Nagsimulang magbulungan ang mga bisita. Nakita ni Mateo ang kakaibang kilos namin, kaya agad siyang ngumiti nang pilit sa mga tao habang mahigpit na hinawakan ang siko ko—isang hawak na nagpapakita ng labis na kapangyarihan at pagbabanta, bagamat nakangiti pa rin siya sa harap ng publiko.
“Mukhang nanginginig ang hipag ko sa sobrang galak,” sabi ni Mateo sa mikropono, habang mahina niyang idinidiin ang mga daliri niya sa braso ko na halos bumaon na sa balat ko. “Hayaan nating ituloy na natin ang paghihiwa ng cake, mahal ko.”
Hinarap ko si Mateo. Nawala ang takot sa dibdib ko at napalitan ito ng nag-aapoy na galit at matinding pagdududa.
“Bakit sinasabi ni Clara na ikaw ang pumatay kay Mama?” bulong ko nang direkta sa kanyang mukha, sapat para kaming dalawa lamang ang makarinig.
Ang ngiti sa labi ni Mateo ay unti-unting napawi. Ang kanyang mga mata ay naging kasing-itim ng gabi.
“Magaling talaga ang kapatid mo, nagmamagaling hanggang huli,” malamig na bulong niya pabalik. “Naaalala mo ba ang aksidente sa kotse limang taon na ang nakaraka? Ang preno ng sasakyan ay hindi basta nasira. Ako ang naglagay ng lason sa buhay niya dahil nalaman niyang kinukuha ko ang kumpanya ng pamilya ninyo. At ngayon… pinili mo pang magpakasal sa akin.”
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Ang lalaking pinakamamahal ko, ang asawang pinagkatiwalaan ko ng buong puso ko, ang pumatay sa aming ina.
Pero hindi ako nagpatakot. Dahan-dahan kong ibinaba ang kutsilyong pilak. Lumingon ako sa paligid at nakita ko ang mga tauhan ng pulisya na dahan-dahang lumalapit sa entablado—kasama si Clara na may hawak na USB flash drive at warrant of arrest. Naibigay na pala niya ang ebidensya sa mga awtoridad bago pa man magsimula ang seremonya.
“Tapos na ang laro mo, Mateo,” sabi ko habang tinitigan siya nang diretso sa mga mata.9
Bago pa makakilos si Mateo, dinaluhong na siya ng mga pulis at pinosasan habang nag-aaklas at sumisigaw sa harap ng libu-libong mararangyang bisita.
Ang araw na akala ko ay simula ng aking walang hanggang kaligayahan ay naging simula pala ng hustisya. At habang tinitingnan ko si Mateo na hinahatakpalayo ng mga pulis, hinawakan ko nang mahigpit ang kamay ng aking kapatid—sa wakas ay malaya na kami sa bangungot na iyon.