PART 2:
Hindi kumilos si Julian.
Sa halip, lumapit siya kay Camille at muling ipinatong ang kamay sa sandalan ng silya.
“Wala kang kapangyarihan dito, Beatrice,” mariing sabi ni Julian.
“Ang pangalan ko ang nasa labas ng gusaling ito.”
“Ang pangalan ko ang nakatatak sa 120 trailer trucks na bumibiyahe araw-araw.”
“Ikaw? Isa ka lang asawang pinayagang pumirma sa mga board resolution bilang pormalidad.”
Ngumiti nang bahagya si Camille mula sa kaniyang kinauupuan.
“Ma’am Beatrice, baka makasama sa kalusugan ninyo ang labis na tensiyon. Magpahinga na lang po kayo sa Cavite.”
Hindi ako sumagot sa kaniya.
Tumingin ako sa 14 na direktor na nakapaligid sa mesa.
Karamihan sa kanila ay nagbaba ng tingin.
Ang ilan ay nagkunwaring abala sa pagbabasa ng mga nakalimbag na ulat.
Alam ng ilan sa kanila ang katotohanan, ngunit mas pinili nilang kumampi sa taong may hawak ng mikropono sa publiko.
Tumingin ako sa malaking orasan sa dingding ng conference room.
9:33 ng umaga.
Lumipas na ang 60 segundo.
“Salamat sa paglilinaw, Julian,” mahinahon kong wika.
Inilabas ko ang aking telepono mula sa bag.
Sa screen, binuksan ko ang chat thread kasama ang legal counsel ng Mendoza Capital Corporation—ang pribadong investment firm ng aking pamilya na hindi kailanman inilagay sa ilalim ng pangalan ng Salvador Prime Logistics.
Nag-type ako ng 2 salita:
“Execute immediately.”
Ibinaba ko ang telepono at tumingin sa 2 guwardiyang nakatayo sa may pintuan.
“Maaari na kayong bumalik sa inyong mga puwesto,” sabi ko sa mga guwardiya. “Hindi ninyo kailangang hawakan ang mga gamit ko. Kusang aalis ako.”
Lumakad ako palabas ng silid nang hindi lumilingon.
Narinig ko pa ang huling sigaw ni Julian mula sa loob:
“Siguraduhin mong hindi na makakatuntong sa lobby ang babaeng iyan!”
Sumakay ako sa pribadong elevator pababa sa basement parking.
Pagpasok ko sa loob ng aking sasakyan, hindi ako umiyak.
Sa loob ng 9 na taon, ibinuhos ko ang aking talino, oras, at pondo upang itayo ang kumpanyang iyon mula sa 3 lumang truck hanggang sa maging higante sa industriya.
Nang muntik nang mabangkarote si Julian 5 taon na ang nakararaan dahil sa maling pamumuhunan sa real estate, ako ang nagbenta ng 2 commercial lot ko sa Makati City upang punan ang kakulangan ng ₱240,000,000.
Upang mapanatili ang kaniyang dangal bilang lalaki at lider, pumayag akong ilagay ang lahat sa ilalim ng kaniyang pangalan.
Ngunit nagkamali ako sa pag-aakalang ang kababaang-loob ay susuklian ng katapatan.
Pinaandar ng aking drayber ang sasakyan palabas ng gusali.
9:45 ng umaga.
13 minuto pa lamang ang lumilipas mula nang lisanin ko ang ika-35 palapag.
Sa loob ng conference room, nagsisimula na sanang pirmahan ng board of directors ang bagong resolusyon.
Hawak na ni Julian ang pluma upang aprubahan ang pagtatalaga kay Camille bilang bagong opisyal.
Biglang bumukas ang pinto ng silid.
Pumasok ang sekretarya ni Gabriel Alcantara, ang CFO, na halos habulin ang kaniyang hininga.
“Sir Gabriel! Sir Julian! May emergency sa finance department!”
Sumimangot si Julian at inis na ibinaba ang pluma.
“Hindi ba sinabi kong huwag tayong istorbohin habang nagpupulong ang board?”
“Sir, ang Luzon Commerce Bank,” nanginginig ang boses ng sekretarya. “Kakatawag lang ng Senior Vice President for Corporate Lending.”
Mabilis na binuksan ni Gabriel ang kaniyang tablet.
Biglang nanlaki ang mga mata ng CFO.
Nawalan ng kulay ang kaniyang mukha.
“Julian…” bulong ni Gabriel.
“Ano iyon, Gabriel? Huwag kang magpanic sa harap ng board,” iritadong utos ni Julian.
