PART 2
Napatigil ang tibok ng puso ko sa narinig ko. Pakiramdam ko ay nagyelo ang buong katawan ko habang nakaluhod sa damuhan ng aming hardin. Ang mahigpit na yakap ng anak kong si Sofia ay unti-unting napalitan ng panginginig ng kanyang katawan dahil sa takot.
“Anong sinasabi mo, Sofia?” tanong ko, pilit na pinapakalma ang aking boses kahit na nagsisimula nang magpanik ang isip ko.
Humarap ako kay Mimi, ang batang pulubi na nakatayo pa rin sa tabi ng wheelchair. Blangko ang kanyang mukha, walang emosyon, malayo sa hitsura ng isang normal na bata sa lansangan.
“Mimi, anong ibinulong mo sa anak ko?” tanong ko nang may awtoridad.
Lumapit si Mimi sa amin, humakbang siya nang dahan-dahan sa damuhan.
“Sir Carlos, narinig ko po ang asawa ninyo kagabi sa labas ng gate,” simula ni Mimi, mahina ang boses pero malinaw ang bawat salita.
“Doon po kasi ako natutulog sa likod ng malaking pader sa gilid ng mansyon ninyo, sa may madilim na bahagi kung saan hindi ako nakikita ng mga gwardya. May dumating pong mamahaling kotse. Lumabas si Tita Amanda at may kinausap siyang lalaki sa loob ng kotse.”
Naramdaman ko ang paglamig ng aking mga kamay. “Anong narinig mo?”
“Narinig ko po silang nagtatawanan,” patuloy ni Mimi.
“Sabi po ni Tita Amanda, tapos na ang paghihintay niya. May ilalagay daw po siyang gamot o lason sa kape ninyo mamayang gabi pag-uwi ninyo galing sa opisina. Kapag nawala na kayo sa mundo, sa kanya mapupunta ang lahat ng ari-arian at pera ninyo, at makakasama na niya ang lalaking iyon.”
Humarap ako kay Sofia. Humahagulgol pa rin siya, basang-basa ng luha ang kanyang mga pisngi. Hawak niya nang mahigpit ang aking polo, parang natatakot na kapag bumitaw siya ay may mangyayaring masama sa akin.
“Sofia, magsalita ka. Bakit ka tumayo? Bakit ngayon ka lang naglakad kung kaya mo naman pala?” tanong ko, habang unti-unting nabubuo ang isang nakakatakot na hinala sa aking isipan.
“Papa, patawarin mo ako,” umiiyak na sabi ni Sofia.
“Dalawang taon na akong nakakalakad. Isang taon matapos ang aksidente, gumaling na ang mga binti ko. Kaya ko na pong tumayo.”
“Pero bakit hindi mo sinabi sa akin? Bakit nagpanggap ka na paralisado ka?” tanong ko, halos gumuho ang mundo ko sa katotohanang dalawang taon kong nakikitang nagdurusa ang anak ko sa wheelchair nang walang dahilan.
“Dahil tinakot ako ni Tita Amanda, Papa!” tili ni Sofia, lalong humigpit ang kapit sa akin.
“Noong isang taon, noong bagong kasal pa lang kayo, nakita niya akong tumayo sa kwarto ko nung wala ka. Lumapit siya sa akin, sinaktan niya ang braso ko, at sinabing kapag nalaman mo na nakakalakad ako, o kapag isinumbong ko sa’yo ang totoo, tatapusin niya rin ang buhay mo tulad ng ginawa niya kay Mama!”
Nanigas ang buong pagkatao ko. Ang hangin sa paligid ko ay parang naging yelo. “Anong sinabi niya tungkol sa Mama mo?”
“Sinabi niya sa akin, siya ang dahilan kung bakit nawalan ng preno ang kotse natin dalawang taon na ang nakalipas!” hikbi ni Sofia.
“Narinig ko silang nag-aaway ni Mama bago ang aksidente. At nung nalaman ni Tita Amanda na alam ko ang sikreto niya, sinabi niya sa akin na kapag nagsalita ako, ikaw naman ang isusunod niya. Natakot ako, Papa. Ayokong mawala ka rin sa akin kaya nagpanggap ako na hindi ako makagalaw.”
