IBINIGAY KO ANG SUSI NG MANSYON KO SA ISANG PULUBI HABANG NAGMAMADALI AKONG TUMAKAS PAPUNTANG AIRPORT—NGUNIT PAGKALIPAS NG ANIM NA BUWAN, MUNTIK AKONG HINIMATAY SA AKING NADATNAN!
Malakas ang ulan at halos hindi ko na makita ang daan dahil sa aking mga luha at matinding kaba.
Ako si Althea. Sa edad na dalawampu’t tatlo, minana ko ang buong imperyo at ang nag-iisang ancestral mansion ng pamilya Zobel sa Forbes Park matapos mamatay ang aking mga magulang sa isang kahina-hinalang plane crash. Ngunit hindi naging madali ang buhay ko. Ang aking tiyuhin na si Don Lorenzo ay isang gahaman at halimaw. Pinalabas niyang ako ang nagnakaw ng bilyun-bilyong pondo ng aming kumpanya. Nagpadala siya ng mga armadong tauhan upang itumba ako ngayong gabi upang tuluyan niyang maangkin ang lahat.
Kailangan kong tumakas. Kailangan kong makasakay sa huling flight papuntang London kung saan naghihintay ang abogadong may hawak ng ebidensya laban kay Don Lorenzo.
Tumakbo ako palabas ng gate ng aking mansyon bitbit ang isang maliit na bag. Ngunit sa aking pagmamadali, nadapa ako sa madulas na semento. Tumalsik ang aking pasaporte sa isang madilim na eskinita malapit sa kanto. Akmang pupulutin ko ito nang may isang maruming kamay na naunang dumampot dito.
Isang pulubi. Gusgusin ang kanyang damit, mahaba at magulo ang buhok, at puno ng uling ang mukha. Ngunit nang mag-angat siya ng tingin, nakita ko ang kanyang mga mata—matatalim, kalmado, at tila hindi nababagay sa kalsada. Siya ay nasa bente-sais anyos marahil.
Inabot niya sa akin ang pasaporte. “Mag-iingat ka, bilyonarya. May dalawang itim na van na umaaligid sa kanto,” malalim at buo niyang boses.
Nanginig ako. Paparating na ang mga tauhan ng tiyuhin ko. Ngunit may isang malaking problema. Ayon sa corporate law ng aming kumpanya, kapag ang ancestral mansion ay naiwang walang nakatira at inabandona sa loob ng anim na buwan, awtomatiko itong mapupunta sa pangalan ng pinakamalapit na kamag-anak—si Don Lorenzo. Kung makuha niya ang mansyon, makukuha niya ang master vault sa ilalim nito na naglalaman ng lahat ng kayamanan ko.
Sa isang iglap ng desperasyon at kabaliwan, gumawa ako ng desisyon na babago sa buhay ko.
Hinubad ko ang aking mamahaling kwintas at kinuha ang isang bundle ng dolyar mula sa bag ko. Inihagis ko ito sa dibdib ng pulubi, kasama ang nag-iisang gintong master key ng aking mansyon.
“Kunin mo ‘yan!” nagmamadali kong utos, habang naririnig ko na ang ugong ng mga itim na van. “Tumira ka sa mansyong iyan! Gamitin mo ang pera para mabuhay. Huwag na huwag mong iiwan ang bahay na iyan kahit anong mangyari! Kapag may nagtanong, sabihin mo ikaw ang caretaker ko! Babalik ako!”
Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Sumakay ako sa naghihintay na taxi at pinaharurot ito patungong airport. Habang lumalayo ang sasakyan, nakita ko sa side mirror ang pulubi na nakatayo sa ulanan, hawak ang susi ng isang bilyong pisong mansyon.
