BAHAGI 2
Hindi ko tinanggap ang booking.
Ilang segundo lang, nawala iyon sa screen at napunta sa ibang driver.
Tinitigan ko pa rin ang salitang “pregnant.”
“Mara?”
Boses ni Nina ang nagpabalik sa akin.
Nasa tapat na pala siya.
Umupo siya sa tabi ko sa café sa ground floor ng bangko.
“Ano’ng nakita mo?”
Iniabot ko ang cellphone.
Binasa niya ang screenshot ng booking.
Pagkatapos ay ang bank statements.
Hindi siya agad nagsalita.
Kilalang-kilala niya ako mula college.
Alam niyang kapag tahimik ako, hindi ibig sabihin na wala akong nararamdaman.
“Mara, bago tayo gumawa ng conclusion tungkol sa pregnancy, kailangan muna nating malaman kung kay Adrian.”
Tumango ako.
“Tama.”
“Pero iyong pera?”
Ipinakita ko ang transactions.
“Mas malinaw.”
“Oo.”
“May sarili kang account?”
“Meron.”
“May access siya?”
“Wala.”
“Good. Joint assets, insurance, titles?”
“May condo kami sa Pasig. Pareho pangalan. May dalawang sasakyan. Iyong ginagamit kong pang-drive, sa akin nakapangalan.”
“Investments?”
“May mutual funds. May time deposit. Akala ko may investment account din siyang minamanage.”
“Akala mo?”
Napapikit ako.
“Hindi ko na alam.”
Hinawakan ni Nina ang papel.
“Then huwag muna confrontation.”
“Gusto kong tanungin.”
“Alam ko.”
“Gusto kong umuwi at ihagis sa mukha niya lahat.”
“Puwede.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero pagkatapos noon, alam na niyang alam mo.”
Natahimik ako.
“Kung may pera pang nakatago, may pagkakataon siyang gumalaw.”
Doon ako natauhan.
Hindi lang puso ko ang kailangan kong protektahan.
Labing-isang taon ng buhay ko iyon.
Pera.
Property.
Records.
Obligations.
At posibleng utang na hindi ko alam.
“Anong gagawin natin?”
“Documents muna.”
Buong araw kaming nagtrabaho.
Hindi dramatic.
Mas nakakapagod pa nga kaysa umiyak.
Bank statements.
Credit card records.
Insurance.
Property documents.
Tax records.
Loan statements.
Joint accounts.
Nakita naming ang emergency fund ang pinakagrabeng nabawasan.
Pero hindi lang iyon.
May supplementary credit card si Adrian na konektado sa account na dati naming ginagamit para sa household purchases.
Sa loob ng isang taon:
Restaurants.
Hotels.
Jewelry.
Furniture.
Home appliances.
Parking fees sa Ortigas condo.
At isang prenatal clinic charge dalawang linggo ang nakalipas.
Napaupo ako.
“Nina.”
“Oo.”
Ipinakita ko.
Hindi niya ako binigyan ng maling comfort.
“Possible.”
“Kay Adrian.”
“Possible.”
Huminga ako nang malalim.
Hindi ako umiyak.
Mas nakakainis.
Parang gusto kong umiyak pero ayaw lumabas.
Bandang alas-singko, tinawagan ako ni Papa.
“Anak?”
“Pa.”
“Busy ka?”
“Hindi.”
“May sinabi iyong doctor. Puwede raw i-delay nang konti iyong surgery kung nahihirapan tayo sa budget.”
Napapikit ako.
“Hindi tayo nahihirapan.”
“Mara.”
“May pera ako.”
“Anak, ayokong ubusin mo savings mo.”
Napatingin ako sa bank statement.
Savings.
Iyong perang inakala kong nandiyan para sa pamilya.
Ginamit para sa condo ng ibang babae.
“Pa.”
“O?”
“Magpa-surgery ka.”
“Mara—”
“Ako bahala.”
Pagkababa ko ng tawag, saka ako umiyak.
Hindi dahil buntis si Celine.
Hindi dahil may anniversary cake sila.
Dahil naalala ko ang sarili kong nagmamaneho hanggang alas-dose ng gabi.
