Part 2: UMUWI AKO NANG MAAGA PARA SANA MAG-SURPRESA

UMUWI AKO NANG MAAGA PARA SANA MAG-SURPRESA, NGUNIT NADATNAN KO ANG MAY SAKIT KONG INA NA NAGLULUTO HABANG NAKATALI SA LIKOD NIYA ANG ANAK KO! ANG ASAWA AT BIYENAN KO AY NAGPAPASARAP SA AIRCON! HINDI AKO NAKIPAGTALO—PINUTULAN KO SILA NG KURYENTE AT TUBIG, AT DINALA KO ANG INA KO SA MANSYON SA TAPAT!

Ako si Enrico, tatlumpu’t dalawang taong gulang, at isang Chief Executive Officer (CEO) ng sarili kong real estate and development firm. Kung titingnan ng iba, nasa akin na ang lahat—yaman, kapangyarihan, at isang pamilyang akala ko ay perpekto. Ngunit sa likod ng lahat ng karangyaang tinatamasa ko ngayon, naroon ang isang kwento ng matinding pagsisikap at sakripisyo, hindi lamang mula sa akin, kundi lalong-lalo na mula sa aking mahal na ina, si Nanay Corazon.

Lumaki ako sa isang mahirap na komunidad. Biyuda na si Nanay Corazon mula nang ako ay limang taong gulang pa lamang. Upang mapag-aral ako, namasukan siya bilang labandera, taga-linis ng bahay ng iba, at nagtinda ng mga kakanin sa kalsada. Ibinigay niya ang lahat ng kanyang lakas, hanggang sa unti-unting bumigay ang kanyang katawan. Ngayon, sa edad na animnapu’t lima, mayroon siyang malalang sakit sa puso, hika, at matinding rayuma na nagpapahirap sa kanyang paglalakad. Kaya nang yumaman ako, ipinangako ko sa sarili ko na hinding-hindi na muling maghihirap ang aking ina. Ibibigay ko sa kanya ang buhay ng isang reyna.

Limang taon na ang nakalipas nang pakasalan ko si Valeria. Si Valeria ay isang napakagandang babae na nagmula sa isang pamilyang tinitingala sa lipunan, ngunit ang totoo ay lubog na sila sa utang nang makilala ko siya. Dahil sa bulag na pag-ibig, binayaran ko ang lahat ng utang ng kanyang pamilya. Binigyan ko siya ng marangyang buhay na nakasanayan niya, at pinatira ko pa sa aming napakalaki at eksklusibong penthouse condo ang kanyang ina, ang biyenan kong si Doña Beatrice. Wala akong pinagkait sa kanila. Ang tanging hiling ko lang kay Valeria ay mahalin niya ako, at tratuhin nang maayos ang aking pamilya, lalo na ang kaisa-isa naming anak na si Tomas, na apat na taong gulang, at ang aking ina.

Ilang buwan na ang nakararaan, napilitan akong dalhin si Nanay Corazon sa Maynila mula sa probinsya dahil kailangan niyang sumailalim sa lingguhang check-up sa ospital. Ipinagkatiwala ko siya kay Valeria. “Babe, huwag kang mag-alala,” sabi sa akin ni Valeria habang nakahawak sa aking braso. “May tatlo tayong kasambahay dito. Ako na ang bahala kay Nanay Corazon. Magpapahinga lang siya rito buong araw at ibibigay namin ang lahat ng kailangan niya.” Naniwala ako. Buong puso akong naniwala sa mga matatamis na salita ng babaeng pinakasalan ko.

Isang araw, nagkaroon ako ng business trip sa Japan na dapat ay tatagal ng isang linggo. Ngunit dahil naging maayos ang negosasyon, natapos ko ang aking mga gawain nang mas maaga. Nagdesisyon akong baguhin ang aking flight upang makauwi nang tatlong oras na mas maaga sa inaasahan nila. Wala akong pinagsabihan. Gusto ko sanang surpresahin ang aking mag-ina. Bumili pa ako ng mga mamahaling laruan para kay Tomas at isang bagong designer bag para kay Valeria. Sa biyahe ko pauwi mula sa airport, wala akong ibang naiisip kundi ang masayang ngiti ng aking pamilya sa sandaling buksan ko ang pinto.

Ngunit ang inaakala kong masayang pagsalubong ay naging isang bangungot na tuluyang sumira sa pagkatao ko at nagpabago sa takbo ng aming buhay.

Pagdating ko sa floor ng aming condominium, tahimik ang pasilyo. Dala-dala ang aking maleta sa isang kamay at ang mga paper bag ng pasalubong sa kabila, dahan-dahan kong inilagay ang aking fingerprint sa smart lock ng aming main door. Tumunog ito nang mahina at bumukas ang pinto. Pumasok ako nang walang ingay, umaasang gulatin si Tomas.

