SA ARAW NG AMING KASAL, PINAPILI AKO NG FIANCÉ KO: HUMINGI NG TAWAD SA BABAE NIYANG KAIBIGAN O KAKANSELAHIN NIYA ANG KASAL—PERO NANG PUMAYAG AKO, HINDI NIYA ALAM KUNG BAKIT KAILANGAN KO PA RIN ANG SIMBAHAN SA ALAS-DOSE
“Humingi ka ng tawad kay Bianca ngayon din, o kakanselahin ko ang kasal natin!”
Iyon ang sinabi ng lalaking pakakasalan ko sana, habang nakasuot siya ng mamahaling amerikana at nakatayo sa harap ko.
Hindi ko akalaing sa mismong araw ng kasal namin, ibang babae ang ipagtatanggol niya.
Pero mas hindi niya inaasahan ang sagot ko.
“Sige. Huwag na tayong magpakasal.”
Ako si Mara Villanueva, tatlumpung taong gulang. Pitong taon kong minahal si Adrian Monteverde.
Sa loob ng pitong taon, naniwala akong siya ang lalaking makakasama ko hanggang pagtanda.
Pero sa loob lamang ng ilang minuto, gumuho ang lahat.
Nasa bridal suite kami ng isang lumang simbahan sa Batangas nang mangyari ang pagtatalo.
Sa likuran ni Adrian, nakatayo si Bianca Salazar, ang matalik niyang kaibigan mula pagkabata.
Nakasuot ito ng mapusyaw na asul na bestida. Namumula ang mga mata, nanginginig ang labi, at mahigpit na nakakapit sa manggas ng fiancé ko.
“Adrian, tama na,” mahinang sabi niya. “Kasalanan ko naman. Hindi na sana ako pumunta. Ayokong masira ang kasal ninyo dahil sa akin.”
Lalong lumambot ang mukha ni Adrian.
“Wala kang kasalanan, Bianca. Hindi ikaw ang dapat umalis.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Mara, ilang beses ko bang sasabihin? Mag-sorry ka.”
Ang kasalanan ko?
Sinabihan ko lamang si Bianca na huwag gamitin ang bridal bouquet na inilaan para sa akin.
Nang pumasok ako kanina, nakita ko siyang hawak iyon habang nagpapakuha ng litrato kay Adrian sa harap ng altar.
Nang sabihin kong para sa bride ang bouquet, ngumiti siya at sumagot, “Akala ko naman puwedeng hiramin. Hindi ka naman siguro ganoon kaselan?”
Hindi ako sumigaw.
Hindi ko siya pinahiya.
Sinabi ko lamang na ibalik niya iyon.
Pero nang magsimulang umiyak si Bianca, bigla akong naging kontrabida.
“Wala akong ginawang mali,” sagot ko kay Adrian. “Bakit ako hihingi ng tawad?”
Tumigas ang panga niya.
“Kung ganiyan ang ugali mo, hindi ko alam kung kaya kitang pakasalan.”
Tumingin ako sa sarili ko sa salamin.
Simple ang suot kong wedding gown. Walang mamahaling kristal, walang napakahabang train.
Labimpitong wedding gown ang sinukat ko bago ko pinili iyon.
Hindi maintindihan ni Adrian kung bakit tinanggihan ko ang mas magagarang disenyo.
Hindi niya alam na noong labing-anim na taong gulang ako, may isang babaeng nangako sa aking balang araw, isusuot ko ang ganoong klaseng damit.
At may isang taong dapat sanang makakita sa akin.
Isang taong matagal ko nang hinihintay.
“Last chance, Mara,” sabi ni Adrian.
Huminga ako nang malalim.
“Hindi ako magso-sorry.”
Agad niyang inilabas ang cellphone.
Tinawagan niya ang wedding coordinator.
“Cancel everything. Walang kasal na magaganap ngayon. Sabihin ninyo sa pari at sa lahat ng bisita.”
Nanlamig ang buong silid.
Maging si Bianca ay napahawak sa bibig.
“Adrian! Huwag naman! Baka pagsisihan mo!”
Pero hindi siya pinansin ni Adrian.
Sa akin lamang nakatuon ang mga mata niya.
Alam kong naghihintay siyang umiyak ako.
