi ko po kayo pandidirihan dahil kayo ang nagligtas sa pamilya ko.”
Napatigil si Rafael. Tinitigan niya ako nang malalim, tila kinikilatis kung totoo ba ang mga sinabi ko. Wala siyang nakitang pandidiri sa aking mga mata, kundi purong awa at pagtanggap.
Kinagabihan, pumasok si Rafael sa malaking banyo ng aming kwarto upang maglinis. Naiwan ako sa kama, pilit na pinapakalma ang aking sarili para sa aming unang gabi.
Makalipas ang ilang minuto, nakarinig ako ng kakaibang tunog mula sa banyo. Parang may pinupunit na makapal na goma.
Dahil sa pag-aalala na baka inatake siya sa puso, dahan-dahan akong lumapit sa banyo. Nakasiwang nang kaunti ang pinto.
Sumilip ako, at ang eksenang tumambad sa aking mga mata ay nagpatigil sa pagtibok ng aking puso.
Nakita ko si Rafael na nakaharap sa salamin. Hawak niya ang kanyang leeg… at dahan-dahan niyang “hinihiwa” at tinatanggal ang kanyang sariling balat at taba!
Napatakip ako sa aking bibig upang hindi mapatili. Isang halimaw ba ang pinakasalan ko?!
Ngunit nang tuluyang mahubad ang makapal na maskara at ang rubber suit na bumabalot sa kanyang katawan… nalaglag ang panga ko.
