Part 2: Ang Pagtindig ng May-Ari
Nanatili akong nakatayo sa gitna ng marmol na sahig ng VIP Wing, ang malamig na kape ay patuloy na pumapatak mula sa aking buhok at dumadaloy sa aking kupas na uniporme. Sa paligid namin, ang mga mukha ng mga bilyonaryo, pulitiko, at sikat na personalidad ay nakangisi, naghihintay ng pampaswerte nilang palabas—isang hamak na janitress na luluhod at magpupunas ng sapatos ng isang may kayang doktor.
Si Samantha ay may hawak pa ring baso, nakahalukipkip, at may ngiting tagumpay sa mga labi.
Si Leo naman ay nakatingin sa akin na parang isang basurang tinanggal mula sa kanyang buhay. Ang mga mata niya ay puno ng poot at pagmamalaki sa kanyang bagong estado. “Ano, Anna? Tatahimik ka na lang ba? O gusto mong tawagin ko pa ang security para kaladkarin ka palabas habang pinapanood ka ng mga taong ito?”
“Anak, huwag mo nang pansinin ang hampaslupang iyan,” sabat ni Aling Minda habang nag-aayos ng kanyang mamahaling kwintas na diyamante. “Nasasayangan lang ako sa oras natin. Nandito ang mga may-ari ng ospital, at baka maabala pa natin sila sa kanilang grand entrance.”
Bago pa man makasagot si Leo, narinig ang malakas na yabag ng mga sapatos na sumasabay sa tahimik na bulwagan.
“Paparating na si Director Hizon!” sigaw ng isang tagapamahala ng ospital na hingal na hingal na tumatakbo patungo sa aming direksyon.
Kasunod niya ang Board of Directors ng Global Zenith Medical Center—mga matatandang negosyanteng kilala sa buong Asya, suot ang kanilang mga pormal na kapa at kulay abong suit. Nang makita sila ni Leo, agad nagbago ang anyo ng kanyang mukha. Pilit siyang ngumiti, inayos ang kuwelyo ng kanyang mamahaling coat, at humakbang palapit upang salubungin ang mga ito.
“Director Hizon! Isang karangalan po na makita kayo rito sa VIP inauguration!” masayang bati ni Leo, nakikipag-kamay pa habang nakatungo nang bahagya. “Ako po si Dr. Leo Alcantara, ang nangungunang surgeon ng bagong departamentong ito.”
Ngunit hindi man lang tiningnan ni Director Hizon ang kamay ni Leo.
Sa halip, ang matanda ay lumiko at mabilis na naglakad patungo sa direksyon kung nasaan ako. Ang kanyang mukha ay seryoso, namumula sa galit at pagkabigla.
Nagitla si Leo. “Director? Teka po, si Samantha po at ang kanyang pamilya ang nagdala ng malaking pondo rito…”
“Tumahimik ka, Leo!” bulyaw ni Director Hizon, ang boses nito ay umalingawngaw sa buong bulwagan. Dahil sa lakas ng sigaw, ang mga nagtatawanan kanina ay biglang natahimik. Lahat ng mata ay napunta sa amin.
Lumapit si Director Hizon sa harapan ko. Sa gitna ng gulat ng lahat ng naroroon, dahan-dahang lumuhod ang direktor—hindi sa harapan ni Samantha, kundi sa harap ko. Inabot niya ang isang puting panyo mula sa kanyang bulsa at iniabot ito sa nanginginig kong mga kamay na may bahid pa ng kape.
“Ma’am Anna… patawad po sa aberyang ito,” nanginginig na sabi ng director. “Hindi namin alam na nandito na kayo. Agad naming pinaalis ang sinumang nanggulo sa inyo kung sakaling…”
Natahimik ang buong bulwagan. Ang mga ngiti sa mukha nina Leo, Samantha, at Aling Minda ay biglang napawi, napalitan ng kawani ng takot at pagkalito.
“M-Ma’am Anna?” utal-utal na tanong ni Samantha, habang ang hawak niyang baso ay halos mabitawan niya. “Director Hizon, anong ibig mong sabihin? Siya? Siya ay isang janitress lang!”
Tumayo si Director Hizon, hinarap ang buong karamihan ng mga bilyonaryo at doktor, at tiningnan sila nang may matalim na paningin.
“Janitress?” galit na sabi ng director. “Mga hangal! Si Anna ang nagmamay-ari ng 95% ng shares ng Global Zenith Medical Center! Siya ang nagpondo sa buong ospital na ito mula sa kanyang sariling bulsa noong mga panahong kayo ay namumulubi pa!”
Parang binagsakan ng langit at lupa ang mukha ni Leo. Nanlaki ang mga mata niya, namutla, at nanginginig ang mga labi habang nakatingin sa akin. “H-Hindi… Hindi totoo iyan! Anna, sabihin mo sa kanila na nagbibiro ka lang! Isa ka lang… isa ka lang na tagalinis na pinapakain ko noon!”
Dahan-dahan akong naglakad palapit kay Leo. Ang bawat hakbang ko sa marmol na sahig ay parang tunog ng martilyo na tumatama sa kanyang kumpyansa. Inalis ko ang basang ID ng janitor sa aking dibdib at itinapon ito sa sahig sa paanan niya.
“Oo, Leo. Limang taon akong naglinis ng inodoro,” mahinahon ngunit mariin kong sabi. “Ginawa ko iyon dahil naniniwala ako sa pangarap mo. Pero habang nagpapakahirap ako para may maipangtustos sa board exam mo, abala ka naman pala sa pangangaliwa kay Samantha.”
Binalingan ko si Samantha na ngayo’y nanginginig na ang tuhod. “Sabi mo kanina, linisin ko ang sapatos mo at lumuhod ako sa harapan mo, di ba?”
“A-Anna… I’m sorry…” nanginginig na bulong ni Samantha, umurong palayo.
“Ngayon, tingnan natin kung sino ang luluhod sa ating dalawa,” sabi ko habang iniangat ko ang aking kamay at ikinumpas ito sa director.
“Director Hizon, alisin ang lisensya ni Leo Alcantara sa ospital na ito. At ang pamilya ni Samantha? I-ban sila habambuhay sa lahat ng establisyimento na pagmamay-ari ko.”