Sa tuwing nag-aaway kami, ako ang unang sumusuyo. Ako ang humihingi ng tawad kahit siya ang nagkamali.
Marahil akala niya, ganoon pa rin ngayon.
Pero sa pagkakataong iyon, wala nang luhang lumabas.
“Sige,” sabi ko. “Kanselado na.”
Nawala ang kumpiyansang nakapinta sa mukha niya.
“Ano?”
“Sinabi kong hindi na tayo ikakasal.”
Dahan-dahan kong inalis ang belo sa aking buhok at inilapag iyon sa mesa.
Pagkatapos ay kinuha ko ang cellphone ko.
Tinawagan ko ang administrator ng simbahan.
“Good morning po. Ako po si Mara Villanueva, iyong bride na may wedding schedule ng eleven o’clock.”
“Opo, Ma’am. Nabalitaan po naming cancelled na.”
“Opo. Pero maaari ko pa rin po bang gamitin ang simbahan mula twelve hanggang twelve-thirty?”
Nagulat ang babae.
“Ma’am, kahit wala nang wedding ceremony?”
“Opo. Wala na pong kailangan na pari, music, o guests. Gusto ko lang pong mapag-isa sa loob nang tatlumpung minuto.”
Biglang inagaw ni Adrian ang cellphone ko.
“Anong kalokohan na naman ito?”
Pinatay niya ang tawag.
“Kinansela na natin ang kasal! Bakit gusto mo pang gamitin ang simbahan?”
“May personal akong dahilan.”
“Mas importante pa kaysa sa kasal natin?”
Hindi ako sumagot.
Tumawa siya nang mapanukso.
“Akala mo ba kapag nagpanggap kang walang pakialam, hahabulin kita?”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
“Two years ago, ikaw ang nagpumilit na September 17 ang wedding date natin!” patuloy niya. “Ikaw rin ang may gusto sa lumang simbahang ito. Kahit mas maganda ang ibang venue, hindi ka pumayag!”
Totoo iyon.
Ako ang pumili ng petsa.
Ako ang pumili ng simbahan.
At ako ang nagpumilit na eksaktong alas-dose ay walang ibang tao sa loob.
Pero hindi iyon dahil kay Adrian.
Hindi iyon tungkol sa kasal namin.
“Akala mo hindi ko alam kung gaano ka kadesperadong magpakasal?” dagdag niya.
Doon ako napapikit.
September 17.
Alas-dose ng tanghali.
Labing-apat na taon kong hinintay ang sandaling iyon.
At kahit wala nang kasal, hindi ko hahayaang mawala iyon.
“Adrian,” mahinahon kong sabi, “ibalik mo ang cellphone ko.”
“Hindi hangga’t hindi mo sinasabi kung ano ang plano mo.”
Bago pa ako makasagot, bumukas ang pinto.
Pumasok ang matandang caretaker ng simbahan, si Mang Ernesto.
May hawak siyang maliit na kahong kahoy.
Nang makita niya akong nakasuot ng wedding gown, biglang namuo ang luha sa kanyang mga mata.
“Señorita Mara,” nanginginig niyang sabi, “dumating na po ang hinihintay ninyo.”
Nanigas ako.
“Sigurado po kayo?”
Tumango siya.
“Labing-apat na taon pong iningatan ng simbahan ang kahong ito. Iniwan po ito ng inyong ina bago siya pumanaw.”
Biglang tumahimik si Adrian.
“Anong kahon?” tanong niya.
Hindi siya pinansin ni Mang Ernesto.
Lumapit siya sa akin at inilapag ang kahon sa aking mga kamay.
Sa ibabaw nito, may nakasulat na pangalang matagal ko nang hindi nakita.
Para kay Mara. Buksan lamang sa ika-17 ng Setyembre, eksaktong alas-dose ng tanghali, sa araw na handa ka nang tuparin ang pangako natin.
Nangangatog ang mga kamay kong hinaplos ang kahon.
Ngunit bago ko pa ito mabuksan, may sinabi si Mang Ernesto na nagpahinto sa aking paghinga.
“Señorita, may isa pa po akong dapat sabihin. Hindi lamang sulat ang iniwan ng inyong ina.”
Tumingin siya sa pintuan.
“May taong dumating kaninang umaga. At ang sabi niya, siya raw ang dahilan kung bakit pinili ng inyong ina ang araw na ito.”