Pagod.
Masakit ang likod.
Minsan walang dinner.
Lahat para hindi ko kailangang humingi kay Adrian ng pera para kay Papa dahil alam kong “nahihirapan” daw ang kumpanya nila.
Samantalang may ₱48,500 siyang pambayad ng condo buwan-buwan.
May pambiling wine.
May pambiling jewelry.
May pambayad sa prenatal clinic.
Ako ang nagtipid.
Ako ang nag-overtime.
Ako ang nagsideline.
Para may ibang babaeng mamuhay nang komportable gamit ang perang inakala kong para sa amin.
“Mara.”
Inilapit ni Nina ang tissue.
“Umiyak ka.”
“Ang tanga ko.”
“Huwag.”
“Hindi ko man lang chineck.”
“Trust is not stupidity.”
Umiling ako.
“Pero naging kampante ako.”
“Magkaiba iyon.”
Pinunasan ko ang mukha ko.
“Ayokong maging babaeng puro iyak.”
“Then huwag.”
“Ano’ng gagawin ko?”
“Decide when you’re calm.”
Kinagabihan, umuwi ako na parang walang nangyari.
Nasa kusina si Adrian.
Nagluluto.
Paborito kong sinigang.
“Maga mata mo.”
“Allergy.”
“Sure?”
“Oo.”
Lumapit siya at hinalikan ako sa noo.
Napapikit ako.
Hindi dahil kinilig.
Kundi dahil gusto kong malaman kung may mararamdaman pa ba ako.
Meron.
Sakit.
Pero may disgust na ring kasama.
“Kumain tayo.”
Umupo ako sa mesa.
Habang kumakain, nagkuwento siya tungkol sa trabaho.
May delayed project.
May difficult client.
May meeting bukas.
Pinagmasdan ko siya.
Napakagaling pala niyang magsinungaling.
O baka napakatagal ko lang maniwala.
“Adrian.”
“Hmm?”
“Kapag kailangan ni Papa ng surgery next month, may maiaambag ka?”
Napatigil siya.
“Mara, sinabi ko naman sa’yo tight ako ngayon.”
“Magkano?”
“Ano?”
“Magkano kaya mong ibigay?”
Nag-isip siya.
“Maybe twenty thousand.”
Dalawampung libo.
Noong nakaraang buwan, ₱76,000 ang charge sa isang jewelry store.
“Okay.”
“Kulang?”
“Hindi. Tinatanong ko lang.”
“Bawi ako kapag okay na cash flow.”
Ngumiti ako.
“Sige.”
Kinabukasan, pumunta ako sa opisina.
Hindi ako nag-drive sa gabi.
Sa halip, kinausap ko ang HR namin tungkol sa salary loan at medical assistance program para sa dependents.
May ₱150,000 pala akong puwedeng makuha.
Hindi ko alam dahil hindi ko kailanman naisip na kailangan ko.
Idinagdag ko iyon sa sariling savings ko.
Enough para kay Papa.
Hindi ko gagalawin ang joint account.
Ayokong bigyan si Adrian ng pagkakataong sabihin na ako rin ang kumuha nang walang usapan.
Tatlong araw akong nag-ipon ng records.
Sa ikaapat na araw, may nangyaring hindi ko inaasahan.
Tumawag ang unknown number.
“Hello?”
“Hi. Mara?”
Boses babae.
Pamilyar.
“Mara Villanueva?”
“Oo.”
“This is Celine.”
Nanlamig ang kamay ko.
Hindi ako nagsalita.
“Sorry. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin.”
“Paano mo nakuha number ko?”
Tahimik siya.
“Kay Adrian.”
“Bakit?”
Huminga siya nang malalim.
“Because I know.”
“Ano?”
“Alam ko na ikaw iyong driver.”
Napapikit ako.
“Paano?”
“Dashcam.”
Doon ko naalala.
May maliit akong dashcam na kita ang cabin dahil requirement ng insurance ko sa sideline.
Pero paano niya—
“May screenshot si Adrian.”
“Ano?”
“Two nights ago. Nakita niya raw iyong car mo sa condo basement camera. Tinignan niya plate number.”
