Niyakap nang mahigpit ni Don Severino ang kaniyang panganay. Sa gitna ng putik at ulan, lumuhod ang dating bilyonaryo at humingi ng tawad sa anak na kaniyang pinalayas dalawampung taon na ang nakalipas.
“Patawarin mo ako, Gabriel…” hikbi ng matanda. “Ang akala ko’y ikaw ang nagtaksil sa akin, ngunit ang mga kapatid mo palang minahal ko nang labis ang magtatapon sa akin sa kalsada.”
Ngumiti si Gabriel sa gitna ng kaniyang mga luha at inakay ang ama patungo sa isang maliit at barong-barong na kubo sa gilid ng estero. Doon ay pinunasan niya ang ama, binigyan ng mainit na sopas, at inalagaan hanggang sa magbalik ang lakas nito. Ngunit habang nag-uusap sila, nalaman ni Don Severino ang mas masakit na katotohanan: si Gabriel ay naghirap at naging pulubi dahil sinadya siyang ipabagsak at ipabugbog ng kaniyang mga nakababatang kapatid upang hindi na makabalik kailanman sa pamilya.
Isang linggo ang nakalipas, habang naglalakad ang dalawa sa gilid ng kalsada, huminto ang isang mamahaling itim na kotse sa kanilang tapat. Bumaba mula rito ang isang lalaking naka-amerkana—si Atty. Mendoza, ang matalik na kaibigan at pinakatiwalaang abogado ni Don Severino na matagal nang naghahanap sa kaniya.
“Don Severino! Diyos ko, buhay kayo!” gulat na sigaw ng abogado. “Nalaman ko ang ginawa ng inyong mga anak. Ngunit may hindi sila alam… ang mga dokumentong pinapirmahan nila sa inyo ay pinalitan ko bago pa man nila iyon maipatala!”
Natahimik ang lahat. Ipinaliwanag ni Atty. Mendoza na hinala na niya ang masamang balak ng dalawang anak, kaya’t ang kumpanya, mansyon, at lahat ng deposito sa bangko ay nananatiling nasa ilalim ng pangalan ni Don Severino at ng kaniyang legal na tagapagmana—si Gabriel.
Lumipas ang tatlong buwan. Nagdaos ng isang grandyong pagtitipon ang dalawang taksil na anak sa dating mansyon ni Don Severino upang ipagdiwang ang kaniyang “pagkamatay” at ang pagkuha nila sa kaniyang yaman. Ngunit sa gitna ng party, bumukas ang malaking pinto.
Pumasok si Don Severino na nakasuit, malakas, at katabi si Gabriel na nakasuot na rin ng magarang kasuotan kasama ang mga pulis at si Atty. Mendoza.
Nanginig sa takot ang dalawang anak. “P-Papa?! Buhay ka?!”
“Akala niyo ba’y matatapos ako sa lansangan?” malamig na sabi ni Don Severino. “Iniligtas ako ng anak na pinalayas ko, habang kayong dalawa na binigyan ko ng lahat ay itinapon ako na parang basura.”
Sa tulong ng mga ebidensya ng pang-aabuso at falsification of documents, agad na inaresto ng mga pulis ang dalawang anak habang nagsisisigaw at nagmamakaawa. Bawi ang lahat ng kanilang ari-arian at nawalan sila ng kahit isang sentimo.
Ibinalik ni Don Severino ang buong pamamahala ng kaniyang imperyo kay Gabriel. Ang dating pulubi na sumigaw ng “Ipapagaling kita!” ay hindi lamang nagligtas sa buhay ng kaniyang ama, kundi siya ring nagpanumbalik ng hustisya at pagmamahal sa kaniyang pamilya.