Pumasok si Leo sa silid nang may malamig ngunit kalmadong kumpas ng lakad. Ang bawat hakbang niya ay tila nagpapatahimik sa musika at sa mga pabulong na tsismis. Si Mark, na kanina lang ay buong-giting na naghahandang mangutya, ay napatigil habang hawak ang kanyang baso ng alak.
“Pasensya na kung nahuli ako,” pambungad ni Leo. Ang kanyang boses ay malalim, buo, at malayo sa utal-utal na pananalita ng batang laging napapahiya sa klase. “Galing pa kasi ako sa isang emergency board meeting sa Singapore.”
Hindi nakatiis si Vanessa. Lumapit siya, sinusubukang itago ang pagkagulat sa likod ng isang pilit na ngiti. “Leo! Ikaw na ba ‘yan? Akala namin… I mean, balita kasi namin noon, hindi ka nakatapos ng kolehiyo. Paano…”
Ngumiti si Leo nang bahagya. “Totoo ‘yun, Vanessa. Hindi ako nakatapos. Nung high school tayo, hindi ko maiintindihan ang mga leksyon dahil mayroon akong severe dyslexia na hindi agad na-diagnose. Para sa inyo at sa mga guro natin, ‘bobo’ ako dahil hindi ako makasabay sa standard na sistema.”
Sumulyap si Leo kay Mark na ngayon ay hindi na makatingin nang diretso.
“Ngunit nung lumabas ako sa paaralan, narealize ko na ang katalinuhan ay hindi lang nasusukat sa matataas na grado o sa pag-memorize ng libro. Habang ang iba ay busy sa pagiging perpekto sa papel, natuto akong magbasa ng tao, mag-solb ng tunay na problema sa lipunan, at magtayo ng sarili kong kumpanya sa larangan ng green technology at robotics.”
Doon nalaman ng lahat na ang kumpanyang kakatayo lang ng pinakamalaking solar farm sa bansa—ang kumpanyang pinapangarap na pasukan ng karamihan sa kanila—ay pagmamay-ari pala ng taong tinawag nilang walang mararating.
Hindi pumunta si Leo para maghiganti o magmalaki. Nag-iwan siya ng tseke bilang donasyon sa alumni fund upang pondohan ang mga estudyanteng may learning disabilities, upang wala nang iba pang batang makakaranas ng pambubully na pinagdaanan niya.
Pagkatapos uminom ng isang basong tubig at makipagkamay sa ilang lumang kaibigan, tumalikod na si Leo patungo sa helipad. Iniwan niyang nakatulala ang buong Batch 2016—isang matinding paalala na ang bilis ng simula ng isang tao ay hindi kailanman nagtatakda ng hangganan ng kanyang mararating.