Nanlamig ako.
Alam na ni Adrian.
Pero wala siyang sinabi.
Kumain siya ng sinigang kasama ko.
Hinalikan ako sa noo.
Nagsinungaling pa rin.
“Nasaan ka?”
“Coffee shop sa Ortigas.”
“Bakit mo ako tinawagan?”
“Kailangan kitang makausap.”
“About the baby?”
Natahimik siya.
Iyon ang confirmation.
“Please.”
Hindi ako agad pumayag.
Pero pagkatapos ng isang oras, pumunta ako.
Hindi dahil gusto kong makipag-away.
Gusto kong malaman kung ano ang alam niya.
Nasa sulok siya ng café.
Walang makeup.
Walang red roses.
Walang anniversary cake.
Mukha siyang pagod.
Umupo ako.
“Sabihin mo.”
“I’m sorry.”
“Facts muna.”
Tumango siya.
“Two years and three months kami.”
“Alam mong kasal siya?”
“Oo.”
Hindi niya itinanggi.
“From the start?”
“Hindi.”
“Kailan mo nalaman?”
“After four months.”
“At nagpatuloy ka.”
Tumango siya.
Hindi ko siya kailangang murahin.
Alam niyang mali.
“Anong sinabi niya tungkol sa akin?”
“Separated kayo emotionally. Hindi lang kayo makapag-file agad dahil may properties at ayaw mong pumirma.”
Napatawa ako.
“Classic.”
Namula siya.
“May pinakita siyang documents.”
“Ano?”
“Petition draft. May signature mo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Wala akong pinirmahan.”
Namuti ang mukha niya.
“I thought…”
“May copy ka?”
“Oo.”
“Send it to me.”
Agad niyang kinuha ang cellphone.
Pagdating sa email ko, binuksan ko.
Hindi ako abogado.
Pero kilala ko ang pirma ko.
Mukhang pirma ko.
Pero hindi akin.
Kinunan ko ng screenshot at ipinadala kay Nina.
“Condo?”
“Siya nagbabayad.”
“From our joint fund.”
Napapikit si Celine.
“Hindi ko alam.”
“Hindi mo tinanong?”
“Sinabi niyang may personal investment account siya.”
“Jewelry?”
Hindi siya sumagot.
“Prenatal?”
“Siya.”
“Baby?”
Hinawakan niya ang tiyan niya.
“Ten weeks.”
“Kay Adrian?”
“Oo.”
Walang dahilan para hindi maniwala.
Pero hindi rin iyon ang pinakamahalaga sa akin sa sandaling iyon.
“Bakit mo ako tinawagan?”
Doon siya umiyak.
Hindi malakas.
“Because yesterday I asked him when he’ll tell you.”
“At?”
“Sinabi niyang after the baby is born.”
Napakunot ang noo ko.
“Bakit?”
“He said he needs time to arrange finances.”
Naramdaman kong lumamig ang dugo ko.
“Anong finances?”
“He wants to sell your Pasig condo.”
Napatuwid ako.
“Ano?”
“He told me you both agreed to sell it.”
“Hindi.”
Namula siya.
“He said after selling it, you’ll take your share and move to your sister.”
“Wala akong sister.”
Tuluyan siyang namutla.
Doon ko nakita ang unang totoong takot sa mukha niya.
Hindi dahil nahuli siya.
Kundi dahil nagsisimula rin niyang maunawaan kung gaano karaming kasinungalingan ang sinabi sa kanya.
“Celine.”
“Oo?”
“May sinabi ba siyang ibang property?”
“May lot sa Cavite.”
Wala kaming lot sa Cavite.
“May business investment sa Batangas.”
Wala rin.
“May insurance policy daw siya na ako ang beneficiary.”
Napatingin ako sa kanya.
“May nakita ka?”
“Wala.”
“Then don’t assume.”
Tumango siya.
“I’m sorry.”
“Alam mong married siya after four months.”
“Oo.”
“Then hindi kita sasabihang victim ka lang.”
Napayuko siya.
“Alam ko.”