Pagkapasok ko pa lamang, naramdaman ko agad ang kakaibang atmospera. Ang aming sala, na may napakalaking salamin na nakaharap sa city skyline, ay napakalamig dahil sa centralized air conditioning. Ngunit mula sa bandang kusina, naamoy ko ang ginigisang bawang at sibuyas, kasabay ng mainit na singaw na umaabot hanggang sa hallway. Nasaan ang mga kasambahay? Bakit walang sumasalubong sa akin?

Inilapag ko ang aking maleta sa gilid at dahan-dahang naglakad patungo sa kusina. At doon, sa mismong harapan ko, tumambad ang isang eksenang parang patalim na bumaon nang paulit-ulit sa aking dibdib. Wala akong nakitang kasambahay. Ang nakita ko ay ang aking ina.

Nakita ko si Nanay Corazon na nakatayo sa harap ng mainit na kalan. Nakasuot siya ng isang lumang damit na may floral na disenyo na tila galing pa sa probinsya, at pinatungan ng isang maruming kulay-kapeng apron. Bakas na bakas sa kanyang kulubot na mukha ang matinding pagod, pagkahapo, at panlulumo. Ang mga kamay niyang nanginginig dahil sa rayuma ay pilit na humahalo sa isang malaking kaldero ng kumukulong sabaw. Ngunit ang pinakamalalang bahagi ng tagpong iyon, ang mismong nagpagitaw ng ugat sa aking leeg, ay ang nakita ko sa kanyang likuran.

Nakasukbit sa likod ng aking may-sakit na ina ang aking apat na taong gulang na anak na si Tomas. Nakatali ang bata gamit ang isang asul na telang ginawang baby carrier. Mahimbing na natutulog si Tomas, pawis na pawis, habang ang aking ina ay nagtitiis sa mabigat na timbang ng bata at sa nakapasong init ng kalan. Humihingal si Nanay Corazon, at dinig na dinig ko ang tunog ng pag-ubo niya na pilit niyang pinipigilan upang hindi magising ang kanyang apo.

Diyos ko. Ang nanay ko na may sakit sa puso, na ipinagbilin ko para magpahinga, ay ginawa nilang yaya at kusinera!

Lumingon ako sa kabilang gawi, patungo sa aming marangyang sala, upang hanapin ang aking asawa. Doon, nakita ko ang kabaligtaran ng paghihirap ng aking ina.

Nakatayo si Valeria malapit sa sofa, nakasuot ng isang mamahaling kulay-rosas (peach/pink) na silk blouse at pormal na puting pantalon. Mukha siyang walang anumang iniisip na problema, mukhang boss na nagpapahinga sa kanyang kaharian. Wala siyang ginagawa kundi tumingin sa paligid at mag-utos. Sa likuran niya, nakaupo sa pinakamalambot na bahagi ng sofa ang biyenan kong si Doña Beatrice. Nakasuot ito ng magarbong kulay-ubeng (purple) damit, nakadekuatro, at hawak-hawak ang isang wine glass na may lamang mamahaling alak. May kasama pa silang isang lalaking kamag-anak nila na nakaupo rin, kalmadong nag-i-scroll sa kanyang tablet, walang pakialam sa mundong ginagalawan niya.

Nandoon sila. Nagpapasarap. Nagpapalamig sa aircon. Umiinom ng wine. Habang ang nanay ko—na nagluwal sa akin at nagpakahirap para maibigay ko sa kanila ang luhong tinatamasa nila ngayon—ay nagpapakahirap na parang isang alipin. Nalaman ko rin nang sandaling iyon na pinaalis pala ni Valeria ang lahat ng kasambahay namin para pilitin ang aking ina na gawin ang lahat ng gawaing bahay, dahil daw “mas masarap magluto ang mga probinsyana” at “kailangan niyang bayaran ang pagtira niya rito.”

Kumulo ang dugo ko sa antas na hindi ko pa naranasan sa tanang buhay ko. Gusto kong sumigaw. Gusto kong wasakin ang mesa nila. Gusto kong basagin ang bote ng wine sa mukha ng biyenan ko at sampalin ang asawa kong walang utang na loob. Gusto kong iparamdam sa kanila ang galit ng isang anak na nakitang inaapi ang kanyang ina.

Ngunit pinigilan ko ang sarili ko. Naisip ko, ang mga taong katulad nila—mga matapobre at walang konsensya—ay hindi tinatablan ng sigaw at sumbat. Wala silang kaluluwa. Kung aawayin ko sila ngayon, magkakaroon pa ng eksena at masisindak lamang ang aking ina at magigising sa takot ang aking anak. Ang totoong kapangyarihan ay wala sa ingay, kundi nasa malamig at matalim na aksyon.

