“Nais kong sabihin sa inyong lahat ang totoo,” dagdag pa ni Don Vicente habang hawak ang mikropono.
Hindi ako makahinga.
Tumingin sa akin ang 200 bisita sa loob ng simbahan.
Nakatayo ang mga magulang ko sa unang hanay ng mga upuan, halatang nag-aalala rin sa mangyayari.
“Sa loob ng 2 buwan ng aming pagsasama, pinaramdam ko sa kaniya na wala akong sapat na pera,” wika ni Don Vicente.
Tumingin siya sa akin nang diretso.
“Sinabi kong nasira ang sasakyan ko. Sinabi kong hinarang ng bangko ang mga account ko. At humiram pa ako sa kaniya ng 90,000 pesos para sa dekorasyon ng kasal na ito.”
Tahimik pa rin ang buong simbahan.
Walang sinuman ang nagsasalita.
“Ginawa ko iyon dahil gusto kong subukan ang kaniyang puso,” patuloy ni Don Vicente.
“Gusto kong malaman kung mananatili ba siya sa tabi ko kahit isipin niyang wala na akong pera.”
Naramdaman ko ang pagwisik ng pawis sa aking noo.
Inisip ko ang mga araw na nagtiis ako sa kaniyang mga dahilan dahil lang sa pangarap kong makuha ang kaniyang yaman.
Inisip ko na matatalino ang mga plano ko, pero mas malalim pala ang kaniyang ginawa.
Kinuha ni Don Vicente ang 1 kulay brown na envelope mula sa loob ng kaniyang barong.
Inabot niya ito sa akin sa harap ng altar.
“Eto ang 1 opisyal na dokumento mula sa aking abogado,” sabi niya.
Kinuha ko ang sobre gamit ang dalawa kong kamay na nanginginig.
Binuksan ko ito.
May 3 pahina ng papel sa loob.
Ito ay 1 kasunduan bago ang kasal—isang prenuptial agreement.
Nakalagay sa unang pahina sa malaking letra:
“Lahat ng ari-arian, 1 mansyon sa Alabang, 3 condominium sa Makati, 2 resort sa Batangas, at ang 5,000,000,000 pesos sa bangko ay mananatiling pagmamay-ari lamang ni Don Vicente Ilustre at ng kaniyang 2 anak mula sa unang asawa.”
Nakalagay rin sa dokumento na kung sakaling maghiwalay kami sa loob ng 5 taon, wala akong makukuhang kahit 1 piso mula sa kaniyang pera.
Nanlamig ang buong katawan ko habang binabasa ang bawat linya.
Naisip ko ang 2 buwan ng pagpapanggap ko.
Naisip ko ang araw-araw na pag-aasikaso ko sa kaniya sa BGC, sa mga kainan, at sa mga pagtitipon, habang umaasa na magiging milyonaryo ako sa 1 iglap.
Tumingin uli si Don Vicente sa mikropono at nagsalita.
“Isabel, noong pumasok ka sa buhay ko, alam kong hindi ako ang habol mo kundi ang pangalan ko at ang pera ko.”
Lalong lumakas ang panginginig ng mga binti ko.
“Alam kong wala ka pang natatagalan na trabaho nang higit sa 1 buwan dahil tamad kang magsumikap.”
“Narinig ko rin ang sinabi mo sa 1 kaibigan mo sa restaurant noong 2nd week ng pagkikita natin na magiging mabilis lang ang pagkuha mo sa pera ko kapag pumasok na tayo sa kasal.”
Nagulat ako.
Nalaman pala niya ang usapan namin ng kaibigan ko sa restaurant noong buwan ng Hulyo.
May 1 lalaki pala sa kabilang mesa na tao ni Don Vicente na nakakinig sa amin.
“Pero sa kabila ng lahat ng iyon,” sabi ni Don Vicente habang nakatingin sa akin nang seryoso, “binigyan pa rin kita ng pagkakataon.”
“Inisip ko na baka magbago ang pag-iisip mo kapag nakita mong kailangan ko ng tulong.”
“Noong humiram ako sa iyo ng 90,000 pesos, ibinigay mo iyon nang walang alinlangan—hindi dahil sa pagmamahal, kundi dahil sa pag-aakalang makukuha mo ang 5,000,000,000 pesos ko pagkatapos nito.”
Nakaharap ang lahat ng tao sa amin.
May mga nagbubulungan na sa mga upuan sa likod.
Ang mga magulang ko ay nakatungo na lang sa hiya.
Kinuha ni Don Vicente ang 1 tsekke mula sa kaniyang bulsa.
Iniabot niya ito sa akin kasama ang sobre.
“Eto ang 90,000 pesos na hiniram ko sa iyo, kasama ang karagdagang 10,000 pesos bilang interes para sa 1 buwan.”
“Lahat ng mga alahas na ibinigay ko sa iyo ay maaari mong itago.”
“Pero ang kasal na ito ay hindi matutuloy bilang 1 totoong pagsasama sa ilalim ng batas nang walang pirma mo sa prenuptial agreement na ito.”
Tahimik ang buong lugar.
Inilagay niya ang mikropono sa stand.
“May 2 pagpipilian ka ngayon, Isabel,” mahinahong sabi ni Don Vicente.
“Una, pirmahan mo ang papel na ito ngayon din. Matutuloy ang kasal, titira ka sa mansyon ko, pero wala kang hahawakang ni 1 piso ng yaman ko, at kailangan mong magtrabaho sa 1 sa mga kumpanya ko bilang 1 ordinaryong empleyado para matuto ka ng totoong pagsusumikap.”
“Pangalawa, maaari kang lumakad palabas ng simbahang ito ngayon din dala ang 100,000 pesos na tsekke at ang mga alahas, at matatapos ang lahat dito.”
Tumingin ako sa paligid.
Nakita ko ang mga mukha ng mga taong dumalo.
Nakita ko ang tatay at nanay ko na dahan-dahang tumatango sa akin, na tila sinasabing tanggapin ko ang leksyon na ito.
Naalala ko ang mga taon na itinapon ko sa walang kwentang pag-aasam ng mabilis na yaman.
Inisip ko ang 29 na taon ng buhay ko na wala man lang akong totoong naipundar gamit ang sarili kong sipag.
Huminga ako nang malalim.
Ibinaba ko ang bouquet ng mga bulaklak sa gilid ng altar.
Tumingin ako kay Don Vicente.
“Maling-mali ako,” pabulong na sabi ko habang tumutulo ang luha sa aking mga mata.
“Akala ko madali ang buhay kung gagamit ako ng ibang tao para makuha ang gusto ko.”
“Hindi ko kailangan ang 100,000 pesos na ito bilang kabayaran.”
Kinuha ko ang ballpen na inabot ng abogado na nakatayo sa tabi.
Inilagay ko ang papel sa mesa sa gilid ng altar.