“Pero kung nagsisinungaling din siya sa’yo tungkol sa pera at legal documents, kailangan mong protektahan ang sarili mo at anak mo.”
Napatingin siya sa akin na parang hindi niya inaasahan.
“Hindi kita tutulungan dahil kaibigan kita.”
“Alam ko.”
“Hindi rin kita ililigtas sa consequences.”
Tumango siya.
“Pero ayokong gamitin niya ang baby para gumawa ng panibagong kasinungalingan.”
Pag-alis ko sa café, diretso ako kay Nina.
Binuksan niya ang document.
“Mara.”
“Fake?”
“Hindi ko masasabi agad kung forged, pero kung hindi mo ito pinirmahan, malaking problema ito.”
“May legal separation ba?”
“Wala akong nakitang filed case under your names sa records na na-check natin.”
Umupo ako.
“Gusto niyang ibenta condo namin.”
“Hindi niya magagawa nang basta-basta kung pareho kayong registered owners.”
“Pero kung pinepeke niya pirma ko?”
“Then mas kailangan nating maging maingat.”
Iyon ang sandaling nagbago ang plano ko.
Hindi na lang ito tungkol sa pagtataksil.
May financial deception na.
At posibleng paggamit ng pirma ko.
Sinabihan ako ni Nina na huwag munang gumawa ng accusation na hindi pa namin mapapatunayan.
Kaya nag-request kami ng certified copies ng records.
Naglagay rin ako ng safeguards sa accounts at property transactions kung saan posible.
Hindi ko ginalaw ang perang hindi malinaw kung kanino.
Hindi ako gumawa ng eksenang puwedeng gamitin laban sa akin.
Tatlong araw pa.
Si Adrian naman ay patuloy na umuuwi.
Patuloy na nagtatanong kung anong gusto kong dinner.
Patuloy na nagkukunwaring normal.
Hanggang Biyernes.
Pagdating niya, nakahanda ang hapag.
Pero walang pagkain.
Nasa mesa ang tatlong bagay.
Bank statements.
Larawan nila ni Celine sa basement.
At kopya ng document na may pekeng pirma ko.
Huminto siya sa pintuan.
“Mara.”
“Umupo ka.”
Hindi siya gumalaw.
“Saan mo nakuha iyan?”
“Alin?”
Hindi siya sumagot.
“Interesting.”
Tumayo ako.
“Hindi mo tinanong kung sino iyong babae. Hindi mo tinanong kung ano iyong picture.”
“Mara, let me explain.”
“Umupo ka.”
Umupo siya.
Ako naman ay nanatiling nakatayo.
“Two years?”
Napapikit siya.
“I’m sorry.”
“Hindi iyon sagot.”
“Oo.”
“Condo?”
“Oo.”
“Emergency fund?”
Tahimik.
“Adrian.”
“Oo.”
“Jewelry?”
“Oo.”
“Prenatal clinic?”
Napatingin siya sa akin.
Alam na niyang nakausap ko si Celine.
“She’s pregnant.”
“Alam ko.”
“Mara—”
“Sa’yo?”
“Oo.”
Tahimik ang bahay.
Akala ko kapag narinig ko iyon mula sa bibig niya, may mababasag sa loob ko.
Wala.
Siguro dahil ilang araw ko nang pinupulot ang mga piraso.
“May plano kang sabihin sa akin?”
“Oo.”
“Kailan?”
Hindi siya sumagot.
“After manganak?”
Namuti siya.
“Sinabi niya?”
“Oo.”
“Mara, hindi ganoon kasimple.”
“Simple ang tanong.”
“I was trying to fix things.”
“Anong inaayos mo?”
“Finances.”
“By selling our condo?”
“Mara—”
“Without telling me?”
“Hindi ko ibebenta nang wala kang approval.”
Itinulak ko sa harap niya ang document.
“Then ano ito?”
Nanigas siya.
Hindi niya hinawakan.
“Draft lang.”
“Bakit may pirma ko?”
“Template.”
“Template?”
“Tiningnan lang namin kung paano magiging process.”
“Sino ang ‘namin’?”
Tahimik.
“Lawyer?”
“Broker.”
Napatawa ako.
“Ginamit mo ang pirma ko sa template para sa broker?”
“Hindi official.”
“Hindi ikaw ang magdedesisyon kung gaano kaseryoso iyan.”
Tumayo siya.
“Mara, please. Nagkamali ako.”
“Hindi.”
Napatingin siya.
“Hindi ito isang pagkakamali.”
Tinuro ko ang bank statements.
“Labingwalong buwan ng condo payments.”
Tinuro ko ang picture.
“Dalawang taon ng relasyon.”
Tinuro ko ang document.
“At ilang buwan ng paghahanda para sa buhay na wala ako.”
“Mahal pa rin kita.”
Doon ako natawa.
Talagang natawa.
Hindi hysterical.
Pagod lang.
“Adrian, huwag mong insultuhin pareho tayo.”
“Totoo.”
“Maybe.”
Napatigil siya.
“Maybe mahal mo ako.”
Hindi niya inaasahan.
“Pero hindi iyon depensa.”
Tahimik.
“Puwede mo akong mahalin at lokohin.”
“Puwede mo akong mahalin at gastusin ang pera natin sa ibang babae.”
“Puwede mo akong mahalin at magplano ng buhay na hindi ko alam.”
Lumapit ako.
“Ang tanong hindi kung mahal mo ako.”
“Then ano?”
“Kung ligtas pa ba akong magtiwala sa’yo.”
Hindi siya nakasagot.
“Hindi na.”
Umiyak siya.
Unang beses ko siyang nakitang umiyak sa labing-isang taon naming kasal.
“Mara, please.”
“Hindi kita palalayasin ngayong gabi.”
Napatingin siya.
“Pero hindi dahil gusto kong ayusin.”
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
“May legal process.”
Namula ang mukha niya.
“Legal?”
“Oo.”
“Gusto mong makipaghiwalay?”
“Gusto kong protektahan ang sarili ko.”
“Eleven years, Mara.”
“Alam ko.”
“Ganito lang?”
Doon ako nagalit.
“Ganito lang?”
Tumaas ang boses ko sa unang pagkakataon.
“Adrian, nagmamaneho ako hanggang hatinggabi para makapag-ipon sa operasyon ng tatay ko!”
Natahimik siya.
“Ano?”
“Ride-hailing driver ako sa gabi.”
Unti-unting nagbago ang mukha niya.
Doon niya naintindihan.
“Ako…”
“Oo.”
Tinuro ko ang picture.
“Ako ang naghatid kay Celine sa condo ninyo.”
“Mara…”
“Ako iyong driver.”
Napaupo siya.
Hindi siya makapagsalita.
“Habang sinasabi mong wala kang pera, naghahanap ako ng pasahero.”
“Habang sinasabi mong stressful ang trabaho, nagmamaneho ako hanggang madaling-araw.”
“Habang binabayaran mo ang bahay ninyo ng girlfriend mo, nag-iipon ako para kay Papa dahil ayokong dagdagan ang problema mo.”
Nanginginig na ang boses ko.
“At nang tanungin kita kung magkano ang maitutulong mo sa surgery niya, sinabi mong twenty thousand.”
Napayuko siya.
“Samantalang forty-eight thousand five hundred kada buwan ang condo.”
Wala siyang sagot.
“Hindi pregnancy ang pinakamasakit.”
Napatingin siya.
“Hindi rin si Celine.”
Pinunasan ko ang luha ko.
“Ang pinakamasakit ay ginawa mo akong tanga habang pinapanood mo akong magsakripisyo para sa problemang ikaw mismo ang nagsisinungaling tungkol.”
“Mara, babayaran ko.”
“Anong babayaran mo?”
“Lahat.”
“Hindi mo mababayaran ang dalawang taon.”
“Then sabihin mo anong gagawin ko.”
“Wala.”
Iyon ang sagot na ayaw niyang marinig.
“Wala kang gagawin para pigilan ako.”
Kinabukasan, umalis siya sa bahay.
Hindi kay Celine.
Sa bahay ng kapatid niya.
Nalaman ko lang dahil nag-message ang ate niyang si Grace.