Huminga ako nang malalim. Ibinaba ko nang tahimik ang mga dala kong paper bag sa sahig. Dahan-dahan akong naglakad papasok sa kusina.

Nang maramdaman ni Nanay Corazon ang aking presensya, lumingon siya. Nanlaki ang kanyang mga mata. Nakita ko ang takot at hiya sa kanyang mukha. “E-Enrico? Anak? A-Anong ginagawa mo rito? A-Akala ko ba sa makalawa pa ang uwi mo?” nanginginig niyang tanong habang pinupunasan ang kanyang pawis gamit ang likod ng kanyang kamay.

Hindi ako umimik agad. Napalunok ako para pigilan ang luhang nagbabadyang tumulo sa aking mga mata. Maingat kong kinalag ang asul na tela sa kanyang likuran. Binuhat ko ang natutulog na si Tomas at ipinatong ang kanyang ulo sa aking balikat. Pagkatapos, hinawakan ko ang kamay ng aking ina. “Ma, patayin mo ang kalan. Hubarin mo ang apron na ‘yan,” malamig kong bulong.

“P-Pero anak, hindi pa luto ang kakainin nina Valeria. Magagalit ang biyenan mo kapag walang nakahaing pagkain,” nanginginig niyang katwiran, takot na takot.

“Sabi ko, hubarin mo ‘yan, Ma. Aalis na tayo rito,” mas mariin kong sabi.

Sa pag-uusap naming iyon, lumingon si Valeria mula sa sala. Nang makita niya ako, rumehistro ang gulat sa mukha niya. Napaayos siya ng tayo. Mabilis niyang itinago ang kanyang tunay na pag-uugali at nagpanggap na isang mabait na asawa.

“Babe! Oh my God, nandito ka na pala!” sigaw niya na may halong pekeng tuwa. Naglakad siya papalapit sa akin. “Bakit hindi ka nag-text? Edi sana nakapag-ayos ako at nasundo kita! Sakto, nagpapaluto lang ako kay Nanay ng paborito mong ulam. Alam mo naman, namiss niya raw ang pagluluto.”

Tinitigan ko siya. Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri na tumagos hanggang sa kanyang buto. Hindi ko siya sinagot. Wala akong panahong makipagplastikan sa isang demonyo.

Hinarap ko si Nanay Corazon. “Ma, kunin mo ang bag mo. Kunin mo ang mga gamit ni Tomas. Aalis tayo.”

“B-Babe? Anong aalis? Saan kayo pupunta? Kararating mo lang ah!” gulat na tanong ni Valeria, pilit inaabot ang braso ko, ngunit marahas ko itong iniwas.

Bumangon din ang biyenan kong si Doña Beatrice mula sa sofa, dala pa rin ang kanyang wine. “Enrico, ano bang inaasal mo? Kabago-bago mong dating, nag-iinarte ka dyan! At saan mo dadalhin ang bata? Ang dumi-dumi at amoy-kusina niya dahil ginawang yaya ng nanay mo!”

Napakuyom ang kamao ko, ngunit nanatili akong walang kibo. Tiningnan ko lang sila nang malamig bago inalalayan ang aking ina papalabas ng pinto, bitbit ang anak ko. Walang sigaw, walang sumbat. Iniwan ko silang naguguluhan at tulala sa loob ng bahay na ako ang nagbabayad.

Paglabas namin sa hallway at pagsara ng pinto, inilabas ko ang aking smartphone. Bilang isang CEO ng kumpanya sa real estate, ang penthouse na tinitirhan namin ay nasa ilalim ng aking buong pangalan at nakakonekta sa isang advanced Smart Home system na ako lamang ang may master control.

Binuksan ko ang app. Walang pag-aalinlangan, pinindot ko ang Main Power Switch ng aking unit. Click. Pula. Pinutol ko ang suplay ng kuryente sa buong penthouse. Pinindot ko ang Water Valve Control. Click. Pula. Pinutol ko ang lahat ng suplay ng tubig. At bilang huling hakbang, pinalitan ko ang passcode at ini-lock ang smart door mula sa labas upang hindi sila makalabas nang basta-basta, maliban na lamang kung tatawag sila ng security o sisirain nila ang pinto.

Bago ko ibinulsa ang aking telepono, binuksan ko ang aking banking app at in-deactivate ang lahat ng supplementary credit cards nina Valeria at Doña Beatrice. Nilimas ko rin ang joint account namin at inilipat ang pondo sa aking personal na bangko.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *