Nag-echo ang tunog ng aking pagtawa sa maluwag at marangyang sala. Isang tawang puno ng sarkasmo at awa para sa dalawang taong akala ay nasa rote na sila ng tagumpay.
“Sino ang tinatawagan ko, Marco?” nakangiti kong tanong habang dahan-dahang tumatayo mula sa sofa. Ibinaba ko ang aking cellphone sa ibabaw ng glass table, saktong-sakto sa tabi ng mga pinirmahan naming annulment papers.
“Wag ka ngang magpatawa, Sofia! Nag-iilusyon ka na naman!” sigaw ni Marco, bagamat bakas na ang bahagyang kaba sa kanyang boses dahil sa aking kakaibang asal. Si Valerie naman ay mahigpit na kumapit sa braso ni Marco, pilit na nagpapakita ng tapang ngunit nanginginig na rin ang mga labi.
Kasabay ng pagtunog ng aking cellphone—senyales na may pumasok na mensahe—ay biglang tumunog ang personal na telepono ni Marco.
Napakunot ang noo ni Marco. Dinukot niya ang kanyang iPhone mula sa bulsa. Nang tingnan niya ang screen, biglang namutla ang kanyang mukha. Agad niyang sinagot ang tawag, naka-loudspeaker pa mandin ito nang hindi niya sinasadya sa taranta.
“Sir Marco! Sir, kailangan nating mag-usap ngayon na!” sigaw ng boses mula sa kabilang linya—si Atty. Santos, ang head ng legal department ng kanilang real estate firm. “B-Bigla pong nag-freeze ang lahat ng corporate accounts natin! At… at may mga pulis at BIR agents na dumating dito sa main office!”
Nanlaki ang mga mata ni Marco. “Anong sinasabi mo?! Anong BIR?! Paanong nag-freeze ang accounts natin?! Binabayaran natin sila taon-taon!”
“Hindi ko alam, Sir! Sabi ng bangko, ang nag-utos daw ay ang pangunahing may-ari ng控股 (holding company) na nagmamay-ari ng higit walumpung porsyento (80%) ng shares natin! Sabi nila, ibinenta o inilipat na raw ang lahat ng assets sa ibang tao kahapon pa!”
Natigilan si Marco. Bumagsak ang kanyang panga. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin, ang kanyang mga mata ay nanlilisik sa galit at matinding pagtataka.
“I-Ikaw…” nanginginig na turan ni Marco, habang itinuturo ako gamit ang nanginginig na daliri. “Anong ginawa mo, Sofia?!”
Lumapit ako nang ilang hakbang sa kanila, isinusuot ang aking mamahaling sunglasses habang nakangiti nang pagtagumpay.
“Salamat sa pagpapaalala sa akin na ang villa na ito ay nakapangalan sa kumpanya mo, Marco,” malumanay kong wika, ngunit may diin ang bawat salita. “Pero nakalimutan mo yatang itanong kung sino ang nagmamay-ari ng kumpanya.”
Bumaling ako kay Valerie na ngayon ay namumutla na rin at halos maiyak sa gulat.
“Meet the real majority stockholder, Valerie,” sabi ko habang kumakaway nang bahagya. “Anak ako ng nag-iisang bilyonaryong nagmamay-ari ng Tan Global Holdings—ang mother company ng lintik mong real estate firm, Marco. Tatlong taon akong nagpanggap na simpleng asawa para lang makita kung anong klaseng tao ang pinakasalan ko. At ngayong tapos na ang palabas…”
Kinuha ko ang brown envelope na naglalaman ng annulment papers, at pinunit ito sa harap ng kanilang mga mukha.
“Wala ka nang kumpanya, wala ka nang villa, at sa tingin ko… magugustuhan mo ang pamasahe pabalik sa impiyerno.”