“Mara, nandito si Adrian. Hindi ko alam buong nangyari pero hindi kita kukulitin. Sabihin mo lang kung may kailangan ka.”
Hindi ko rin siya siniraan sa pamilya niya.
Hindi kailangan.
Si Adrian mismo ang umamin sa ina at kapatid niya makalipas ang isang linggo.
Hindi lahat.
Pero sapat.
Ang biyenan kong si Tita Lorna ang tumawag.
“Anak.”
Hindi ako sanay marinig siyang umiiyak.
“Sorry.”
“Tita, hindi ninyo kasalanan.”
“Anak ko.”
“Pero hindi ninyo desisyon.”
Tahimik siya.
“Tama.”
Wala siyang hiningi.
Hindi niya ako pinilit na patawarin.
Dahil doon, nanatili ang respeto ko sa kanya.
Si Celine naman ay nag-message makalipas ang dalawang linggo.
Hindi kami naging magkaibigan.
Hindi kami nagkape para pagtawanan si Adrian.
Hindi kami naging magkakampi na parang teleserye.
May malinaw na distansiya.
Pero nagpadala siya ng kopya ng lahat ng messages na may kinalaman sa financial claims at documents na ipinakita ni Adrian.
May isang bagay doon na hindi ko inaasahan.
Anim na buwan bago ko sila mahuli, sinabi ni Adrian kay Celine:
“Konting tiis na lang. Once Mara’s father has his surgery, I can start the separation without looking cruel.”
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
Iyon pala ang timeline niya.
Hindi dahil mahal niya si Papa.
Hindi dahil nag-aalala siya sa akin.
Ayaw lang niyang magmukhang masama kung iiwan niya ako habang may surgery si Papa.
Image.
Hanggang dulo, image.
Ipinadala ko kay Nina.
Pagkatapos ay binura ko sa cellphone ko ang screenshot.
Ayokong araw-araw iyong binabasa.
May sapat na ebidensiya na.
Hindi ko kailangang paulit-ulit saktan ang sarili ko para patunayang totoo ang nangyari.
Natuloy ang operasyon ni Papa.
Noong araw ng surgery, nasa hospital ako mula alas-singko ng umaga.
Dumating si Adrian.
May dalang kape.
Nakita ko siya sa hallway.
“Bakit ka nandito?”
“Gusto kong makita si Papa.”
“Alam ba niyang nandito ka?”
“Oo.”
Lumabas si Papa mula sa room sakay ng wheelchair.
Nang makita si Adrian, tumahimik siya.
Hindi ko sinabi kay Papa ang lahat.
Pero sinabi ko sapat.
Lumapit si Adrian.
“Pa.”
Hindi sumagot si Papa agad.
Pagkatapos:
“Salamat sa pagpunta.”
“I’m sorry.”
Tumango si Papa.
“Sa anak ko ka humingi.”
Napayuko si Adrian.
“Pero may sasabihin ako.”
Tumingin siya.
“Hindi kita sasaktan.”
“Pa.”
“Hindi rin kita mumurahin.”
Huminga nang malalim si Papa.
“Kasi kapag ginawa ko iyon, baka isipin mong galit lang ako dahil niloko mo anak ko.”
Tahimik ang hallway.
“Galit ako dahil pinaghirapan ng anak ko iyong perang dapat sana magkasama ninyong pinoprotektahan.”
Napapikit si Adrian.
“Nakikita ko siyang umuuwi dati na pagod. Akala ko overtime.”
Napatingin si Papa sa akin.
“Hindi ko alam nagda-drive pala sa gabi.”
“Pa…”
“Kung sinabi mo lang, anak.”
“Okay na.”
Umiling siya.
Pagkatapos ay bumalik ang tingin kay Adrian.
“Hindi ko kailangan ng twenty thousand mo.”
Namula si Adrian.
“Mara told you?”
“Oo.”
“I’m sorry.”
“Hindi pera ang hinihingi ko.”
Tumigil si Papa.
“Gusto ko lang sana noong nagsabi kang asawa mo anak ko, totoo.”
Wala nang sinabi si Adrian.
Natuloy ang surgery.
Successful.
