Habang tuluyang nalalaglag ang mga ginupit na tela sa sahig, naramdaman ko ang pagkawala ng bigat sa aking dibdib. Ang bawat piraso ng seda na nahiwalay ay parang pagpapakawala sa mga taon ng pagtitiis at pagsasakripisyo para sa isang lalaking kailanman ay hindi inilagay ang sarili ko sa unang pwesto.
Ilang oras ang lumipas, tahimik akong naupo sa sofa habang umiinom ng tsaa. Sa kabila ng mga naging desisyon ko, walang pagsisisi sa puso ko—tanging kapayapaan lamang.
Makalipas ang ilang sandali, nakarinig ako ng mabilis at malalakas na katok sa pinto. Kasabay nito ang pagtunog ng doorbell nang sunud-sunod.
Tok! Tok! Tok!
“Alyssa! Buksan mo ang pinto na ‘to!” ang galit at pamilyar na boses ni Mark ang umalingawngaw sa labas. Kasunod nito ang boses ng kanyang ina at ilang kaibigan. Paano nila nalaman ang address na ito? Siguro ay natunton nila ang pag-alis ko o naitanong ito sa isa sa mga taong pinagkakatiwalaan ko.
Hindi ako kumilos. Nanatili akong nakaupo at nakatitig sa pintuan nang may malamig na ngiti.
Lalong lumakas ang katok. “Alyssa, lumabas ka diyan! Anong kahibangan ba ang ginawa mo? Pinahiya mo kami sa buong pamilya! Pinaatras mo ang mga bisita at pinauwi ang lahat habang naghihintay kami sa venue!” sigaw ni Mark, halatang namumula na sa galit at pagod.
Dahan-dahan akong tumayo, naglakad patungo sa pinto, at binuksan ito nang bahagya.
Tumambad sa akin ang mukha ni Mark—puno ng alikabok, pawis, at galit. Wala na ang pormal na anyo ng isang groom. Sa likod niya ay nakatayo ang kanyang ina na umiiyak habang si Cheska naman ay nakahawak sa braso ni Mark, kunwari ay nanghihina pa rin at nag aalala.
“Alyssa…” galit na sambit ni Mark sabay tulak nang malakas sa pinto para makapasok. “Anong ibig sabihin nito? Bakit mo kinansela ang kasal? Alam mo ba ang kahihiyang dinanas namin sa Manila Hotel nang sabihin ng mga magulang mo na tapos na ang lahat?!”
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. Walang bakas ng takot o panghihinayang sa mga mata ko.
“Kahitian?” malamig na tanong ko, habang nakataas ang isang kilay. “Mark, ang tunay na kahihiyan ay ang pumunta sa sarili mong kasal habang ang fiancé mo ay inuna ang best friend niyang nag-aastang reyna.”
“Si Cheska ay may sakit!” bulyaw ni Mark, depensa sa babaeng nakakapit pa rin sa kanya. “Huwag kang mag-imbento ng ibang isyu! Makasarili ka, Alyssa! Dahil lang sa isang kotse, iniwan mo ako sa ere?!”
Napatawa ako nang pagak. “Isang kotse? Mark, hindi ito tungkol sa kotse. Tungkol ito sa labindalawang taon ng pagiging sunud-sunuran ko sa bawat gusto mo, sa bawat pagbibigay ko kay Cheska, at sa bawat pagkakataong pinili mo siyang saktan ako nang hindi mo man lang namamalayan.”
Lumingon ako kay Cheska na ngayon ay tahimik na nakatayo, kunwaring nasasaktan sa mga sinasabi ko.
“At ikaw, Cheska,” dahan-dahan kong sabi, habang humhakbang palapit sa kanila. “Siguro naman tapos na ang drama mo. Hindi na kailangang umaktong mahina ngayon kasi wala na ang lalaking magsisilbing alalay mo habang buhay.”
“Alyssa! Huwag na huwag mong pagsasalitaan ng ganyan si Cheska!” sigaw ni Mark sabayamba na hahawakan ako sa braso.
Ngunit mabilis akong lumayo at itinaas ang kamay ko para pigilan siya. “Huwag mo akong hawakan, Mark. Tapos na tayo.”
Inabot ko sa kanya ang isang makapal na sobre na nakapatong sa mesa malapit sa pinto. “Iyan ang mga dokumento tungkol sa mga naiwang gastusin sa venue at iba pang kailangang ayusin. Huwag kang mag-alala, hindi ko na kasingbaba ang tingin mo sa akin para singilin ka sa mga nagastos ko sa kasal. Sagot ko na ‘yun bilang kabayaran sa labindalawang taon na nasayang ko sa iyo.”
Natigilan si Mark. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang seryoso at walang emosyon kong mukha. Para bang ngayon lang niya napagtanto na hindi na ako ang parehong Alyssa na laging umiiyak at nagpapasensya noon.
“Alyssa… pakiusap, pag-usapan natin ‘to,” boses-pagmamakaawa na ang ginamit ni Mark, habang bahagyang lumalapit. “Huwag naman nating tapusin nang ganito ang lahat ng pinagsamahan natin…”
“Ang pinagsamahan natin ay tinapos mo noon pa man nang piliin mong balewalain ang halaga ko sa pinakamahalagang araw ng buhay ko,” sagot ko habang nakatitig nang diretso sa kanyang mga mata. “Mag-sama na kayo ng mahal mo. Malaya na kayong dalawa.”
Bago pa sila makapagsalita muli, tuluyan kong isinara ang pinto sa kanilang mukha at marahas itong ini-lock.
Narinig ko pa ang mga pagkatok at pagtawag ni Mark sa labas, ngunit makalipas ang ilang minuto, unti-unti ring nawala ang mga yabag at boses nila hanggang sa tuluyang nanahimik ang buong paligid.
Bumalik ako sa sala, tiningnan ang mga ginupit na piraso ng damit sa sahig, at kinuha ang aking bag.
Ngayon, simula na ang tunay kong buhay. Walang anino ni Mark, walang inggit kay Cheska, at walang mga pasubali. Ako na lang—malaya, buo, at handang simulan ang kinabukasan na para talaga sa akin.