“Pansamantalang sinuspinde ng Luzon Commerce Bank ang ating credit line na ₱1,800,000,000,” basa ni Gabriel mula sa kaniyang screen.
“Hindi lang iyon. May natanggap silang pormal na legal notice mula sa guarantor ng account.”
Tumayo si Julian mula sa kaniyang upuan.
“Ano ang ibig mong sabihin? Ako ang presidente ng kumpanya! Sinong guarantor?”
Tumingin si Gabriel kay Julian nang may halong takot at pagtataka.
“Julian, hindi mo ba alam? Ang Mendoza Capital Corporation ang corporate guarantor ng buong loan natin mula pa noong 2021.”
“At ayon sa loan agreement, may probisyon doon: kapag nagkaroon ng hindi awtorisadong pagbabago sa pamamahala o tangkang pag-alis sa kinatawan ng Mendoza Capital nang walang pasubali, awtomatikong magiging demandable ang buong balanse sa loob ng 24 oras.”
Natahimik ang buong silid.
Ang 14 na direktor ay biglang napatitig kay Julian.
Napatayo rin si Camille, unti-unting nawawala ang kumpiyansa sa kaniyang tindig.
“Sir Julian… ano pong ibig sabihin noon?” tanong ni Camille.
Hindi sumagot si Julian.
Kinuha niya ang kaniyang telepono at mabilis na tinawagan ang account officer ng bangko.
Naka-loudspeaker ang tawag.
“Mr. Salvador,” pormal at malamig ang tinig ng bise-presidente ng bangko sa kabilang linya. “Natanggap namin ang opisyal na abiso mula sa legal team ni Mrs. Beatrice Mendoza-Salvador.”
“Dahil binawi na ng Mendoza Capital ang kanilang irrevocable corporate guarantee, kinakailangan ninyong bayaran ang kasalukuyang outstanding balance na ₱1,420,000,000 bago sumapit ang 12:00 ng tanghali bukas.”
“Sandali lang, Vice President Tan!” sigaw ni Julian habang namamawis ang noo. “Hindi ito makatwiran! Kasal kami ni Beatrice! Conjugal ang kumpanyang ito!”
“Mr. Salvador, basahin ninyo ang inyong pre-nuptial agreement at ang master credit facility contract,” sagot ni VP Tan. “Ang pondo ng Mendoza Capital ay exclusive separate property ng pamilya Mendoza bago pa man kayo ikasal.”
“Kung hindi mababayaran ang balanse bukas ng tanghali, maglalabas ang bangko ng freeze order sa lahat ng 8 operating accounts ng Salvador Prime Logistics.”
Naputol ang linya.
Nalaglag ang telepono mula sa kamay ni Julian papunta sa carpet.
Bago pa man makapagsalita ang sinuman, muling tumunog ang telepono ni Gabriel.
“Sir, tumatawag ang Petron at Shell,” ulat ni Gabriel, basag na ang tinig. “Ang fleet cards para sa 120 trucks natin… naka-hold. Hindi makakapagkarga ng krudo ang mga sasakyan sa Batangas at Subic ports.”
“Bakit pati iyon?!” sigaw ni Julian, nanginginig na ang buong katawan.
“Ang billing guarantee para sa mga fuel supplier ay nakatali rin sa corporate guarantee ni Beatrice,” sagot ng CFO.
Biglang tumayo ang isa sa pinakamatandang direktor, si Atty. Valderama, 62 taong gulang.
“Julian, ano itong pinasok mo?” galit na tanong ni Atty. Valderama. “Pinaalis mo ang nag-iisang taong sumasalo sa bilyon-bilyong obligasyon ng kumpanyang ito para lamang sa isang 27 taong gulang na assistant?!”
“Atty. Valderama, maaayos ko ito—”
“Walang maaayos!” sigaw ng isa pang direktor. “Kung mapo-freeze ang accounts bukas, hindi natin maipapasahod ang 850 na empleyado sa katapusan ng buwan! Babagsak ang logistics contract natin sa 3 pinakamalaking retail chains sa bansa!”
Nataranta si Camille.
“Sir Julian, sabihin mo sa kanila na hindi totoo ito. Di ba sabi mo, ikaw ang may-ari ng lahat?”
Tiningnan ni Julian si Camille nang may halong pandidiri at galit.
“Manahimik ka muna, Camille!”
Mabilis na pinulot ni Julian ang kaniyang telepono at dinial ang numero ko.
Nasa isang coffee shop ako sa Bonifacio High Street nang tumunog ang aking telepono.
10:15 ng umaga.
Sinagot ko ang tawag.