Tatlong araw pagkatapos, naglalakad na si Papa gamit ang walker.
At sa unang pagkakataon sa maraming buwan, huminto muna ako sa pagmamaneho sa gabi.
Hindi dahil may nagbabawal.
Dahil hindi ko na kailangan.
Naayos ko ang budget.
Tinanggap ko ang promotion sa trabaho na ilang buwan ko nang tinatanggihan dahil may kasamang mas mahabang oras sa umaga.
Mas mataas ang sweldo.
Mas malinaw ang schedule.
At higit sa lahat, hindi ko na kailangang iayon ang buhay ko sa kasinungalingang “ako ang bahala” ni Adrian.
Ang legal na proseso ay hindi mabilis.
Hindi rin malinis.
May property discussions.
May accounting.
May arguments tungkol sa joint fund.
Hindi ko nakuha lahat ng gusto ko.
Hindi rin siya nawalan ng lahat.
Ayokong maging fairy tale ang consequence.
May mga perang hindi na namin mababawi.
May gastos na mahirap patunayang para lang kay Celine.
May mga desisyong kailangan naming paghatian dahil kasal pa rin kami noong ginawa.
Pero malinaw ang isang bagay:
Hindi ko na sasagutin ang buhay na pinili niyang buuin sa labas ng marriage namin.
Si Adrian ang nagpatuloy sa pagbabayad ng obligasyon niya sa magiging anak niya.
At tama lang iyon.
Hindi kasalanan ng bata kung paano siya nabuo.
Nang minsang tanungin ako ni Nina kung galit ba ako sa baby, napatingin ako sa kanya.
“Bakit ako magagalit sa sanggol?”
“Some people do.”
“Hindi niya ako niloko.”
Iyon lang.
Hindi ko kailangang mahalin ang bata.
Hindi ko kailangang maging bahagi ng buhay niya.
Pero hindi ko rin kailangang gawing target ang isang taong wala namang piniling anuman.
Makalipas ang limang buwan, nag-message si Celine.
“Baby girl.”
May picture ng ultrasound.
Hindi ako sumagot.
Hindi dahil galit ako.
Wala lang akong papel doon.
Makalipas ang ilang linggo, nalaman kong hindi rin naging maganda ang relasyon nila ni Adrian.
Hindi ko ikinatuwa.
Hindi rin ako nagulat.
Nagsimula silang mag-away tungkol sa pera.
Tungkol sa trust.
Tungkol sa mga kasinungalingang sinabi niya sa aming dalawa.
Hindi iniwan ni Adrian ang responsibilidad niya sa bata, pero hindi rin sila nagpakasal agad gaya ng ipinangako niya.
Dati, baka sinubaybayan ko.
Baka gusto kong malaman kung karma ba.
Pero habang tumatagal, nawalan ako ng interes.
Ang consequence ni Adrian ay hindi kailangang maging miserable siya habang-buhay.
Ang tunay na consequence ay mas simple.
Nawala ang marriage namin.
Nawala ang tiwala ko.
At kailangan niyang harapin ang mga obligasyong siya mismo ang gumawa nang wala na akong nakatayong safety net sa likod niya.
Isang taon matapos ang gabing iyon, bumalik ako sa pagmamaneho.
Hindi dahil kailangan ko ng pera.
Namiss ko lang.
May kakaibang katahimikan sa pagmamaneho sa gabi.
Iba’t ibang pasahero.
Iba’t ibang kuwento.
May magkasintahang nag-aaway.
May nurse na pauwi galing duty.
May estudyanteng lasing na lasing at paulit-ulit humihingi ng tawad sa nanay sa telepono.
May matandang lalaking may dalang bouquet para sa asawa niyang naka-confine.
At minsan, may babaeng sumakay na umiiyak.
“Sorry po, Ate.”
“Okay lang.”
“Pwede pong huwag muna tayo umalis?”
“Sure.”
Umiyak siya nang halos limang minuto.
Pagkatapos:
“Nahuli ko boyfriend ko.”
Napatingin ako sa rearview mirror.
“Gusto n’yo pong cancel?”
Umiling siya.
“Uwi na lang po.”
